Urodził się 1 czerwca 1915 roku w Warszawie, zmarł 18 stycznia 2006 roku tamże.

„Gdyby żył kilkaset lat temu, miałby takie same kłopoty jak ów Giovanni Bernardone, co ogłosił się bratem Franciszkiem. Zarzucono by mu herezję, infantylny stosunek do Boga, grożono by mu stosem! A potem – obwołano świętym. Tym od poezji, od wynajdywania jej wszędzie: w gnieździe wrony, w kropli bursztynu, a nade wszystko w zwykłym, ludzkim uśmiechu, przeszedłby do historii jako św. Jan od Biedronki” – tak wypowiedział się o ks. Janie Twardowskim polski pisarz, eseista Bohdan Urbankowski. Czy już jako dziecko, Jan Twardowski wiedział, że będzie kapłanem – poetą? Lata wczesnego dzieciństwa kojarzyły mu się z Warszawą, gdzie mieszkali rodzice i gdzie się urodził, oraz z wiejską posiadłością wuja Wacława Komenderskiego. Tam spędzał wakacje, dwór szlachecki stał się dla niego ostoją polskości. Po latach pytany, co znaczy dla niego Polska, odpowiedział : „To dla mnie dom rodzinny, coś głęboko rodzinnego. Polska jest trochę dziwnym, nieraz trudnym krajem, tyle tu bałaganu, tyle swarów, tyle cierpień, a jednak bardzo się człowiek do niej przywiązuje. Bóg dał mi taki kraj, taką wiarę, traktuje to jako podarunek od Boga” .

Od debiutu poetyckiego księdza Jana Twardowskiego w 1937 roku mijają już 73 lata. Mimo to, popularność jego utworów nie maleje, a nawet wzrasta. Każdy może w nich znaleźć coś swojego, wskazówki, rady, odpowiedzi na wiele trudnych dla siebie pytań.

NAGRODY Księdza – poetę po latach niedoceniania, oraz przemilczania uhonorowano licznymi nagrodami: 1978 rok - Nagroda imienia Brata Alberta za wybitne osiągnięcia w dziedzinie sztuki sakralnej. 1980 rok - Nagroda Literacka Polskiego PEN Clubu im. Roberta Gravesa za tom „Poezje wybrane”. 1981 rok - Medal imienia Janusza Korczaka. 1983 rok - Nagroda Literacka im. Mikołaja Sępa- Szarzyńskiego za tom „Rachunek dla dorosłego” 1984 rok - Nagroda Funduszu Literatury z tom „Który stwarzasz jagody”, przyznana przez ówczesne Ministerstwo Kultury i Sztuki; tej nagrody ksiądz Twardowski nie przyjął. 1985 rok - Nagroda Fundacji Alberta Jurzykowskiego w Nowym Jorku (kandydaturę księdza Twardowskiego zaproponował inny wybitny poeta – Zbigniew Herbert). 1996 rok - Przyznanie Orderu Uśmiechu. 1999 rok - Doktorat honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. 2000 rok - Nagroda Sezonu Wydawniczo-Księgarskiego “Ikar 2000”, która przyznawana jest za szczególne osiągnięcia w roku kalendarzowym oraz za wybitną dotychczasową działalność. 2001 rok - Nagroda TOTUS, zwana “katolickim Noblem”.

TWÓRCZOŚĆ Liryka księdza Twardowskiego traktuje zarówno o Bogu, jak i o ludziach. Dobrze widoczne są liczne odwołania i metafory dotyczące przyrody (także jako pochwała stworzenia). Wiersze tego autora często, poprzez apostrofy i inne środki stylistyczne, mają charakter modlitewny (np. słowa „Boże po stokroć święty, Mocny i uśmiechnięty” w Suplikacjach).

EDUKACJA Uczęszczał do Gimnazjum im. Tadeusza Czackiego w Warszawie, maturę zdał w roku 1935. W 1937 roku ukazał się pierwszy tomik jego wierszy pt. Powrót Andersena, nawiązujący do poetyki Skamandra. W tym samym roku rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W 1939 roku uzyskał absolutorium, a w 1948 roku obronił pracę magisterską. W czasie II wojny światowej, podczas której zaginął cały jego wcześniejszy dorobek poetycki, był żołnierzem Armii Krajowej, uczestniczył w powstaniu warszawskim. Wskutek przeżyć wojennych, w tym zniszczenia jego domu rodzinnego, w 1943 r. postanowił zostać księdzem.

SŁUŻBA BOGU W trakcie wojny w marcu 1945 roku zaczął naukę w tajnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Naukę w seminarium kontynuował z przerwami do 1948 roku, kiedy to 4 lipca przyjął święcenia kapłańskie. W tym też roku uzyskał tytuł magistra filologii polskiej za pracę Godzina myśli . Zaraz po studiach w seminarium przybył do parafii w Żbikowie k. Pruszkowa, gdzie był wikarym przez trzy lata. Zajmował się nauczaniem religii w szkole specjalnej. Od 1959 roku aż do emerytury był rektorem kościoła sióstr Wizytek w Warszawie, gdzie głosił kazania dla dzieci, którym później zadedykował m.in. zbiory: Zeszyt w kratkę oraz Patyki i patyczki. Był również wieloletnim wykładowcą i wychowawcą pokoleń kleryków w warszawskim seminarium.

ŚMIERĆ Zmarł wieczorem 18 stycznia 2006 roku w Warszawie. Pochowany w krypcie w Panteonie Wielkich Polaków, miejscu pochówku dla zasłużonych w Świątyni Opatrzności Bożej, zgodnie z życzeniem prymasa Polski kardynała Józefa Glempa, a wbrew ostatniej woli księdza Twardowskiego, który chciał być pochowany na warszawskich Powązkach.