Jedno z największych imperium w historii świata zamieszkuje Półwysep Arabski. Półwysep jest położony pomiędzy Morzem Czerwonym, Morzem Arabskim i Zatoką Perską, jest największym półwyspem Azji. Większość półwyspu zajmują stepy i pustynie pokryte piaszczystymi wydmami lub rumowiskiem skalnym. Omawiane terytorium zamieszkiwały plemiona beduińskie, czyli „synowie pustyni”. Bardzo suchy klimat sprawiał, że ludzie zamieszkujący półwysep prowadzili koczowniczy tryb życia przemieszczając się wraz z hodowanymi zwierzętami, głównie wielbłądami, w poszukiwaniu wody i pastwisk. Dogodniejsze warunki klimatyczne do rozwoju rolnictwa były w części południowej i wschodniej. Od VII wieku zaczęli zakładać duże ośrodki miejskie. Handel był kluczowym źródłem zarobków mieszkańców. Wymianę handlową prowadzono z krajami śródziemnomorskimi, Dalekim Wschodem, oraz wschodnim wybrzeżem Afryki. W okresie przedislamskim plemiona arabskie różniły się między sobą językiem i kulturą materialną. Północne i środkowe części półwyspu zamieszkiwali koczownicy, natomiast w jego południowo-zachodniej części, określanej w starożytności mianem Arabia Felix (Arabia Szczęśliwa), rozwinęła się bogata cywilizacja. W VI wieku ważną rolę pełniła Mekka, będąca miejscem kultu Czarnego Kamienia (Kaaba), który według legendy miał otrzymać od anioła Gabriela prorok biblijny Abraham, uważany za ojca plemion arabskich. Na półwysep docierały także elementy chrześcijaństwa oraz judaizmu. W II połowie VI wieku Imperium Arabskie przeżywało kryzys wewnętrzny, w czasie którego ludzie próbowali przeciwstawić się istniejącemu porządkowi społecznemu. Jednym z buntowników był Mahomet. Mahomet urodził się około 570 roku w Mekce. Wychowywany przez stryja, dzięki podróżom handlowym mógł poznać życie i wierzenia ludzi sąsiednich krajów, poznał dokładnie zasady wiary chrześcijańskiej i judaizmu. Dzięki obserwacjom Mahomet pragnął zreformować stosunki panujące wśród Arabów. Poświęcił się w całości rozważaniom religijnym, które doprowadziły do powstania nowej monoteistycznej koncepcji religijnej. Pewnej nocy, około 610 roku w grocie na górze Hira w pobliżu Mekki, Mahomet przeżył swoje pierwsze objawienie, które zapoczątkowało jego prorocką misję. To wydarzenie zostało nazwane Nocą Przeznaczenia. W końcu Mahomet zdecydował się na publiczne wystąpienie jako prorok i wysłannik Boga.
Głoszona przez niego religia miała być kontynuacją oczyszczonej z późniejszych błędów religii Abrahama. Religia ta opierała się na wierze w jednego Boga- Allaha. Jego wola przesądza z góry o losach każdego człowieka. Wierni nazwali siebie muslimin, tzn. ulegli, stąd nazwa polska- muzułmanie. Oprócz Boga, Mahomet dopuszczał istnienie aniołów i proroków, przy tym siebie samego uważał za największego i ostatniego z grona tych drugich. Mahomet w początkowym okresie swojej działalności głosił przede wszystkim ścisły monoteizm, wiarę w Sąd Ostateczny, w wyniku którego każdy odpowie za swoje czyny, oraz nakreślił podstawowe obowiązki muzułmanina: modlitwę (Salat) i pomoc sierotom i ubogim, do których z czasem doszły następne. Podkreślał także równość każdego muzułmanina wobec Boga. Muzułmanie wierzą, że człowiek posiada duszę nieśmiertelną, sam wybiera drogę dobra lub zła, a za swoje czyny poniesie odpowiedzialność w dniu Sądu Ostatecznego i zostanie nagrodzony w raju, lub ukarany w piekle. Allah przekazuje ludziom swoją naukę przez proroków. Za pierwszego proroka wyznawcy islamu uznają praojca wszystkich ludzi- Adama, a za ostatniego i najpotężniejszego- Mahometa. Najważniejszą świętą księgą islamu jest Koran, spisana na podstawie nauczania Mahometa. Wyznawcy islamu nie wierzą w śmierć Jezusa na krzyżu. Miał on być wzięty do nieba. Działalność Mahometa spotkała się z wrogą reakcją bogatych rodów Mekki które w większości wyznawały miejscowe bóstwa politeistyczne. Przywódcy Mekki rozpoczęli prześladowani muzułmanów. Początkowo prześladowania te miały raczej charakter moralny, jednak stopniowo przerodziły się w akty przemocy fizycznej. Mahomet został zmuszony do opuszczenia Mekki. W 622 roku uciekł do pobliskiej Medyny. Wydarzenie to zapoczątkowało nową erę. W Medynie Mahomet zyskał wielu zwolenników, dzięki czemu wzrosła grupa jego wyznawców i można było utworzyć z nich gminę religijną, na której czele stanął sam prorok. Dzięki bardzo licznemu gronu wyznawców religii Mahometa mógł on podjąć otwartą walkę z Mekką, która w końcu zrezygnowała z oporu i skapitulowała. W chwili zgonu proroka w 632 roku wszystkie plemiona arabskie zamieszkujące Półwysep tej nazwy wchodziły w skład utworzonego przez Mahometa państwa teokratycznego.

Po śmierci Mahometa jego następcy tytułujący się kalifami, zjednoczywszy plemiona arabskie, rozpoczęli okres podbojów. Podbili dwie największe potęgi tamtejszych czasów- Bizancjum i Persję. Było to możliwe, gdyż oba kraje były wyczerpane wzajemnymi wojnami. W krótkim czasie zajęli Syrie, Palestynę i Egipt. Następnie Arabowie podbili północną Afrykę, m.in. w 698 roku zdobyli Kartaginę. W 717 roku uderzyli na Konstantynopol, lecz zostali odparci. W 710 roku po raz pierwszy uderzyli na rządzącą przed Wizygotów Hiszpanię. Sukces odnieśli również w rejonie Gibraltaru, gdzie zajęli Toledo. Arabowie szybko zorientowali się, że z łatwością mogą zająć niemal całą Hiszpanię i tak też zrobili. Jedynie kraj Basków i Asturia przeciwstawili się Arabom. Arabowie stopniowo zapuszczali się coraz dalej na północ, wkraczając do Akwitanii. Spustoszyli Gaskonię. Zdobyli Bordeaux i ruszyli na Poitiers. Miasto stawiało opór, którego Arabowie nie potrafili przełamać. Przełomowym wydarzeniem które ocaliło Europę przed arabskimi podbojami było przybycie Franków z Karolem Młotem na czele. Arabowie rozpoczęli odwrót. Przełomową bitwą okazało się zwycięstwo Franków pod Poitiers w 732 roku. Jednak bitwa nie zakończyła konfliktów Franków z Arabami. Karol Młot ciągle odpierał ataki Arabów. Po śmierci Karola Młota dzieło kontynuował Pepin Krótki który w latach 743-759 wyparł Arabów za Pireneje. W 827 roku Arabowie podbili Sycylię i uderzyli na półwysep Apeniński. Zdobyli Tarent, Bari, zagrozili również Rzymowi. Dopiero zwycięstwo floty chrześcijańskiej w 849 roku pod Ostrią zahamowało arabskie postępy. Podboje Arabów w VII wieku należały do największych podbojów w dziedzinach ludzkości. Przyczynami ekspansji była bieda, przeludnienie kraju oraz osłabienie sąsiadujących państw. Arabowie byli tolerancyjni wobec kultur podbitych ludów. Nie niszczyli ich, starając się korzystać z ich dorobku. Niemniej ważne miejsce w życiu Arabów zajmowała nauka. Wysoki poziom osiągnęły matematyka, astrologia, medycyna i alchemia. W dziedzinie budownictwa zachowała się duża liczba wspaniałych meczetów zdobionych arabeskami. To dzięki Arabom w dziedzinie medycyny stosujemy przeróżne maści, leki oraz pachnidła. Osiągnięcia cywilizacyjne Arabów, które przetrwały do dziś to m.in. algebra i trygonometria, cyfry arabskie, odkrycie destylacji i krystalizacji oraz przepiękne, bogato zdobione meczety. Imperium Arabskie we wczesnym średniowieczu było jednym z najsilniejszych imperiów. Sami stworzyli niepowtarzalną kulturę, a islam jest drugą religią na świecie pod względem liczby wyznawców po chrześcijaństwie.