W epopei A. Mickiewicza pt. „Pan Tadeusz” jedną z głównych postaci jest niewątpliwie Jacek Soplica. Pochodził on z biednej rodziny, jednak jako przywódca szlachty zaściankowej cieszył się poważaniem w województwie. Mieszkaniec soplicowa, wysoki, przystojny młodzieniec podobał się szlachciankom. Jego twarz zdobiły sumiaste wąsy : „z wąsami od ucha do ucha” , stąd powstał przydomek „wąsal” zwykle chodził w kontuszu z szablą u boku. Był on hulaką, zawadiaką i awanturnikiem: „…I ja, zawadiaka słowny w Litwie całej, co przede mną największe panny nieraz drżały co nie żył dnia bez bitki…” „… Co we wściekłość najmniejsza wprawiła mnie sprzeczka…” Wesoły, odważny„w gorącej wodzie kąpany” Jacek miał powodzenie u kobiet, nie tylko ze względu na swoją powierzchowność, ale także ze względu na ogromny temperament. Prowadził lekkomyślny, hulaszczy tryb życia. Lubił uczty i polowania, awantury i pojedynki, z których zawsze wychodził zwycięsko. Tak o nim mówił Gerwazy: „… Bo nad ciebie nie miała strzelca Litwa nasza, Byłeś także po Maćku pierwszy do pałasza…” Jacka przyjmowano w najważniejszych domach okolicznej szlachty. Gościł również na zamku stolnika. Tam zakochał się z wzajemnością w jego córce Ewie. Choć na początku owa dama dawała mu nadzieje, nie zdawał sobie sprawy jak będzie przeżywał dramat. Nierówna pozycja społeczna i pozorny szacunek, zaważyły na dalszych losach bohatera. Soplica przeżywał dramat, ponieważ zdawał sobie sprawę z tego, że stracił ukochaną oraz przyjaźń jej ojca, Horeszko przestał go zapraszać do swego domu, aby nie dopuścił do spotkań Jacka z córką, którą rychło wydał za mąż. Soplica nie mogąc zapomnieć Ewy, ożenił się z pierwszą napotkaną panną. Jednakże to jeszcze bardziej pogmatwało jego dalsze losy, rozpił się nie dbał o rodzinę, był okrutny dla żony. Wciąż dawał jej do zrozumienia, że kocha Ewę. Biedaczka, wkrótce po urodzeniu syna, zmarła. Jacek został sam z małym Tadeuszem, którego oddał pod opiekę swojemu bratu- sędziemu. Kiedy doszedł do wniosku, że opuści soplicowo, udał się do Horeszki z nadzieją, że może stolnik zrozumie uczucie młodych ludzi i zgodzi się na ślub, w tym czasie Moskale otoczyli dom. Wywiązała się walka, którą ostatecznie wygrał stolnik. Po bitwie wyszedł przed dom, aby obejrzeć wyrządzone krzywdy. Tam zobaczył Jacka, który w nagłym przypłynie rozpaczy strzelił i zranił śmiertelnie Horeszkę. Gerwazy widząc całe zajście natychmiast strzelił w stronę soplicy, ale chybił. Uciekający chłopak ciągle miał przed oczami umierającego stolnika. Od tej pory Jacek został okrzyknięty zdrajcą i mordercą, a ponadto przyjacielem Moskali. Bardzo cierpiał z powodu piętna zdrajcy, które do niego przylgnęło. Wreszcie opuszcza kraj i przechodzi głęboką przemianę. Zmienia także swój wizerunek. Wdziewa habit i ukrywa się pod pseudonimem ksiądz „ Robak”. Staje się gorącym patriotą, każdym działaniem chce się przyczynić do odzyskania niepodległości. Jest jednym z wielu anonimowych emisariuszy, przygotowujących powstanie na Litwie. Jest teraz pełen pokory, cichy, spokojny, opanowany, rozważny i skromny. Rzadko pojawia się w centrum wydarzeń, uparcie z pewną przebiegłością dąży do celu i osiąga sukces. Jako dojrzały patriota ma twardy, niezłomny charakter, swą postawą imponuje szlachcie, ciesząc się jej poważaniem i wielkim autorytetem. Jest odpowiedzialny i opiekuńczy, czuwa nad lasem Tadeusza i Zosi – a jego marzeniem jest doprowadzić do ich szczęśliwego małżeństwa. Po wielu latach wraca w rodzinne strony jako ksiądz Robak i dopiero tuż przed śmiercią, wyznaję prawdę sędziemu i Gerwazemu. Przynosi to ulgę jego duszy, ponieważ Klucznik wyznaje, że Horeszko umierając wybaczył swemu zabójcy. Soplica mimo swej początkowej próżności i porywczości był osobą szlachetną, a przede wszystkim dbającą o swój honor. Beznadziejna miłość i urażona duma staje się jego tragedią i następstwem wszystkich niepowodzeń, prowadzących do zbrodni. Dlatego uważam, że Jacek Soplica wykazał ogromną siłę stawiających czoło swemu losowi. Wziął przecież na siebie odpowiedzialność i obowiązek życia zakonnego, narażał swoje życie dla ojczyzny. Uważam, że Jacek Soplica jest jedną z najbardziej interesujących postaci literatury polskiego romantyzmu, zasługującego na szacunek i podziw.