Cierpienie jest nieodłącznym elementem naszego życia. Towarzyszy nam od momentu narodzin aż do śmierci. Jest jedynym z najintymniejszych ludzkich przeżyć. Człowiek różnie na nie reaguje na cierpienie swoje lub innych. Sięgając pamięcią w naszą historię zauważyliśmy, że egzystencji ludzkiej nie wypełniały tylko radość i szczęście, ale naznaczał ją również ból. Motyw cierpienia i sposoby ujęcia pojawia się w literaturze już od czasów najdawniejszych i zawsze pozostawia ogromny ślad w naszym życiu. Przyjrzyjmy się Hiobowi naszych czasów.

Cierpienie Hioba odzwierciedla cierpienia współczesnych ludzi. Był on wiernym i sprawiedliwym czcicielem Boga. Z powodu zakładu, jaki powstał między Bogiem a szatanem, Hiob zostaje poddany wielu próbom. Traci swój majątek umierają mu dzieci, wreszcie sam zostaje dotknięty trądem. Choroba ta traktowana jest jak kara za szczególnie ciężkie grzechy. Księga Hioba stawia pytanie o sens ludzkiego cierpienia. Dlaczego nieszczęścia padają na niewinnego człowieka? Czy warto być bezgrzesznym skoro to nie gwarantuje szczęścia? Odpowiedź zawarta w Biblii brzmi: Bóg ma swoje plany, które nie są zrozumiałe dla człowieka, dlatego powinien przyjąć ją z pokorą. Cierpienie jest próbą, jakiej Bóg poddaje człowieka, by sprawdzić jego ufność i wiarę. Cierpienie współczesnych ludzi jest porównywalne z cierpieniem Hioba. Największe cierpienia i tortury fizyczne i moralne jakie przeżył Hiob są w współczesnej literaturze doskonale odzwierciedlone.

„Medaliony” Zofii Nałkowskiej są oskarżeniem faszyzmu o zbrodni ludobójstwa. III Rzesza stała się bowiem wielkim przedsiębiorstwem żywiącym się cierpieniem niewinnych milionów, jako rasy „pod ludzi” . Budzące zgrozę i zdziwienie zbrodnie Hitlerowskie pełne przemocy i okrucieństwa dokonane zostały przez zwykłych ludzi, którzy byli posłuszni partii. Sposób pozyskiwania zwolenników polegający na odwoływaniu się do ich emocji, składaniu nierealnych obietnic zniszczyła w nich wszelkie uczucia i zasady moralne. Niewinny ludzie okazali się zdalni do zadawania nieludzkich cierpień bez żadnych racjonalnych powodów. W rozdziale pt. : „Profesor Spanner” gdzie pieczę sprawował profesor Spanner możemy wyczytać nieludzkie warunki cierpień ludzkich którzy nieprzeżyci tego, lecz przeżyli niewyobrażalną udrękę. Młody Polak – gdańszczanin opowiada o produkcji mydła z tłuszczu ludzkiego. Człowiek ten został zatrudniony przez profesora w charakterze preparatora trupów.W ciemnej piwnicy w basenie znajdują się nagie ciała spoczywające jedne na drugich . Głowy odcięte od torsów tak równo, jak by byli z kamienia. W kolejnym basenie znajdowały się odcięte głowy, leżą rzucone jak ziemniaki byle jak. Dalej znajdują się kadzie z ludzkimi przeciętymi na pół ciałami, w innych kobiety. Reszta zaś czeka na zapełnienie. W drugim budynku postawiony jest wielki kocioł pełny ciemnej cieczy. Przeznaczony jest gotowania ludzkich torsów odrąbanych ze skóry. W szafce znajdują się wygotowany ludzkie szczątki, w skrzyni spreparowane płaty ludzkiej skóry, zaś strych zapełniony jest cały ludzkimi kośćmi. W takich niereformowalnych warunkach traktowano ciała ludzi. Lecz spójrzmy na ich życie przed śmiercią. Co musieli znieść, jakie lęki i katusze musieli przeżyć. Cierpienie było dla nich nieoderwalnym uczuciem. Zapomnieli czym jest miłość, nadzieja i wiara. Ból, który przeżyli i w jaki sposób były potraktowane ich ciała był w dzisiejszych czasach niewyobrażalny. W książce były także opisane eksperymenty medyczne, głód, zimno, kanibalizm. Ludzie widzieli w bólu jak cierpią ich najbliżsi, rodzina, nie mogli liczyć na żadną pomoc innych i sami nie mogli pomóc. Najgorsza z tego wszystkiego wydaje się jednak świadomość, że to „Ludzie ludziom zgotowali ten los”.