Rewolucja to jeden z najważniejszych tematów w “Przedwiośniu” Stefana Żeromskiego. Choć sam jej nie widział, przekonująco przedstawił obraz rewolucji z dwóch perspektyw- indywidualnej (los Cezarego Baryki) oraz zbiorowej (mieszkańcy Baku). Wydarzenia w Rosji z 1917 r. pokazują piekło rewolucji w Baku (stolicy obecnego Azerbejdżanu) : chaos, korupcję , zatracenie zasad moralnych, brak żywności i konfiskatę majątku. Wierzący w rewolucję Cezary sam wydał skarb zakopany przez rodziców. Początkowo rewolucja zafascynowała go, dlatego uczęszczał na wiece,zebrania. W mieście dochodziło do licznych niezwykle krwawych i okrutnych morderstw, samosądów, linczów i grabieży, Zazwyczaj ofiarami byli ludzie bogaci. Idea wspólnej własności doprowadziła do bezprawnego zajmowania cudzych majątków i mieszkań. Cezary mawiał, że " rewolucja (…) jest to konieczność, wyższa ponad wszystko. Jest to prawo moralne (…) “. Bohater z czasem odczuł na własnej skórze skutki rewolucji: zajęto jego mieszkanie , zagrabiono majątek, pozbawiono środków do zycia. Poznał nędzę, jaką niosła ze sobą rewolucja. Dostrzegł bolszewicką niesprawiedliwość, a to wszystko tylko w celu wzbogacania się. Do tego na pogrzebie matki zauważył iż jej ślubną obrączkę zdarto z palca siłą (kradzież). Podczas pracy jako grabarz natknął się na ciało niewinnej ofiary rewolucji - przepięknej Ormianki. Wtedy wreszcie zrozumiał, jak wielką siłą rażenia jest przewrót, który budzi powszechną nienawiść. Chęć zemsty była widoczna też między Ormianami i Tatarami. Z czasem z pięknego naftowego miasta została wielka ruina, Widok Baku był niezwykle przerażający, dlatego Cezary pragnął ujrzeć przewrót w Moskwie. Jednak tam również się zawodzi. Efektem rewolucji była ogólna znieczulica społeczna. Gdy Cezary dociera do Polski, poznaje zagorzałego zwolennika komunizmu, wręcz fanatyka - Antoniego Lulka, któremu zależy na upadku RP. Ludzi takich jak Lulek poznał na warszawskim zebraniu polskich komunistów. Cezarego oburzyły ich deklaracje nadziei na zwycięstwo Sowietów, gdzie głosili możność dojścia do władzy klasy robotniczej. Baryka nie bał się wyrażać własnego zdania i podważył ten argument, wprawiając tłum we wściekłość. W ostatniej scenie przedstawiony jest obraz głównego bohatera, który maszeruje na czele strajkujących robotników. Szedł nie jako rewolucjonista, ale jako człowiek współczujący dostrzegający ludzką krzywdę i nędzę. Obraz rewolucji w Przedwiośniu jest odstraszający i zniechęcający. Autor pozwala każdemu na indywidualną interpretację jego dzieła.