Z chwilą narodzin rozpoczynamy wędrówkę przez życie. Droga jest trudna, kręta i zupełnie nam nieznana. Drogowskazem może być jedynie prawda, która prowadzi nas we właściwym kierunku.. Człowiek pojawia się na ziemi by spełnić jakiś z góry postawiony sobie cel. Staramy się odnaleźć swoje miejsce na świecie. Poszukujemy swoich bratnich dusz, recepty na lepsze życie-poszukujemy prawdy o świecie.W swojej prezentacji chciałabym przedstawić Państwu bohaterów, którzy szukali i odnaleźli swoje prawdy o świecie. Oczywiście każdy bohater inaczej spogląda na ten problem. Dlatego też nie ma jednoznaczej reguły, która jest nieskazitelna, i która kieruje wszystkich poszukiwaczy w dalszym życiu. Wielu filozofów w swoich rozważaniach oraz wielu pisarzy w swoich powieściach poruszyło temat odnalezienia własnej zasady życiowejDramat Juliusza Słowackiego ukazuje historię 15-letniego chłopca Kordiana którego wędrówka ma nieco inny charakter, a jej celem nie są studia, lecz nabywanie doświadczenia w zetknięciu z toczącym się życiem.Swoją wędrówke Kordian rozpoczyna od przybycia do Londynskiego parku. Tam wpomina nieudaną próbę samobójczą.Jego rozważania przerywa dozorca który opowiada mu o wszechwładzy pieniadża dzięki któremu można kupic wszystko. Kordian również popiera tą myśl, i twierdzi,że jedyne czego nie można kupić za pieniądze to szcunek u ludzi. Młody poszukiwacz przenosi się na nadmorskie miasteczko, Dover w Anglii. Siedząc na skale i czytając Szekspira dochodzi do wniosku,że idealny świat wykreowany przez poezję jest zupełnie inny od otaczającej człowieka bezlitosnej rzeczywistości.cyt.,, Próżno myśl geniuszu świat caly pozłaca’’. Znajdując się we Włoszech bedąc w amoku miłości, bardzo się rozczarowuje, gdyz uczucie do ukochanej wystawia na próbe która konczy się pechowo. Dla kordiana staje się oczywiste że prawadziwa milosc nie istnieje, a kobiety dla pieniędzy gotowe są na wszystko. Zazwyczaj wędrówka, była zwykła podróżą ,przestrzennym przemieszczaniem się , Czasem jednak autorom nie chodziło o zwykłą przygodę, ale o głębsze przesłanie, zatem następne prawdy życiowe młodzieniec odkrywa na pałacu papieskim w Watykanie. Celem pobytu , było uzyskanie błogosławieństwa papieża dla Polski i Polaków, umęczonych w czasie rozbiorów. Jednak papież zbywa go rozmowa o rzeczach przyziemnych . Chłopiec przekonuje się wtedy, że los Polaków i Katolików jest papieżowi obojętny,że w świecie wielkiej polityki stanie on prędzej po stronie silniejszego, choć prawosławnego cara. Kulminacyjną wędrówka jest szczy MONT BLANC. Kordian zdaje sobie sprawę z własnego osamotnienia, czuje jednak ze spoczywa na nim wielka odpowiedzialnośc za Polske i Polaków. Miotają nim sprzeczne uczucia , myśli o samobójstwie. Przełamuje się jednak i i w obliczu boga dokonuje się w nim wielka przemiana . Bohater odkrywa cel swojego życia: już wie , ze od tej pory będzie walszyc o wolność i niepodlegloosc narodu, choćby za cenę swojego życia. Podczas wędrówki po Europie, Kordian uwalnia się od błędnego uczucia i poznaje wiele nowych rzeczy, o których wcześniej nie miał pojęcia. Bohater uświadomił sobie, jaki świat jest naprawdę. Wiedział teraz, że jego samobójcza śmierć nie miałaby sensu. Odkrył sens egzystencji ludzkiej – dla niego była to ojczyzna. Celem tej krótkiej podróży było wykazanie, jak ważną rolę spełniał topos wędrówki w życiu człowieka. I nadal spełnia. Jest odnajdywaniem siebie samego – i chociaż nie zawsze tak się stanie – ma za zadanie każdego z nas doprowadzić do odnalezienia swoich prawd życiowych i sensu życia. Warto również wspomnieć o młodym chłopcu, tytułowym bohaterze Diderota ,,Kubuś fatalista i jego pan., opowieść ta, a właściwie powiastka filozoficzna propaguje przeświadczenie o predestynacji, czyli odgórnym przeznaczeniu człowieka i wyreżyserowaniu jego życia. Sprawcą tego wszystkiego jest los, który wciąż czuwa nad nami i kieruje naszym życiem, często płatając nam różne figle, przez co nie zawsze dzieje się tak jakbyśmy chcieli. Kubuś i jego pan są nieustannie w drodze. Skąd wyruszyli? Nie wiadomo. Dokąd zmierzają? To także zostało owiane tajemnicą. Ich podróż jest pretekstem do snucia przez Kubusia opowieści o swoich amorach i o swoim kapitanie, jednakże najistotniejszym elementem jego opowieści jest to, iż podczas wędrówki wykłada również swoja filozofię życiową. Kubuś i pan podróżują razem. Pan przejawia wyraźne znudzenie, więc by umilić mu nużącą podróż, Kubuś stara się go zabawić różnymi historyjkami, które poza wartością fabularną, zawierają także głębsze przesłanie. Refleksje filozoficzne dotyczące właściwości ludzkiego bytu. Kubuś to fatalista, co oznacza, iż wyznaje on pogląd, według którego zdarzenia w świecie wyznaczone są nieuchronnie przez przyczyny ponadnaturalne (los, Boga), nie podlegające oddziaływaniu natury ani wpływom człowieka. Bohater wierzy, “że wszystko, co nas spotyka na świecie, dobrego i złego, zapisane jest w górze, iż każda kula, która wylatuje w świat z rusznicy, posiada swój adres”.

W pozdróż w poszukiwaniu złotego środka na życie udał się również Mały Książe, głowny bohater A. de Saint Exupery Maleńki chłowiec zamieszkuje tajemniczą, również maleńką planetę o nazwie B-612. Przebywa tam sam, z dala od ludzi.. Jest to czas skupienia na świecie wewnętrznym Następnie pojawia się róża. Z powodu pewnych trudności z nią, chłopiec wyrusza z domu swego wnętrza na wyprawę. W tym czasie przedmiotem jego zainteresowania staje się świat zewnętrzny, a dominujący wówczas aspekt osobowości, to aktywność i działanie w odległych krańcach Kosmosu. Bez trudu przenosi się z planety na planetę, na każdej z nich spotyka innego człowieka, rozmawia ze zwierzętami. Przeżywa niebezpieczne przygody, ale spotyka też przyjazne istoty. Poddawany jest próbom, z których wychodzi przemieniony. Wszystko to nie ma nic wspólnego z banalnością dnia powszedniego dlatego, że chodzi tu o urzeczywistnienie tej części osobowości, której jeszcze nie ma - która dopiero ma się stać. Obraz róży, który Mały Książę stale nosi w sobie wzywa go do powrotu…Najspokojniejszą nawet egzystencję porównać można do drogi po labiryncie. Eliade stwierdza, że inicjacyjne rytuały labiryntu mają pouczać jak wejść w nieśmiertelność bez obawy zagubienia się w krainie śmierci. W sztuce śródziemnomorskiej labirynt przedstawiano jako zwiniętego węża… To właśnie dzięki żmii Mały Książę przechodzi ostateczną próbę - próbę śmierci, która pozwala mu wyjść z labiryntu i wrócić do róży. Mały Książę w swym Domu odnalazł to, czego szukał w Świecie. Miłość, która w świecie Małego Księcia przeznaczona jest dla róży, choć nie jest doskonała, chłopiec tęskni za nią i darzy tym wyjątkowym uczuciem. Miłość to stan psychiczny (emocjonalny) wzbogacający człowieka, składa się ona na pełnię ludzkiego życia i szczęścia, pozwala pokonywać problemy i sprawia, że jesteśmy silni psychicznie. Mały Książę latał na inne planety szukając przygód, lecz zrozumiał, że najlepiej jest mu z jego różą. “Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu”- poznając kogoś powinniśmy pamiętać o tym i trzymać się tego. “Jeśli osioł wybierze się w podróż, to nie można oczekiwać, że powróci koniem”, pisał Thomas Fuller. My jednak wiemy, że podróże kształcą. Różni bohaterowie, odnaleźli różne prawdy o życiu. A ich recepty które odkryli pozwolą im na lepsze życie. Kordian odkrył wiele przykrych stwierdzeń, ale dzięki temu wie czego od życia chce i co jest dla niego najważniejsze. Natomiast Kubuś dzieli się ze swoim sługą swoim przekonaniem, że nic nie dzieje się bez przyczyny i każdy ma napisany swój scenariusz życia. Innych odkryć doznał Mały Ksiaże, jego podróże utwierdziły go w przekonaniu, że najlepiej jest mu z jego róża, która nie jest doskonała ale kocha ją i tylko ona nadaje sensu jego życiu.