Romantyczna koncepcja miłości znacznie odbiegała od dzisiejszych wizji tego uczucia. Utwór „Cierpienie młodego Wertera” Johanna Wolfganga Goethego i „Do***. Na Alpach w Splugen 1829”. Adama Mickiewicza. Są to utwory opowiadające o miłości mężczyzny do kobiety. Miłość odwzajemniona jest źródłem bezgranicznego szczęścia i niezwykłym elementem budującym. Istnieje również miłość destrukcyjna, bywająca często przyczyną moralnego, duchowego i fizycznego upadku człowieka. Na podstawie przytoczonych utworów postaram się przedstawić przeżycia mężczyzn i scharakteryzować ich wyobrażenie miłości. Analizując siłę miłości, nie można pominąć romantyzmu - epoki, w której uczucia były stawiane na pierwszym miejscu. Jednym z dzieł jest powieść J.W. Goethego. “Cierpienia młodego Wertera”. Tytułowy bohater zakochuje się od pierwszego wejrzenia w kobiecie, która była już zaręczona z innym mężczyzną. Owo uczucie stało się tak silne, że zaczęło zajmować każdy aspekt życia Wertera, a jego głównym zajęciem stało się szukanie pretekstów do spotkań z ukochaną Lotą. Jego miłość realizowała się we wspólnym czytaniu poezji, słuchaniu muzyki. Odczuwał duchowe pokrewieństwo i absolutna harmonię z tą kobietą. Była dla niego aniołem, jedyną wielbioną i podziwianą istotą, a każda próba zabicia w sobie tych emocji kończyła się klęską. Niestety, ta gorąca miłość nie mogła zostać odwzajemniona, przez co stała się miłością nieszczęśliwą, wyniszczającą duszę zakochanego mężczyzny. Werter zrozumiał, że jego marzenia o wspólnym życiu z Lotą są nierealne co było powodem okropnego i przeszywającego bólu. Życie dookoła wydawało mu się nędzne, marne, przyziemne. Opętany przez rozpacz nie potrafi się czymkolwiek zająć, słucha tylko serca. Zwiększająca się depresja powoduje coraz częstsze myśli o popełnieniu samobójstwa, tak też w ten sposób bohater odbiera sobie życie. Utwór „Do***. Na Alpach w Splugen 1829”.Podmiotem lirycznym jest mężczyzna, wskazują na to formy czasowników – np. bym słodził, był rzucał, natomiast adresatem utworu jest kobieta w której „ja” liryczne jest do szaleństwa zakochane. Wiersz rozpoczyna się apostrofą „ Nigdy, więc nigdy z tobą rozstać się nie mogę!” Mimo że, podmiot liryczny jest z daleka od swojej ukochanej nie może o niej zapomnieć, wydaje mu się że widzi jej ślady, słyszy głos. Jest nieszczęśliwy z powodu rozstania. Wydaje mu się tak piękna, że aż boi się na nią patrzeć, aby jej nie urazić – „ I włosy mi się jeżą, kiedy się oglądam, I postać twoję widzieć lękam się i żądam.” Podczas morderczej wędrówki po górach – „ wiecznymi utrudzony lody, I oczy przecierając z lejącej się wody” bezustannie myśli o niej. Jednocześnie boi się, że o nim zapomniała, że żyje swoim życiem – tańczy, bawi się lub znalazła inną miłość. Zastanawia się czy ukochana porzuciłaby luksusy i wygody, aby być z nim. Chce dzielić z nią swoje przygody. Jest gotowy zrobić dla niej wszystko, aby tylko była z nim. Miłość romantyczna jest idealna, przede wszystkim duchowa, ale z założenia nieszczęśliwa. Chociaż kochankowie odwzajemniają swoje uczucia, nie mogą być razem. Stają przed nimi trudne do przezwyciężenia przeszkody. Jest to także miłość zakazana. Istnieją klasowe lub bądź finansowe bariery dzielące kochanków. Romantyczne uczucie z definicji nie może być szczęśliwe.