David Easton – w pracach System polityczny (1953), Konceptualna struktura analizy politologicznej (1965) oraz Systemowa analiza życia politycznego (1965) – rozpatruje system polityczny jako samoregulujący i samo rozwijający się organizm, aktywnie reagujący na bodźce dochodzące z zewnątrz.

Jako centralne zagadnienie Easton postawił problem samozachowania oraz podtrzymania stabilności systemu politycznego w warunkach stale zmieniającego się otoczenia.

System polityczny – to zatem wzajemne oddziaływanie, w konsekwencji którego w społeczeństwie rozdzielane są środki i rozwiązywane konflikty między jego członkami.

Inną jakością systemu politycznego jest jego zdolność do skłaniania obywateli, aby przyjmowali wypływające z systemu politycznego rozstrzygnięcia.

Powyższe cechy pozwalają odróżnić system polityczny od innych systemów społecznych i nadawać stabilność ładowi społecznemu. W konsekwencji system polityczny to dynamiczna struktura wzajemnego oddziaływania jego elementów.