
Lawa-recenzja
Film „ Lawa „ Tadeusza Konwickiego ( ur. 22 czerwca 1926 ) , polskiego scenarzysty i reżysera, jest pierwszą adaptacją filmową Dziadów – cyklu dramatów romantycznych Adama Mickiewicza. Konwicki sprostał nie lada wyzwaniu, ponieważ nikt przed nim nie zdecydował się na ekranizację tego utworu. Jest to dzieło z 1988r. Tytuł Lawa jest odwołaniem do słów wypowiedzianych w dramacie Dziady Adama Mickiewicza przez młodego patriotę Wysockiego (scena “Salon Warszawski”): „ Nasz naród jak lawa, Z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa, Lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi; Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi.
Film „ Lawa „ Tadeusza Konwickiego ( ur. 22 czerwca 1926 ) , polskiego scenarzysty i reżysera, jest pierwszą adaptacją filmową Dziadów – cyklu dramatów romantycznych Adama Mickiewicza. Konwicki sprostał nie lada wyzwaniu, ponieważ nikt przed nim nie zdecydował się na ekranizację tego utworu. Jest to dzieło z 1988r. Tytuł Lawa jest odwołaniem do słów wypowiedzianych w dramacie Dziady Adama Mickiewicza przez młodego patriotę Wysockiego (scena “Salon Warszawski”): „ Nasz naród jak lawa, Z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa, Lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi; Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi. „ Słowa te są poetycką metaforą postaw charakterystycznych dla narodu polskiego w okresie zaborów. Bardzo zaimponowała mi lista aktorów. Gustaw Holoubek, który po mistrzowsku interpretował Wielką Improwizaję, Grażyna Szapołowska jako anioł w białej sukni i czerwonej chuście, oraz bardzo w dzisiejszych czasach popularnyArtur Żmijewski , którego „ Lawa „ była jedna z pierwszych filmów. Za scenografię odpowiedzialny był Allan Starski, który w środowisku filmowym jest bardzo cenioną postacią. Pokazał już swoje umiejętności w takich filmach jak Człowiek z marmuru, Lista Schindlera, a także do filmu Romana Polańskiego pt. Oliwer Twist. Ścieżka dźwiękowa, którą skomponował Zygmunt Konieczny jest umiejętnie dobrana, ponieważ wzmaga grozę poszczególnych scen. Za dekorację wnętrz były odpowiedzialne Ewa Braun i Maria Kuminek. Dzieło „ Lawa „ posiada wiele zalet. Główną z nich jest obsada świetnie grających aktorów. Kolejnym ciekawym zabiegiem, wprowadzonym przez reżysera są zdjęcia pochodzące z obozów koncentracyjnych, z ulic tłocznego miasta wprowadzone podczas chociażby Wielkiej Improwizacji pokazują, że dzieło romantycznego wieszcza ma charakter ponadczasowy, nie odnosi się tylko do początków Polski niepodległej, ale także do dni dzisiejszych. Ciekawym zabiegiem zastosowanym przez Konwickiego było obsadzenie w roli Guślarza Mai Komorowskiej. Reżyser chciał oderwać się od rutyny i Guślarza zamienił na Guślarkę, co było niesamowitym pomysłem. Uznał, że właśnie Maja Komorowska idealnie odda charakter tej postaci. Warto także wspomnieć o kompozycji „Lawy”. Konwicki zmienił kolejność niektórych wydarzeń, pominął parę scen i skrócił dialogi. Dodał obrazy współczesne, przez co uaktualnił dzieło. Są również takie rzeczy, które osobiście mi się nie podobały. Nagle zmieniająca się sceneria, słabe oświetlenie podczas scen np. na cmentarzu i mimo iż muzyka jest bardzo interesująca to po pewnym czasie zrobiła się monotonna. Opowieść o “Dziadach” Adama Mickiewicza Lawa jest jak dotąd ostatnim filmem Tadeusza Konwickiego.Według mnie „Lawa” jest niezwykłym końcem kariery reżysera i scenarzysty. Film zdobył 10 nagród filmowych, np. na FPFF w Gdyni za dźwięk, muzykę czy Nagrodę Szefa Kinematografii za twórczość filmową w dziedzinie filmu fabularnego dla Artura Żmijewskiego, Gustawa Holoubka, dla twórcy scenografii Allana Starskiego i reżysera Tadeusza Konwickiego. Uważam, że 87 letni dziś pisarz i reżyser rewelacyjne poradził sobię z adaptacją dzieła Mickiewicza. Według mnie Konwicki włożył dużo pracy w ekranizację filmu. Szczególnie porywająca jest gra aktorów, zwłaszcza Gustawa Holoubka, który pokazuje najwyższy poziom aktorstwa. Grana przez niego postać jest dynamiczna i wiarygodna. Mówiąc krótko - film “Lawa” w reżyserii Tadeusza Konwickiego jest wspaniałym odbiciem “Dziadów” Adama Mickiewicza, warto go zobaczyć.
