Dialog ekumeniczny ma cztery formy wskazane przez papieża Jana Pawła II. Pierwszą z nich jest dialog życia, czyli otwartość na dobro i dawanie dobra innym ludziom. Druga forma dialogu to dialog dzieł, polegający na współpracy, której celem jest integralny rozwój i całkowita wolność człowieka. Trzecia forma- dialog teologiczny, zarezerwowana jest dla specjalistów, teologów i zakłada pogłębianie własnego dziedzictwa religijnego i docenianie tradycji innych. Ostatnia forma, dialog doświadczenia duchowego odnosi się do osób, które poprzez bogactwo form duchowych swojej religii dzieli się swoim doświadczeniem . Różnorodność i odmienność religii stają się wielkim wyzwaniem wobec próby prowadzenia dialogu. Bardziej znaczącą rolę wobec różnic międzywyznaniowych pełni radykalne zjednoczenie wspólnot. Cel dialogu jest osiągalny przy minimalnym zaangażowaniu wyznawców odmiennych religii, gdyż polega na poznaniu doktryny, kultu, moralności i wymiaru instytucjonalnego. Wyznawane wartości w wielkich religiach świata są podobne, gdyż zazwyczaj skupiają się wokół ludzkiej egzystencji, szacunku wobec Boga i bliźniego . Ekumenizm związany jest ze zjednoczeniem chrześcijan, zaś dialog międzyreligijny opiera się na wspólnym dążeniu ludzi wyznających różne religie do pokoju. Pojęcie dialogu jest używane w wielu kontekstach, gdyż obejmuje zarówno dialog wewnątrz chrześcijański, między wspólnotami chrześcijańskimi a wyznawcami religii pozachrześcijańskich i z całym światem. Określenie to wpływa na całokształt życia i postaw człowieka, społeczeństwa czy grup religijnych. Jedną z priorytetowych zasad prowadzenia dialogu jest pojmowanie równości i godności ludzkiej oraz ciągłego poszukiwania w wolności własnego spojrzenia na świat. Ta zasada ma zastosowanie w życiu codziennym dzięki stworzeniu człowieka przez Boga na początku czasów. Podkreśla się również partnerski charakter dialogu, który zabrania do ignorowania czy lekceważenia drugiego człowieka.