Szczyt NATO - szczyt międzynarodowy, jedna z platform współpracy państw - członków Sojuszu Północnoatlantyckiego na szczeblu szefów państw i rządów, która stwarza możliwość do oceny i wyznaczenia strategicznych kierunków działalności paktu. Szczyty NATO nie są regularnymi spotkaniami, lecz stanowią ważne punkty w procesie decyzyjnym paktu. Ich zadaniem może być wprowadzenie nowej strategii i polityki paktu, zaproszenie do sojuszu nowych członków, zapoczątkowanie nowych inicjatyw oraz budowa partnerstwa z państwami spoza NATO. Szczyty NATO z formalnego punktu widzenia są spotkaniami Rady Północnoatlantyckiej (NAC) na jej najwyższym szczeblu, szefów państw lub rządów. Zwyczajowo, decyzje podjęte podczas szczytu są ogłaszane w deklaracji końcowej i komunikatach.

Od czasu stworzenia Paktu Północnoatlantyckiego w 1949, miały miejsce 22 zaplanowane szczyty tej organizacji (w sumie 25 z uwzględnieniem nieplanowanych szczytów specjalnych). Ostatni w listopadzie 2010 w Lizbonie. W okresie zimnowojennym, od 1949 do 1989, odbyło się 10 spotkań. Po 1989 roku, intensywność zwoływania szczytów znacząco wzrosła.

Szczyt NATO w Waszyngtonie w 1999 lub 15. Szczyt NATO - szczyt NATO, zorganizowany w Waszyngtonie w USA w dn. 23-25 kwietnia 1999. W szczycie wzięło udział 19 państw, w tym po raz pierwszy Polska, która nieco ponad miesiąc wcześniej, razem z Czechami i Węgrami przystąpiła do Sojuszu. Szczyt został zwołany m.in. w celu uczczenia 50. rocznicy powołania Paktu Północnoatlantyckiego. Odbywał się w czasie operacji NATO w Jugosławii i bombardowań tego kraju. W Waszyngtonie, obok spotkania Rady Północnoatlantyckiej, odbyło się również spotkanie Komisji NATO-Ukraina oraz posiedzenie Rady Partnerstwa Euroatlantyckiego (EAPC).

Podczas szczytu waszyngtońskiego Rada Północnoatlantycka przyjęła kilka kluczowych dokumentów:

Koncepcja strategiczna Sojuszu “Koncepcję strategiczną Sojuszu” - zrewidowaną koncepcję strategiczną, na nowo definiującą cele i zadania Sojuszu oraz wyznaczającą perspektywy strategiczne i podejście do zagadnień bezpieczeństwa w XXI wieku. podstawowym celem NATO miało być zapewnienie wolności i bezpieczeństwa swych członków, a także utrzymanie pokoju i stabilności w regionie euroatlantyckim do osiągnięcia powyższych celów, Sojusz postawił przed sobą następujące zadania: bezpieczeństwo, konsultacja, odstraszanie i obrona, zarządzanie kryzysami partnerstwo. NATO zadeklarowało szerokie podejście do bezpieczeństwa, uwzględniające obok wymiaru obronnego również czynniki polityczne, ekonomiczne, społeczne i związane z ochroną środowiska w celu ochrony pokoju, bezpieczeństwa i stabilności Sojusz zadeklarował używanie określonych środków: utrzymanie jedności transatlantyckiej, utrzymanie potencjału militarnego Sojuszu, rozwijanie w ramach Sojuszu ESDI, zapobieganie konfliktom i zarządzanie kryzysami, otwartość na nowych członków oraz partnerstwo, współpracę i dialog.

“Deklarację Waszyngtońską” - podkreślającą “zasadę otwartych drzwi” dla przyszłych państw członkowskich, a dokładniej dla “europejskich demokracji, gotowych do przyjęcia na siebie odpowiedzialności związanych z członkostwem”.

Oświadczenie w sprawie Kosowa - potępiające “kampanię terroru” prezydenta Slobodana Miloševicia i powtórzyły swoją “determinację do położenia kresu jego represyjnym akcjom”. Wezwały władze Jugosławii do zakończenia akcji militarnych, natychmiastowego zakończenia przemocy i represji w Kosowie, do wycofania z Kosowa serbskich wojsk, policji i oddziałów paramilitarnych. Wezwały również Miloševicia do udzielenia zgody na stacjonowanie w Kosowie sił międzynarodowych, zgody na powrót uchodźców i na dostęp organizacji humanitarnych do potrzebujących

Deklarację “Sojusz dla XXI wieku” - prezentującą nową wizję Sojuszu w XXI wieku. Znalazły się w niej ustalenia, mówiące o powołaniu nowych lub rozwinięciu i wzmocnieniu już istniejących inicjatyw: rozpoczęcie Planu Działań na rzecz Członkostwa (MAP, Membership Action Plan). rozpoczęcie Inicjatywy Zdolności Obronnych (Defence Capabilities Initiative)[3] - jej zadaniem miało być zwiększenie zdolnośći obronnych w celu zapewnienia skuteczności przyszłym operacjom wielonarodowym, m.in. poprzez zwiększenie interoperacyjności i mobilności sił Sojuszu, zdolności prowadzenia długotrwałych operacji, zdolności minimalizowania strat własnych oraz poprawę systemów dowodzenia, kontroli i łączności informatycznej rozpoczęcie Inicjatywy przeciw Broni Masowego Rażenia (Weapons of Mass Destruction Initiative) wzmocnienie Partnerstwa dla Pokoju, Rady Partnerstwa Euroatlantyckiego, Dialogu Śródziemnomorskiego oraz wzmocnienie Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony w ramach NATO (pierwszy raz użyto tej nazwy).