Powieść Zofii Nałkowskiej ,,Granica" jest powieścią psychologiczną. Narrator w tym utworze jest trzecioosobowy, ponieważ opisuje co widzi. Opisuje on różne punkty postrzegania bohaterów przez innych bohaterów i przedstawia te postawy w sposób obiektywny, gdyż nie wyraża własnej opinii na ten temat. Zenon uważał ze Justyna jest ulubienica matki a jej wygląd nie wskazuje na jej niski status społeczny. Zauważył że matka ma dobre stosunki z Justyna. Kiedy już Zenon układa sobie życie z Elżbieta Justyna staje się w jego oczach służąca, dziewczyna mila która budzi jedynie współczucie, a nie jak kiedyś pożądanie. Chce się jej pozbyć ponieważ jest dla niego natrętną kochanką. Justyna jest gotowa z miłości zrobić dla niego wszystko. Czuje się samotna, opuszczona po śmierci matki i po tym jak Zenon już jej nie chce. Wkrótce staje się w jego życiu tą druga tworząc trójkąt miłosny z Elżbietą, która jest ważniejsza dla Zenona. Elżbieta zna Justynie z opowieści Zenona, który przedstawiał ją jako kogoś wyjątkowego. Ona jednak widzi przed sobą prostą, ordynarną, pospolicie ubraną kobietę. Ma świadomość, że Zenon idealizował Justynę („Justyna fikcyjna, Justyna Zenona”). Nie jest obiektywna. Jako kobieta zdradzona i skrzywdzona widzi w niej tylko zło („pospolita, kłamliwa i głupia prostaczka”). Ocenia Justynę nie obiektywnie, ale przez pryzmat stosunku do niej Zenona. Wie jednak ze jest ona bliska Zenonowi ze względu na dziecko które maja razem. Ma świadomość tego ze Justyna ma większe prawo do niego.