„Misja” to dramat kostiumowy, który powstał w 1986r.. Został wyreżyserowany przez Rolanda Joffé. Główne role grają Robert De Niro i Jeremy Irons. Film przenosi nas w XVIII wiek do Ameryki Południowej, gdzie trwa zażarty konflikt pomiędzy jezuitami a świecką władzą Hiszpanów i Portugalczyków o wpływy na nowym obszarze. Rdzenni mieszkańcy i ich rodzima kultura są w centrum tego konfliktu. Młody jezuita Brat Gabriel, pełen wiary i ideałów, przekonany w słuszność swojego zadania, podejmuje się misji budowy świątyni, gdzieś daleko w dżungli w jednej z wiosek zamieszkiwanej przez Indian Guarani. Chce nieść im Boga i Jego naukę pełną miłości. Próbuje pozyskać ich zaufanie poprzez bezinteresowność swojego działania i… muzykę. Wkrótce udaje mu się zdobyć zaufanie tubylców. Misję zakłóca pojawienie się w okolicach wioski oskarżonego o bratobójstwo kapitana Mendozy, który łapał Indian i sprzedawał ich jako niewolników. Brat Gabriel nakłania przestępcę do ciężkiej pokuty za popełnione czyny, a jako pokutę wyznacza mu pracę i posługę dla Indian. Wśród tubylców, którzy urzekają prostotą uczuć, dokonuje się w nim duchowe oczyszczenie. Dla mieszkańców nastaje radosny i beztroski czas. Niestety błogi spokój wioski zostaje zmącony…
Przestrzeń w filmie odgrywa niezwykle ważne funkcje. Dzięki niej widz może obserwować kreowany świat, „uczestniczyć” w wydarzeniach itp. W konstruowanym przez twórców świecie rozgrywa się jakaś akcja, występują aktorzy, znajdują się jakieś rekwizyty. Wzajemne ich relacje są kształtowane tak, aby jak najlepiej, mogły oddawać zamysł autorów czyli to, co chcą przekazać odbiorcy. Przestrzeń filmowa może przyjmować dwojaki charakter. Z jednej strony jest przestrzenią „ukazaną” bezpośrednio na ekranie, konstruowaną i kształtowaną przez zabiegi reżysera, montażysty, scenografa, etc. Z drugiej strony zostaje ona niejako dopełniona swoistą przestrzenią wyobrażoną przez oglądającego. W związku z tym możemy wyróżnić dwie ogólne kategorie przestrzeni filmowej: −przestrzeń kadru lub ekranowa – czyli to, co możemy zaobserwować na ekranie bądź w obrębie jednego kadru, jak w przypadku fotografii; −przestrzeń świata przedstawionego – czyli ta konstytuowana w wyobraźni odbiorcy w wyniku percypowania filmowego świata.