Rozważania na temat sposobów wyrażania uczuć do kobiety w twórczości wybranych poetów rozpocznę od słów Jana Twardowskiego ,,Każde głębsze uczucie prowadzi do cierpienia. Miłość bez cierpienia nie jest miłością” .Użyłam tych właśnie słów dlatego, że wielu poetów pisze o miłości i związanym z nią cierpieniem, tęsknotą czy bólem, zatem i ja skupię się na tym uczuciu. Miłość w wielu utworach jest tematem przewodnim, a głównymi sposobami jej wyrażenia są wyznania A. Mickiewicza w wierszu ,,Niepewność”, A. Asnyka ,,Uwielbienie,,. Nie bez powodu wymieniłam m.in. tych właśnie poetów różnych epok- na ich twórczości oprę bowiem swoją wypowiedź. Nim jednak przystąpię do prezentacji poetów ,uczuć opisanych w utworach w , a raczej sposobów ich wyrażania pragnę wyjaśnić czym jest uczucie i miłość według słownika języka polskiego. Uczucie to stan psychiczny, którego istotę stanowi ustosunkowanie się wewnętrzne do aktualnie działających bodźców, przeszłych lub przyszłych zdarzeń i wszystkich elementów otaczającego świata oraz do własnego organizmu; emocja. Z kolei miłość to głębokie przywiązanie do kogoś lub czegoś, umiłowanie, kochanie kogoś, czegoś; gorące namiętne uczucie do osoby płci odmiennej. Jest to definicja, która nie oddaje wielkości uczucia jakim jest miłość, bo przecież miłość dodaje skrzydeł, uszczęśliwia człowieka, lecz również może niszczyć i prowadzić do śmierci.

Pierwszym utworem jaki chciałabym omówić jest wiersz z epoki romantyzmu A. Mickiewicza ,,Niepewność”. Był to okres wiary w uczucia, a także gwałtownych przemian ekonomicznych i społecznych. Czas ten kojarzy się głównie ze wspaniałą poezją, gwałtowną i porywającą miłością. Podmiotem lirycznym w tym wierszu jest młody mężczyzna, który ubolewa nad tym, co łączy go z adresatką wiersza. Napotyka go wiele wątpliwości dotyczących uczuć, zadaje sobie pytania dotyczące tej jakże trudnej problematyki, jaką jest miłość. Utwór ten zawiera wiele form stylizacji. Główną, najbardziej charakterystyczną jest powtórzenie, mające na celu podkreślić zasadnicze pytanie, cyt. “czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie?” Podmiot nie jest pewien tego, co czuje, ale również obawia się odrzucenia z drugiej strony. Składa poważne deklaracje adresatce, cyt. “dla twego zdrowia życia bym nie skąpił, po twą spokojność do piekieł bym stąpił”, jest gotowy do poświęceń. W ostatniej strofie bohater liryczny zastanawia się nad przyczyną powstania tego wiersza, co go skłoniło do napisania, co go zainspirowało. Analizując treść, możemy stwierdzić, że jest on zakochany, lecz przede wszystkim boi się odrzucenia, dlatego kreowana przez niego postać jest nieśmiała.

Kolejny utwór poetycki jaki chciałabym przedstawić jest wiersz Adama Asnyka ,,Uwielbienie,,. Wiersz jest z epoki pozytywizmu. Epoka pozytywizmu, mimo że opierała się na zupełnie innej filozofii niż romantyzm, w temacie miłości nie potrafiła się uwolnić od romantycznych wyobrażeń. Utwór ma charakter stroficzny. Pierwsza strofa nawiązuje do boskości. Ukochana która chce sławić podmiot liryczny ma cechy anioła, przez co zasługuje na uwielbienie, które z reguły zarezerwowane jest dla istot niebiańskich, boskich. Z wieczną miłością zestawiona jest śmierć, nicość, przemijanie. Wszystko ma cechy lekkości, unoszenia się. W przestworzach pojawiają się barwy tęczy zestawione z nicością, pustką. Warto zwróci uwagę na układ epitetów: jasność, błękit nieba kontrastuje ze śmiercią ,ziemią ,ludzkim przemijaniem. Druga strofa uzmysławiam nam czego bohaterka liryku nie zrobiła, co wskazuje nam na uduchowioną miłość pozostającą w sferze boskości marzeń. Niezrealizowana bo miłość do istot nadziemskich , duchowych nie może przenieść na cielesność , nadać im charakteru fizycznego musi pozostać w sferze zmysłowych uniesień.

Kolejny wiersz pochodzi z epoki ,,Młodej Polski,, jest to utwór Leopolda Staffa ,,Czar,,. Wiersz opisuje chwile czułości przed rozstaniem dwojga kochanków. Utwór przepełniony jest zmysłowością. W piękny sposób jest opisane chwilowe szczęście, które wkrótce minie, bezpowrotnie wobec nieuchronnego losu. W każdym niemal wersie podmiot liryczny czuje presje czasu, który dobiega końca, nieuchronność chwili, która ma nadejść. Ma świadomość przemijania, kruchości doznań, ulotności zmysłów dlatego pragnie jak najpełniej wykorzystać podarowane im chwile , niemal zatrzymać czas.

Następny wiersz nosi tytuł ,,Wciąż jesteś przy mnie”. Jego autorem jest Tadeusz Borowski. Podmiot liryczny wiersza, prawdopodobnie mężczyzna, zwraca się do pewnej bliskiej mu kobiety. Możemy zachodzić w głowę jakie relacje pomiędzy nimi zachodzą. Na pewno można tu mówić o dużej dawce uczuć, miłości, jednak nie można jednoznacznie określić czy chodzi o miłość pomiędzy dwoma kochankami czy jest to może uczucie bardziej platoniczne jak np. pomiędzy matką a synem albo rodzeństwem lub przyjaciółmi. Podmiot liryczny opisuje w wierszu małe, proste i ulotne rzeczy takie jak drżenie powiek czy uśmiech adresata co podkreśla jego ciepłe uczucia. Zwraca uwagę, że te małe gesty są bardzo charakterystyczne i doskonale opisują tą osobę. Podmiot liryczny pisze o swoim smutku, który rośnie spowodowany tym, że nie jest w stanie uchwycić jestestwa drugiej osoby i przez to zmuszony jest tęsknić za nią. Używa tutaj słowa gorycz, które jest bardzo silnie nacechowane negatywnie a w tym wypadku pokazuje ogrom pozytywnych emocji, którymi darzy swoją sympatię. Osoba mówiąca w wierszu dziękuje za to, że kobieta jest przy nim obecna i za sprawą tak prostych gestów jak uścisk dłoni czy uważne spojrzenie jest w stanie załagodzić jego ból. Wiersz jako jedyny w całej mojej pracy jest ,,wierszem białym” - nie zawiera zwrotek, rymów, porównań itp.

Jak wielu poetów, tyle uczuć. Każdy pragnie miłości, każdy ją też poznał, niestety nie każdemu przyniosła ona ukojenie i spokój. Dowodem na to są przykłady, które wymieniłam w swojej prezentacji. Każdy człowiek ma potrzebę wyrażania miłości i czułości. Potrzebuje przybywania z drugą osobą, rozmowy z nią. Często samo spojrzenie mówi o uczuciach znacznie głębszych niż te, które można wyrazić słowami. Nie można pozostawać nieczułym, zwracając się do ukochanej osoby. Spojrzenia, gesty, ton głosu, czy też pocałunek okazane ukochanej osobie potrafią wyrazić po prostu miłość. Niestety kiedyś mężczyźni byli romantykami, stawiali kobiety na pierwszym miejscu i ubóstwiali je. Teraz trochę się to zmieniło, często słowa ,,Kocham Cię,, używane są przez nastolatków, które nie znają tego uczucia lub mężczyzn, którzy chcą przespać się z kobietą i wykorzystują te ważne słowa do tego by kobieta im uległa. Porównując czasy poetów z mojej prezentacji a czasy w których żyję ja mogę śmiało stwierdzić, ze czasy poetów były lepsze, szczersze a kobiety słysząc od mężczyzny ,,kocham Cię,, mogły być tego pewne.