Fryderyk Franciszek Chopin – najwybitniejszy polski kompozytor i pianista. Urodził się przypuszczalnie 01.03.1810 roku we wsi Żelazowa Wola w powiecie Sochaczewskim. Jego Rodzicami byli Mikołaj Chopin i Justyna Chopin. Fryderyk miał też trzy siostry Ludwikę ,Izabellę i Emilię. Chopin przyszedł na świat w dworku będącym posiadłością hrabiów Skarbków.

Jako mały chłopiec przysłuchiwał się grze swojej matki a później miał u niej pierwsze lekcje na fortepianie. Przed ukończeniem 7 roku życia był już autorem kilku drobnych kompozycji. Bardzo szybko zaczął dawać koncerty dobroczynne, które nierzadko odbywały się w domach warszawskich arystokratów. W wieku lat trzynastu Chopin uczył się w Liceum Warszawskim, gdzie pracował jego ojciec. Trzy lata później, po ukończeniu liceum, rozpoczął studia w Szkole Głównej Muzyki w Warszawie, gdzie jego nauczycielem fortepianu był Józef Elsner, który od razu zauważył, że ma do czynienia z niezwykłą osobowością muzyczną. Na świadectwie ukończenia szkoły napisał Fryderykowi “Geniusz muzyczny”.

Pasją Fryderyka była polska muzyka ludowa. Znalazło to wyraz w jego utworach, w których często możemy usłyszeć stylizowane tańce - czyli przekształcone w utwory wirtuozowskie, mające wysoką wartość artystyczną, już nie użytkową. W okresie studiów młody Fryderyk był również częstym gościem na koncertach Opery Warszawskiej. Tam miał okazję posłuchać takich kompozytorów i wirtuozów jak Maria Szymanowska, Karol Lipiński, Johann Nepomuk Hummel, czy Niccolo Paganini.