
"Ludzie bezdomni" jako powieść młodopolska
Nietrudno zauważyć, że powieść Stefana Żeromskiego “Ludzie bezdomni” różni się zasadniczo od znanego kanonu powieści pozytywistycznej. “Ludzie bezdomni” to nowa jakość, zapowiedź zupełnie odmiennego podejścia artystycznego do formy powieści. Dzieło Żeromskiego nie jest jednak rewolucją w polskim powieściopisarstwie. To raczej łagodne, ewolucyjne przejście w kierunku nowego prądu literackiego. W “Ludziach bezdomnych” wciąż przecież można znaleźć silne elementy pozytywizmu, w duchu którego wychowywał się Żeromski i od którego do końca swych dni w sposób wyraźny nie odciął się, ani nie zdystansował.
Nietrudno zauważyć, że powieść Stefana Żeromskiego “Ludzie bezdomni” różni się zasadniczo od znanego kanonu powieści pozytywistycznej. “Ludzie bezdomni” to nowa jakość, zapowiedź zupełnie odmiennego podejścia artystycznego do formy powieści. Dzieło Żeromskiego nie jest jednak rewolucją w polskim powieściopisarstwie. To raczej łagodne, ewolucyjne przejście w kierunku nowego prądu literackiego. W “Ludziach bezdomnych” wciąż przecież można znaleźć silne elementy pozytywizmu, w duchu którego wychowywał się Żeromski i od którego do końca swych dni w sposób wyraźny nie odciął się, ani nie zdystansował.





