Karol Młot był majordomem. Pierwsze wzmianki o Rodzie Karolingów sięgają dużo wcześniej. Był to ród majordomów Austrazji. Po upadku Merowingów, stanowisko majordomów Austrazyjskich. Pozycję zdobytą przez Pepina umocnił jego syn Karol zwany Młotem. Karolowi przyszło zmierzyć się z arabami, których pokonał w 752 roku w okolicach Poitiers. Zwycięstwo to umocniło pozycję rodu Karolingów. Karol Młot zostawił stanowisko Majordomom, dwóm synom, z których władzę objął młodszy syn- Pepin Krótki, jednocześnie obalając władzę Merowingów i wyniósł siebie na tron Franków przy pomocy Papiestwa. 751- w Soissany doszło do przakzania władzy Pepinowi. 754- wyprawa wojsk frankijskich na konybardów w Italii (prośba Stefana II) 756- druga wyprawa na tych samych, którzy oblegali Rzym. Pepinowi udało się wyprzeć Saracenów za Pireneje i powiększyć swoje państwo. 768- śmierć Pepina; władzę przejął Karol (stłumił powstanie Akwitański i zapobiegł rozbiciu). Karol był zręcznym dowódcą; 772 podjął wyprawę przeciwko Sasom, którzy łupili północne ziemie Franków. Wiosną 773 roku wyruszył na północne ziemie Franków. Wiosną 773 wyruszył na pomoc papieżowi na tereny Longobardów, pokonując ich niedaleko Alp. Idąc dalej w głąb kraju Longobardów pobił ich króla i ogłosił się również ich królem. Po tym zabiegu postanowił podbić dalej Sasów. W 804 roku podbił ostatecznie Saksonię. 781 roku koronował swego czteroletniego syna na króla Italii. Karolingowie posiadali 100.000 pagenses i 30.000 konnych. Podbój Saksonii pokazuje sposób nowej ekspansji. Jednym z władców Bretoni był Roland. Frankowie zaczynają budować punkty umacniające (grody) na nowo podbitych terenach. Ok. roku 780 Frankowie zaczynają walczyć zimą. Wykorzystywali swoje grody jako miejsce odpoczynku. Podczas grabieży i łupienia zaczęto tworzyć oddziały konne (scarae) różnego pochodzenia (m.in. ze scholii, nobiles). Dzięki temu, że budowano grody, oddziały te mogły działać na dłuższy czas. Karol Wielki po tym, jak Sasi buntowali się i nie chcieli płacić danin, postanowił wybijać ludność. Był to sposób zastraszenia. Włócznia Franków epoki karolińskiej posiadała „skrzydła”, które służyły do powstrzymania zbyt głębokiego wbijania. Na obrzeżach państwa tworzono marchie. Wewnątrz były hrabstwa- pagi. MArchiowie mogli sami podejmować decyzje, aby chronić granic.