Marek Edelman w wywiadzie Hanny Krall opowiada o wydarzeniach jakie miły miejsce w getcie, a także o swoim życiu powojennym. W getcie pracował jako goniec w szpitalu, przepuszczał ludzi przez bramę Umschlagplaz, ratując ludzkie życie i walcząc o godną śmierć. Po wojnie został lekarzem- kardiochirurgiem- walczącym o istnienie człowieka z Panem Bogiem . Marek Edelman uratował wiele osób od śmierci. Jedną z tych osób była Pola Lifszyc, która uniknęła Umschlagplaz i dowiedziała się, że jej matka idzie na śmierć. Pola udała się za matką i wsiadła z nią do wagonu. Edelman wspomina, że w getcie przed końcem akcji likwidacyjnej wprowadzono numerki życia . Życie w getcie było trudne, wtedy każdy człowiek musiał się z kimś związać aby nie czuć się samotnym. Ludzie szukali kogoś kto udzieli im ślubu, aby móc potem spokojnie iść na śmierć. Przykładem jest na to siostrzenica Tosi której mąż zasłonił jej brzuch własną ręką. Ona została na Umschlagplaz. On uciekł i zginął w powstaniu „O to właśnie chodziło: żeby był ktoś, kto gotów jest zasłonić twój brzuch własną ręką, jeśli zajdzie potrzeba ‘’. Po wojnie Edelman pracował jako kardiochirurg. Uświadomił sobie stojąc kiedyś pod palmą że wykonuje to samo zadanie co tam na Umschlagplazu, ratuje ludzi od śmierci. „Zdążyć przed Panem Bogiem” tytuł ten wyraża dokładnie to co robił Marek Edelman jako pracownik Umschlagplatzu i później kardiochirurg, ratował życie innych i ścigał się z Panem Bogiem. Starał się przechytrzyć Boga i zmienić jego wyrok. Marek Edelman uważa że zostanie lekarzem po wojnie było jedyną drogą jaka mógł wybrać po wojennych przeżyciach. Udowadnia nam że o każdą rzecz warto walczyć do końca. Każda chwila naszego życia może przynieść nam wiele radości, szczęścia, a także wiele nas nauczyć. Musimy umieć szanować życie i godnie umrzeć.