Moje życie nie przeminie bez echa i zasłużę sobie na pomnik. Każdy chciałby, aby to stwierdzenie w przyszłości okazało się prawdą. Czy jednak mamy wpływ na to, co przyniesie nam jutro? Wielkie wynalazki, odkrycia, praca na rzecz ludzkości - zawsze zasługiwały na nagrodę społeczeństwa. Jedną z jej form jest budowa pomników. Upamiętniają one ludzi i ich czyny. Świadczą również o wdzięczności teraźniejszych pokoleń. Życie każdego człowieka składa się z wielu wydarzeń, a codzienność nieraz nas zaskakuje. Prasa, radio i telewizja niejednokrotnie donoszą o wydarzeniach, w których zwykli ludzie dokonują bohaterskich czynów. Słyszymy o wynalazkach wykraczających poza naszą epokę, porównywalnych do odkryć takich osobistości jak Leonardo da Vinci, Thomas Edison, czy wielu innych pisarzy i konstruktorów. Obserwując świat widzimy jak wiele jest jeszcze do zrobienia w różnorodnych dziedzinach. Na wiele spraw nie mamy wpływu. Jeśli jednak uda się komuś dokonać w swoim życiu czegoś ważnego, czegoś co trzeba docenić, ten może liczyć na pomnik, lub tablicę upamiętniającą jego czyn. Nikt nie wie co stanie się w przyszłości. Można zostać odznaczonym orderem za odwagę ratując komuś życie, można także otrzymać nagrodę Nobla za wynalezienie nieznanego lekarstwa. Oba czyny zasługują na upamiętnienie. Czy ja w swoim życiu dokonam czegoś wielkiego? Nie znam odpowiedzi na to pytanie i nie mnie to oceniać. Myślę, że życie w zgodzie z samym sobą i z innymi, samo w sobie zasługuje na nagrodę i nią jest. Największym i najtrwalszym pomnikiem jest i pozostanie ludzka pamięć. Mówi się, że człowiek żyje, dopóki trwa o nim pamięć u innych. Przetrwa ona złote ordery i granitowe postumenty bohaterów. Uważam, że przez całe swoje życie trzeba starać się postępować tak, aby ten czas, który został nam dany nie przeminął bez echa i jeśli się tak stanie, to właśnie będzie moim najtrwalszym pomnikiem.