Metamorfoza bohaterów to często powtarzający się motyw utworów literackich. Przemiana wewnętrzna postaci może nastąpić w wyniku wielu okoliczności i mieć różne konsekwencje. Poeci i pisarze w swoich dziełach ukazują bohaterów, których zmieniły miłość, rozczarowania, nowo poznana idea i wiele innych. Rozważań na ten temat podjął się również Fiodor Dostojewski. W powieści pt. Zbrodnia i kara nakreślił psychologiczny portret zbrodniarza, mordercy – Rodiona Raskolnikowa, który pod wpływem wyjątkowej kobiety, którą los postawił na jego drodze, doświadcza wewnętrznej przemiany. Dzieki przyjaźni z Sonią, Rodion dostrzega popełnione błędy i odnajduje potrzebę oczyszczenia swoje duszy.
Główny bohater – 23 – letni, były student prawa przezywa męki, dręczą go wyrzuty, wywołane zbrodniczym czynem – morderstwem starej lichwiarki i jej siostry. Mężczyzna wywodzi się z biednej rodziny, obserwuje Petersburg, dostrzegając zasady, którymi rządzi się świat i nie zgadza się z tą rzeczywistością. Pragnie zmian, zabija więc w imię ideologii, chcąc wybawić ludzi z matni, żerującej na nieszczęściu innych, lichwiarki. Poza tym sam jest zadłużony u kobiety, tak więc jej zniknięcie rozwiązało kolejny problem. Nie przewidział jednak śmierci siostry Alony. Ponieważ stała się ona świadkiem morderstwa, ją także musiał zabić. Po dokonaniu zbrodni Rodion popada w obłęd. Cierpi zarówno jego ciało, jak i dusza. W tym ciężkim okresie swego życia poznaj Sonię. Rodzina Sonii jest biedna, więc dziewczyna, aby zapewnić przetrwanie sobie i bliskim, zajmuje się prostytucją. Pomimo tego jednak jest ona uosobieniem dobroci i pokory. Ma czystą duszę, a ciężki los bierze na swoje barki, niczym krzyż. Każdy bowiem według niej musi nieść swój krzyż, musi przyjąć los takim, jaki jest. Sonia bardzo mocno wierzy w Boga, często się modli, czyta Pismo Święte. Analizowany przeze mnie fragment to rozmowa Raskolnikowa z Sonia. Bohater odkrywa głęboka religijność kobiety. Informuje go ona o tym, że bardzo czesto się modli, a bez Boga byłaby niczym, jej życie nie miałoby zadnej wartości. Wiara dla Sonii jest kwestią bardzo intymną. Jej szczere podejście do religii ujmuje Rodiona. Podczas rozmowy dziewczyna wspomnia również Lizawietę – siostrę lichwiarki, z którą to przyjaźniła się. Kiedy Rodion dostrzegł w pokoju Sonii Biblię, poprosił, aby przeczytała mu ona fragment o wskrzeszeniu Łazarza. Kobieta ma pewne opory, w końcu jednak , wzruszona, zaczęła. Fragment ten to historia jednego z dokonanych przez Chrystusa czynów, a mianowicie przywrócenie do życia zmarłego. Sonia z ogromną duma odczytuje słowa, w których Jezus wskrzesza Łazarza,a Rodion z zaciekiawieniem słucha. Przyglądał się kobiecie, razem z nia przezywając chwile uniesienia. Ostatnie wersy właściwie wyrecytowała, podkreślając nieprawdopodobne dokonania Jezusa. Czyn Jego bowiem sprawił, że umarły powrócił do świata żywych, a niewierzący uwierzyli. Emocje Sonii są bardzo silne, tym bardziej, że dostrzega ona podobieństwo pomiędzy losami Łazarza, a sytuacja Raskolnikowa. Fragment Biblii umacnia kobiete w przekonaniu, że dusza Rodiona może się odrodzić. Wie z doświadczenia, że losy grzeszników leżą w rekach Boga. Swój bowiem również mu powierzyła. Miłość Sonii do Raskolnikowa, wsparcie, jakie bohater od niej otrzymał, miłosierdzie, wiara i nadzieja, które wypełniają serce tej dziewczyny – to wszystko sprawia, że Rodion postanawia przyznać się do winy. W bohaterze rodzi się potrzeba oczyszczenia, jest gotowy ponieść karę i odkupić swoje winy. Dzięki Sonii Rodion nawraca się, a dusza jego zostaje uwolniona od grzechu.