Pierwszym skojarzeniem dotyczącym „idealnego miejsca pracy” był wygodny fotel, ciepły kocyk, laptop na kolanach i pachnąca kawa pod ręką. Bo czy można lepiej się urządzić? Zaraz potem uświadomiłam sobie, że można. I nie chodzi o czekoladowe ciastko do kawy czy miękką poduszkę. Dotarło do mnie, że najlepiej pracuję, kiedy zadań jest dużo i nie mam czasu się nudzić. Motywują mnie wyzwania i możliwość pokazania innym, że zrobiłam coś trudnego. Że to właśnie mnie udało się to, z czym inni mieli problem. Skoro już ma być idealnie, to mogłabym wtedy usłyszeć jakiś komplement, jaka to sprytna i kreatywna jestem albo, jak to dobrze wymyśliłam. Gdyby dodać do tego sporo młodych i energicznych ludzi, z którymi mogłabym pracować byłoby perfekcyjnie.