Na początku utworu Makbet był doskonałym, szlachetnym rycerzem, który z wielką odwagą i determinacją stoczył ciężkie walki z wrogiem kraju za co później został nagrodzony. Wobec swojego króla był oddany, lojalny i uczciwy. Oczywiście za takie zasługi dla ojczyzny władca był mu niezmiernie wdzięczny. Król miał do Makbeta pełne zaufanie, a i ten obdarzał swego pana szacunkiem i uznaniem.

Makbet po wizycie u wiedźm dowiaduje się, że zostanie Królem Szkocji, a jego przyjaciel Banko ma być ojcem królów. Ta wiadomość go zadziwia i intryguje. Już będąc w pałacu króla Dunkana, dowiaduje się, że są bliskimi krewnymi, ale to nie przeszkadza mu w planowaniu zdobycia tronu. W tym zamiarze pomaga mu wizyta Dunkana w domu Makbeta. Mężczyzna ma jeszcze wątpliwości, waha się, bo przecież musiałby zabić króla, dla którego wcześniej gotów był oddać swoje życie. Ale Lady Makbet uspokaja go, mówiąc o władzy jaką posiądzie. Namawia męża do popełnienia zbrodni. Roztacza przed nim wspaniałą wizję przyszłości. Lady Makbet jest pewna siebie i zdecydowana. Próbuje wpłynąć na swojego męża, usiłując zmusić go do popełnienia zbrodni. Zagłusza jego wyrzuty sumienia. Uspakaja, kiedy ten chciał się wycofać i nie popełniać zbrodni. Lady Makbet jest silna i odważna. Jeszcze przed morderstwem, Makbeta nawiedzają różne koszmarne wizje. Ale żądza objęcia tronu jest silniejsza i Makbet zabijając pierwszą ofiarę, nie może już potem przestać. Krótko po tej tragedii odbywa się koronacja nowego Króla Makbeta. W pałacu Forres myśli on o przepowiedni i to nie daje mu spokoju. Planuje kolejną zbrodnię na swoim przyjacielu Banko i jego synie. Do tego celu wynajmuje zabójców. Zabójcy zabijają Banko, ale jego syn Fleance cudem ucieka. Makbeta znowu nawiedzają koszmary i halucynacje. Popełnione zbrodnie nie dają mu spokoju. Nie potrafi on już normalnie funkcjonować. Pomimo tego planuje kolejną zbrodnię. Tym razem jego ofiarą ma być Makduf. Makduf jednak wyjeżdża do Anglii i tak unika śmierci. W tym samym czasie czarownice przepowiadają Makbetowi jego losy i pokazują kto jeszcze może zagrozić jemu w sprawowaniu władzy. Ten znowu obawia się, że ktoś może zagrozić jego pozycji. Boi się utraty tronu, dlatego rodzina Makdufa zostaje zamordowana. Dowiedziawszy się o tym Makduf, postanawia zemścić się na Makbecie, a pomóc ma mu w tym syn Dunkana, Malkolm.

Makbet myśli wyłącznie o swojej władzy. Nie potrafi skupić się na innych sprawach. A i jego żona ma bardzo złe samopoczucie. Po dokonaniu wielu zbrodni w Lady Makbet dokonuje się drastyczna zmiana. Nie przypomina ona już tej kobiety, którą była na początku utworu. Teraz jest ona lękliwa i bojaźliwa. Strach i przerażenie zawładnęły nią całą. Kobieta czuje paniczny lęk. Dręczą ją majaki i koszmary. Nie może się uporać z wyrzutami sumienia jakie ją trapią. Nie może uporać się z samą sobą. W końcu dochodzi do tego, że chodzi jak obłąkana, nie potrafił już żyć z myślą, że popełniła wiele zbrodni. W końcu umiera, a jej śmierć nie jest przez nikogo opłakiwana.

Lady Makbet przed zbrodnią była silna i zdecydowana, natomiast po dokonaniu wielu złych czynów jej psychika zupełnie się zmienia i jest ona już tylko kobietą przepełnioną strachem i lękiem. Zło miało na Lady Makbet decydujący wpływ, ponieważ nie mogła ona już dalej żyć z przeświadczeniem, że skrzywdziła wielu ludzi. Natomiast na Makbecie śmierć żony nie robi żadnego wrażenia, co świadczy, że pozbawiony jest on empatii i współczucia. Makbet zajęty jest własnymi sprawami. Jego przerażenie jest ogromne, kiedy wojska Makdufa nacierają na jego zamek i próbuje on jeszcze z nim walczyć, ale Makduf okazuje się silniejszy i ucina glowę Makbetowi.

Główny bohater był człowiekiem niezwykle słabym psychicznie, ponieważ poddał się woli swej żony. Za jej namową rozpoczął swoje zbrodnicze żądze. I choć na początku miał wątpliwości i trapiły go wyrzuty sumienia, to szybko pozbył się swoich uprzedzeń i popełniał kolejne zbrodnie. Główny bohater za wszelką cenę chciał się utrzymać przy władzy i już nic nie było w stanie zmienić jego decyzji. Tragizm Makbeta to zbrodnie , których się dopuścił i które bez wątpienia doprowadziły go na skraj szaleństwa. Popełniając haniebne czyny, splamił swój honor, który wcześniej był dla niego bardzo ważny. Dokonując tych potworności nic nie zyskał, poza tym, że był on wobec innych nieufny, śmierć żony nie zrobiła na nim wielkiego wrażenia i stracił on wewnętrzny spokój.