Wielu z nas często nie zdaje sobie sprawy jak wiele w naszym życiu zależy od tego, jak jesteśmy postrzegani przez otaczających nas ludzi. Każdy z nas posiada własne, odmienne plany, ideały, schematy zachowań i wreszcie ambicje, które odgrywają szczególnie istotną rolę w naszym życiu. To, jak jesteśmy postrzegani przez otoczenie i jaką ono wyraża o nas opinie może często stać się silną motywacją do działania, lub sprawić, że opuszczą nas wszelkie siły i porzucimy własne marzenia. Poznanie prawdy bywa często bardzo bolesne, zwłaszcza, gdy wyobrażenie, jakie mamy na własny temat daleko odbiega od tego, co mówią o nas inni. Nasze ideały mogą się także często zmieniać pod wpływem otoczenia, środowiska, w którym się znajdujemy. Możemy więc mówić o pewnych ruchomych „granicach” dotyczących każdego z nas.
. Drugi człowiek jest często kim innym w naszych oczach, a kim innym we własnym przekonaniu. Gdzie zatem leży prawda? Jakimi ludźmi jesteśmy naprawdę, czy takimi, jak widzą nas inni, czy też takimi, za jakich sami się uważamy? Jest to pytanie niezwykle głębokie, gdyż okazuje się, że człowiek jest istotą zbyt skomplikowaną, by móc go określić w kilku zdaniach, ocenić jednoznacznie jego postępowanie. Tradycyjne kategorie dobra i zła wykluczają ocenę pośrednią, co prowadzi często do krzywdzących uproszczeń, pomyłek. Równie trudna jest samoocena, bo także my sami nie wiemy o sobie wszystkiego i co gorsze nie jesteśmy w stanie oceniać samych siebie obiektywnie. Patrząc na samych siebie dostrzegamy często tylko to, co chcemy widzieć, myląc się w samoocenie, co również prowadzi do nieszczęść i komplikacji. Najważniejsza jest więc obiektywna ocena, do której poznania może prowadzić tylko rozważne rozpatrzenie wszystkich punktów widzenia.