Wyszehrad Działalność Głównymi założeniami była wspólna integracja z Europą i strefą atlantycką, aby nie generować nowych podziałów po upadku bloku wschodniego. Z tego wynikała część deklarowanych na spotkaniu założeń np. poszanowanie praw człowieka, budowanie demokracji parlamentarnej, niwelowanie gospodarczych i administracyjnych pozostałości po poprzednim ustroju. Środkowoeuropejskie Porozumienie o Wolnym Handlu, w skrócie CEFTA (Central European Free Trade Agreement) – porozumienie podpisane 21 grudnia 1992 r. w Krakowie. Sygnatariuszami porozumienia były pierwotnie trzy kraje: Czechosłowacja, Polska i Węgry. Celem porozumienia było zniesienie ceł w handlu między krajami członkowskimi. Towary podzielono na kilka grup, w ramach których cła były stopniowo znoszone. Towary zaszeregowano do grup kierując się „wrażliwością” na konkurencję na rynkach państw członkowskich. Do najbardziej wrażliwych zaliczono artykuły rolno-spożywcze, na które cła nie zostają zupełnie zniesione, a nastąpi jedynie ich redukcja 6 slajd Współpraca objęła konsultacje, wymianę informacji, harmonizację regulacji krajowych i tworzenie dokumentów koncepcyjnych. Nie udało się jednak doprowadzić do wspólnych projektów badawczych, modernizacji i akwizycji oraz wspólnego wykorzystania ośrodków szkoleniowych. Prace grup roboczych nie wykroczyły poza poziom konsultacji i deklaracji. Brakowało woli politycznej, co wynikało z ograniczonego zaufania do partnerów i z obaw związanych z lokalizowaniem zdolności produkcyjnych za granicą.

Polska, Czechy, Węgry i Słowacja, tworząc unijny oddział szybkiego reagowania, chcą się przyczynić jednocześnie do wzmocnienia UE, NATO i więzi transatlantyckich. Tworzenie grupy bojowej może też przynieść wymierne korzyści państwom Grupy Wyszehradzkiej, otwierając drogę do trwałej współpracy wojskowej i oszczędności związanych z efektywniejszym wykorzystaniem potencjałów militarnych i przemysłowych. 6 marca 2013 r. Polska, Czechy, Słowacja i Węgry podpisały list intencyjny w sprawie wspólnego utworzenia grupy bojowej Unii Europejskiej, która ma pełnić dyżur w pierwszej połowie 2016 r. Polska zgodziła się wziąć na siebie rolę państwa ramowego i głównego organizatora pod warunkiem, że pozostałe kraje wniosą do wspólnej jednostki istotny wkład militarny. Dotychczasowe negocjacje wskazują, że partnerzy poważnie traktują możliwość zacieśnienia współpracy. Polska prawdopodobnie wystawi główny batalion bojowy, jednostki wsparcia oraz dowództwo operacyjne – w sumie 950 żołnierzy. Czechy wystawią ich 750, a Węgry i Słowacja po 400. Energetyka: Premier Donald Tusk oraz premierzy: Czech Jiři Rusnok, Słowacji Robert Fico i Węgier Viktor Orban porozumieli się ws. dywersyfikacji dostaw energii i bezpieczeństwa energetycznego regionu. Szef polskiego rządu podkreślił, że aktywna współpraca V4 ma pozytywny wpływ na decyzje całej Unii Europejskiej. Uzgodnienie dokonane zostało w kontekście głosowania Parlamentu Europejskiego ws.nowelizacji dyrektywy o ocenie oddziaływania inwestycji na środowisko. Parlament Europejski dał w nim wyraz swemu nieprzychylnemu stanowisku w sprawie wydobycia gazu łupkowego. Kolejnym krokiem będzie głosowanie w Radzie Europejskiej. Faktem jest to, iż najbardziej aktywnym członkiem wśród państw należących do Grupy Wyszehradzkiej była i jest nadal Polska. Jeśli chodzi o przejawy tej aktywności ze strony polskiej to są to obecnie przede wszystkim dążenia do pogłębienia oraz zacieśnienia współpracy. W tym celu rząd polski, a także polskie ministerstwo spraw zagranicznych nieustanne występuje z projektami, które mają w założeniach dążenie do uczynienia granicy między krajami Grupy Wyszehradzkiej bardziej otwartą. Jest to bardzo trudne, gdyż na przykład działania naszych sąsiadów spowodowały, iż czeski rząd niemal zahamował te dążenia poprzez na przykład wprowadzenie wiz dla obywateli z państw wschodnioeuropejskich, takich jak: Rosja, Białoruś czy Ukraina. I można bez zastanowienia stwierdzić, iż pomimo wszelkich zapewnień o wspólnym dążeniu i działań tych państw to w interesie Czech wcale nie jest poszerzenie współpracy na obszarze Europy Środkowo - Wschodniej. Tak więc poglądy na temat rozszerzenia tej sfery, a raczej różnice na kształt tej współpracy wynikają głównie z rozbieżnych stanowisk i aspiracji Polski z jednej strony a Węgier i Czech z drugiej strony. Państwo polskie, które za wszelką cenę dąży do zdobycia pozycji lidera wśród krajów Europy Środkowo - Wschodniej bardzo mocno popiera starania Ukrainy oraz krajów bałtyckich, jak również Słowenii do Grupy Wyszehradzkiej, zaś Węgry i Czechy są takim staraniom i poszerzeniu o te kraje zdecydowanie przeciwne. Ponadto należy podkreślić, iż Polska bardzo wyraźnie włącza się do tzw. Mocarstwowej polityki, o czym świadczyć może współpraca w ramach tzw. Trójkąta Waimardzkiego, który choć na razie nie odgrywa zasadniczej roli to jednak dysponuje bardzo dużą potencjalną siłą. Na koniec należy podkreślić, iż po rozpadzie państwa Czechosłowackiego tylko Polska dysponuje siłą i odpowiednim potencjałem aby odgrywać rolę i zająć pozycję środkowoeuropejskiego mocarstwa i lidera.