Rozłąka z ukochaną osobą bywa jednak nieodwołalna. W wierszu Juliusza Słowackiego zatytułowanym - nomen omen - “Rozłączenie” podmiot liryczny przebywa na obczyźnie. Tęskni za ojczystym krajem, oczami wyobraźni widzi ukochaną kobietę (badacze mają wątpliwości co do adresata wiersza - może być to matka poety bądź jego przyjaciółka) podczas codziennych zajęć. Ona jednak nie może wyobrazić sobie miejsc, w których przebywa poeta: “Ale ty próżno będziesz krajobrazy tworzyć…”. Dzieląca bohaterów odległość wiąże się z wzajemną tęsknotą, ale nie - z zapomnieniem: “Rozłączeni - lecz jedno o drugim pamięta”. Podmiot liryczny wie, że nigdy nie spotka się z bliską mu osobą, i cierpi z powodu tego braku nadziei. Wyrażają to słowa zawarte w ostatniej zwrotce: “Lecz choć się nigdy połączyć nie mamy, / Zamilkniemy na chwilę, i znów się wołamy”.