Werter jest głównym bohaterem bowieści epistolarnej autorstwa J. W. Goethego zatytułowanej “Cierpienia młodego Wertera”. W subiektywny sposób, z punktu widzenia nadawcy listów przedstawia ona historię jego nieszczęśliwej miłości do Lotty, kobiety, która wywołała podobne uczucia u wielu jego poprzedników. Mimo przestróg o możliwości takiego zakończenia znajomości z dziewczyną, Werter który z powodu romansu z pewną kobietą musiał opuścić swe rodzinne strony, wiedziony rozkazami serca niefortunnie zakochuje się w dziewczynie. Ta miłość prowadzi go drogami skrajnych uczuć, przez euforię, stabilne szczęście, niepewność, wreszcie stan kompletnego załamania i odebranie sobie życia. Z pewnością główną przyczyną targnięcia się na własne życie przez Wertera była nieszczęśliwa miłość do Lotty, aczkolwiek nie był to jedyny powód tego jakże gwałtownego czynu. Werter był osobą, którą bardzo fascynowało piękno natury i zależności w zachodzące w przyrodzie, ponieważ są one niewymuszone i doskonale ze sobą połączone, w przeciwieństwie do zachowań ludzkich. Główny bohater często czuł się ograniczony przez konwencjonalizm i sztuczne, niezgodne z naturą ludzkie zachowania. Nie mógł zrozumieć, dlaczego ludzie często są z góry szufladkowani za status społeczny czy majętność. Szczególnie odczuł to w sytuacji, kiedy na przyjęciu u hrabiego nawet wcześniej życzliwa w stosunku do niego panna von B., kobieta, którą poznał po przyjęciu posady urzędnika w poselstwie, która przypominała mu lekko Lottę, była w stosunku do niego zimna, niechętnie z nim przebywała. Upokorzony, musiał opuścić przyjęcie. Wielki ślad na psychice Wertera odciskały jego lektury, wiersze które czytał. Kiedy fascynował się Homerem, zauważał pozytywne aspekty świata- piękno przyrody, znajdował powód do zachwytu w każdym człowieku, szczególnie w dzieciach, widział ich czyste, nieskażone złem umysły, ich naturalne reakcje. Kiedy jednak jego uwagę przyciągnęły “Pieśni Osjana”, których własne przekłądy oferował Lotcie, jego pogląd o świecie nieskazitelnym zaburzył się, w jego umyśle poczęły zradzać się myśli o śmierci. Zły wpływ miały na niego przykłady bohaterów samobójców- zamiast myśleć o nich jako o ludziach niegodnych życia, skoro sami je sobie odbierają, począł się z nimi utożsamiać. Znajdował w nich podobieństwo do własnego życia, inspirację do dalszego postępowania. Gdy dręczące go myśli nie ustępowały- bohater zdecydował się powierzyć swą udręczoną duszę i ciało ukojenie kuli, którą posłał z pistoletu prosto w swą skroń. Uspokojenie targających nim sprzecznych myśli i uczuć nie przyszło od razu. Czy znalazł rozwiązanie swego problemu podczas konania? Tego najprawdopodobniej nikt nigdy się nie dowie. Ostateczna decyzja Wertera nie wskazuje jednak wyłącznie na aspekt jego natury, który mógłby wzbudzić współczucie czytelnika. Po dogłębniejszej analizie utworu, można natknąć się na cechę charakteru Wertera, która sugeruje kolokwialnie powiedziane “pójście na łatwiznę”, mianowicie egotyzm tej postaci. Nie potrafiąc, lub może nawet nie mając ochoty stawienia czoła przeciwnościom losu, postanowił pozbyć się ich raz na zawsze. O tej cesze świadczy również zbytnie jego rozpamiętywanie własnych stanów emocjonalnych, nie potrafił po prostu się od nich odciąć, co z pewnością pomogłoby zaleczyć rany na duszy. Myslę, że samobójstwo nie było dobrym wyjściem z sytuacji. Tym czynem skazał swoich bliskich na cierpienie, wyrzuty sumienia, myśli, czy to nie przez nich oddał samobójczy strzał.