Utwór, który przytoczę jako pierwszy nosi tytuł „ Rozmowa mistrza Polikarpa ze śmiercią” – jest to średniowieczny polski utwór poetycki. Jego treścią jest jeden z najpopularniejszych tematów tego okresu – motyw śmierci, jej okrutnej, nieubłaganej władzy nad ludźmi i wszelkim stworzeniem. Śmierć w utworze została opisana bardzo drastycznie: „(…)Chuda, blada, żołte lice Liści się jako miednica; Upadł ci jej koniec nosa, Z oczu płynie krwawa rosa; Przewiązała głowę chustą, Jako samojedź krzywousta; Nie było warg u jej gęby, Poziewającskrzyta zęby; Miece oczy zawracając, Groźną kosę w ręku mając; Goła głowa, przykra mowa, Ze wszech stron skarada postawa - Wypięła żebra i kości, Groźne siecze przez lutości.(…)” Celem ukazania makabrycznego wizerunku upersonifikowanej śmierci było przypominanie o równości wszystkich wobec niej oraz o marności i przemijalności doczesnego życia. Należało się jej bać i żyć tak, by w momencie spotkania z nią, móc liczyć na łagodniejsze potraktowanie. Rola tanecznego korowodu śmierci, symbolizującego jej potęgę ma charakter dydaktyczny i perswazyjny. W przedstawieniach tańca śmierci brały zwykle udział 24 osoby uszeregowane wg hierarchii społecznej. Wszystkie osoby i stany wymienione w książce wyobrażać mają myśl ogólną poematu – o moralności wszelkich dóbr ziemskich, równości wszystkich wobec śmierci. Motyw „dance macabre” jest jednocześnie przestroga, że każdy przecież zakończy swój żywot doczesny, więc należy się spieszyć z realizacją wszystkich swoich zamierzeń póki starczy życia, oraz jest pocieszeniem, że ostatecznie wobec śmierci wszyscy są równi tak bogaty jak i biedny, ale jednoczenie ta równość jest przestrogą, że jednak trzeba być uczciwym, aby dostać się do nieba.