Sojusze polityczno- wojskowe II RP Po kilkumiesięcznych rozmowach wstępnych w dniach od 3 do 6 lutego 1921 roku doszło do wizyty Naczelnika państwa Piłsudskiego, ministra spraw zagranicznych Sapiehy oraz ministra spraw wojskowych gen. Sosnkowskiego w Paryżu. Wizyta ta zaowocował podpisaniem umowy politycznej między Polską i Francją o sojuszu obronnym oraz konwencji wojskowej. Dnia 19 lutego 1921 roku podpisano sojusz polityczny, który zobowiązywał oba rządy do obrony wspólnych interesów politycznych i gospodarczych poprzez zachowanie traktatów wspólnie zawartych lub wzajemnie uznanych. Umowa ta miała wejść w życie po podpisaniu umów handlowych. Dwa dni później - 21 lutego zawarto konwencję wojskową, wraz z aneksem dotyczącym pożyczki zbrojeniowej. Konwencja ta zakładała wzajemną pomoc wojskową w przypadku agresji ze strony Niemiec na jedną ze stron i ewentualne wystąpienie w obronie postanowień Traktatu Wersalskiego. Na wypadek konfliktu polsko-radzieckiego Francja zobowiązywała się do pomocy militarnej, równocześnie miała udzielić Polsce 400 mln franków pożyczki . Umowy gospodarcze zostały podpisane 6 lutego 1922 roku. Układy te Sejm polski ratyfikował w maju 1922 roku w celu uzyskania kredytów wojskowych . Polska godziła się na eksport francuskich towarów luksusowych, korzystne dla Francji taryfy celne oraz działalność przedsiębiorstw francuskich na terenie Polski. Dla Polski sojusz z Francją stanowił poważny czynnik stabilizacyjny oraz obronę przed dążeniami niemieckimi. Wkrótce potem w marcu 1921 roku z inicjatywy Piłsudskiego został zawarty układ polsko-rumuński, przewidujący wzajemną pomoc na wypadek agresji „ze wschodu”. Przez kilka lat porozumienia te stanowiły fundament zabezpieczenia na wypadek agresji Niemiec lub Rosji . Ministrem spraw zagranicznych Francji został zwolennik pacyfizmu Aristide Briand, który za główny cel polityki francuskiej uznał konieczność zbliżenia i współpracy z Niemcami. Sądził, iż na drodze porozumienia i kompromisu więcej uzyska od Niemiec niż do tej pory. Znalazł w tym rozumowaniu sojusznika w postaci Gustawa Stresemanna, ministra spraw zagranicznych Niemiec. Rezultatem tego była konferencja w Locarno w październiku 1925 roku . Podpisano w Londynie francusko-polski traktat gwarancyjny 1 grudnia 1926 roku. Zakładał on arbitraż Rady Ligi Narodów w przypadku agresji Niemiec na Polskę lub Francję. Gdyby jednak Rada nie doszła do jednomyślnej decyzji, oba kraje zobowiązały się do wzajemnej pomocy . Zmiana francuskiej postawy wobec Polski była także wynikiem powszechnego we Francji przekonania, że gwarantem nienaruszalności granicy francusko-niemieckiej będzie Wielka Brytania. Od 1927 roku rozpoczęły się próby osłabienia zobowiązań francuskich wobec Polski na wypadek agresji państwa niemieckiego oraz całkowitego wyeliminowania zobowiązań Francji na wypadek ataku sowieckiego na Polskę. . Pod koniec lipca 1932 roku po wielomiesięcznych rozmowach doszło do podpisania w Moskwie układu polsko-radzieckiego, który zakładał wyrzeczenie się wojny, zachowanie neutralności, postępowanie pojednawcze w przypadku sporów oraz wstrzymanie się od jakichkolwiek porozumień skierowanych przeciw drugiej stronie. Pakt o nieagresji z ZSRR był niewątpliwie sukcesem dyplomacji polskiej, stwarzał bowiem asekurację na wschodzie i pozwalał na podjęcie nowych kroków wobec sąsiada zachodniego . Rok 1933 przyniósł natomiast projekt tzw. Paktu Czterech, przewidujący utworzenie - poza Ligą Narodów- dyrektoriatu czterech mocarstw: Wielkiej Brytanii, Francji, Włoch i Niemiec. Państwa te miały by inicjatywę dokonywania rewizji granic. Godziło to oczywiście w suwerenność średnich i mniejszych państw, zwłaszcza Polski i Czechosłowacji. Przeciw projektowi zaprotestowały natychmiast państwa Małej Ententy oraz Polska. Francja, nie chcąc tracić sojuszników na wschodzie, wprowadziła do projektu modyfikacje, zastrzegając między innymi, że do ewentualnej rewizji granic może dojść tylko za zgodą zainteresowanego państwa . Otworzyło to fazę poufnych rozmów polsko-niemieckich, w toku których zrodził się projekt układu o nieagresji. Podpisano go w styczniu 1934 roku. Przygotowany w ścisłej tajemnicy przed rządem francuskim wywołał w Paryżu i pozostałych stolicach europejskich - po jego ujawnieniu - silne zaskoczenie. Polsko-brytyjski układ sojuszniczy – traktat sojuszniczy zawarty 25 sierpnia 1939 pomiędzy Wielką Brytanią a Polską. Sojusz polsko-brytyjski dawał Polsce nadzieje na powstrzymanie Hitlera przed atakiem na Polskę, zaś Wielka Brytania potwierdzała formalnie przez jego zawarcie gotowość przystąpienia do wojny z III Rzeszą w przypadku agresji przeciw Polsce, pomimo zawartego dzień wcześniej paktu Ribbentrop-Mołotow.. Chociaż ustalenia układu zobowiązywały Wielką Brytanię do pełnej i natychmiastowej pomocy Polsce w razie agresji III Rzeszy to rzeczywistość nie spełniła polskich oczekiwań. Wielka Brytania 3 września 1939 r. wypowiedziała Niemcom wojnę. Jednak prócz blokady morskiej Niemiec i nalotu samolotów RAF na niemieckie bazy morskie, nie podjęła żadnych poważnych działań militarnych wobec Niemiec w 1939 roku. Zamiast tego sojusznicy Polski podjęli dość niezrozumiałe przedsięwzięcia, które przeszły do historii jako tzw. “dziwna wojna”. W okresie późniejszym natomiast polsko-brytyjski układ sojuszniczy stał się podstawą do tworzenia oddziałów Polskich Sił Zbrojnych na terytorium Wielkiej Brytanii i krajów Imperium Brytyjskiego. II Rzeczpospolita (II RP) – Rzeczpospolita Polska w latach 1918–1945, od odzyskania suwerenności państwowej w 1918 do wycofania uznania międzynarodowego dla Rządu RP na uchodźstwie w konsekwencji wykonania porozumień między mocarstwami wielkiej trójki na konferencji jałtańskiej w 1945

PORÓWNANIE GRANIC II RP A III RP W 1918 roku kraj odzyskał niepodległość, ale do końca grudnia wyzwolono jedynie ziemie byłej kongresówki i część zaboru austriackiego ze Lwowem; granice II Rzeczypospolitej nie były jeszcze ustalone prawnie ani faktycznie. Ostateczny kształt II Rzeczpospolita przybrała w 1922 roku w wyniku plebiscytów, powstań śląskich, powstania wielkopolskiego, wojen z Ukrainą i Rosją sowiecką oraz wcielenia do Polski Wileńszczyzny; w roku 1923 Rada Ambasadorów uznała wschodnie granice Polski. Terytorium Polski po 1923 roku sięgało na wschodzie po Dźwinę, Słucz i Zbrucz. Poza granicami pozostawał Gdańsk jako Wolne Miasto Gdańsk, Warmia, okolice Elbląga i Malborka. W 1938 roku Polska anektowała Zaolzie oraz część Spiszu i Orawy. Po II wojnie światowej w 1945 roku po podpisaniu porozumień w Jałcie i Poczdamie granice objęły tereny zachodnie po Odrę i Nysę Łużycką. Na północy przebiegają wzdłuż wybrzeża Bałtyckiego. Przywrócono w zasadzie przedwojenną granicę południową, jednak Zaolzie powróciło do Czechosłowacji. Na wschodzie ustalono granicę na Bugu (z korektą w 1951). Poprzez ustalenie granicy na Bugu, który zmienia swoje koryto w kierunku wschodnim, przebieg granicy nieco się zmienia, a powierzchnia Polski powiększa się[2].W roku 1958 nastąpiła dość istotna korekta granicy między Polską a Czechosłowacją. III RP Graniczy z 7 krajami: Niemcami na zachodzie, Słowacją i Czechami na południu, Rosją na północy, Litwą, Białorusią i Ukrainą na wschodzie. Na północy granica państwa przebiega wzdłuż wybrzeża Morza Bałtyckiego. Razem granice Polski wynoszą 3511 PRZEWRÓT MAJOWY WŁADZA PRZED I PO Przed rokiem 1926, kiedy obowiązywała konstytucja marcowa, a Marszałek przebywał w swojej willi w Sulejówku, wystąpiło parę zagrożeń dla demokracji (zabójstwo Narutowicza, strajki przed reformami Grabskiego), a także wyszła nieumiejętność rządzenia koalicji Chjeno-Piasta. Po udanych reformach gabinetu Grabskiego, przyszedł czas na kolejne, trzecie już rządy Witosa. W jednym z wywiadów na krótko przed przewrotem, jasno wyraził się, że posiadając poparcie w wojsku takie jak ma Piłsudski, nie zawahałby się zbrojnie przejąć całość władzy w państwie. Jednakże to właśnie Marszałek zbrojnie przejął władzę w państwie. Po słynnym spotkaniu na Moście Poniatowskiego, w walkach zginęło ok. 200 żółnierzy i ponad 150 cywilów (dane są różne). Przejęcie władzy zostało przypieczętowane rozlewem krwi. Działania wojsk Piłsudskiego poparły: Polska Partia Socjalistyczna, Stronnictwo Chłopskie, PSL „Wyzwolenie”, Komunistyczna Partia Polski oraz niektóre ugrupowania mniejszości narodowychKPP już w dwa tygodnie po zamachu odstąpiła od udzielania poparcia Piłsudskiemu – demonstracja poparcia dla marszałka, którą KPP zorganizowała w Warszawie, została brutalnie rozpędzona przez żandarmerię. Swą wcześniejszą decyzję o przychylnym potraktowaniu przewrotu, komuniści nazywali później błędem majowym[70]. Od swojego tradycyjnego stanowiska popierającego demokrację parlamentarną odstąpiła masoneria, która poparła zamach Piłsudskiego. Według różnych relacji miała ona uczestniczyć również w przygotowaniach do przewrotu[71]. DEMOGRAFIA II RP Narodowości Polska w okresie międzywojennym była krajem wielonarodowościowym, w którym Polacy stanowili od 64 do 69,2% populacji. Na większości obszaru wiejskiego Kresów Wschodnich Polacy stanowili mniejszość (na rzecz Ukraińców lub Białorusinów), natomiast większość w dużych miastach[20]. Polacy przeważali m.in. na Wileńszczyźnie i w ówczesnym województwie lwowskim. Na zachodzie przeważali w niektórych okolicach Niemcy. W wielu miejscowościach dominowała ludność żydowska. Dochodziło do konfliktów miedzy władzami a przedstawicielami mniejszości. Niejednokrotnie też przedstawiciele mniejszości narodowych stawali się obiektem ataków zmasowanej propagandy środowisk nacjonalistycznych.

1. Polacy, Ukraińcy, Żydzi, Białorusini, Niemcy, Inna, lub nie podana PORÓWNANIE DO III RP Najbardziej liczne mniejszości narodowe i etniczne, jak i inne zamieszkałe na terenie Polski grupy etniczne stanowiły według spisu z 2002 roku:
2. Ślązacy, Niemcy, Białorusini, Ukraińcy, Romowie, Rosjanie, Łemkowie, Litwini, Kaszubi WOJSKO II RP W 1917 na Białorusi powstał I Korpus Polski pod dowództwem gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. W 1918 liczył początkowo ok. 29 tys. żołnierzy, później ok. 23,5 tys. W tym samym roku I Korpus uznał zwierzchnictwo Rady Regencyjnej. 21 maja 1918 został rozbrojony przez Niemców. W grudniu 1917 w Besarabii powstał II Korpus, z którym w marcu 1918 połączyła się II Brygada płk Józefa Hallera. Liczył on wówczas 7 tys. ludzi. Dowodził nim J. Stankiewicz, a od kwietnia 1918 – płk Haller. W maju 1918 II Korpus został otoczony przez wojska niemieckie pod Kaniowem i po całodziennej walce zmuszony do kapitulacji. Na początku 1918 z oddziałów polskich na Ukrainie sformowano liczący ok. 3 tys. żołnierzy III Korpus Polski, dowodzony przez gen. Eugeniusza de Henning-Michaelisa. Formacja ta walczyła na Ukrainie z bolszewikami, po czym w czerwcu 1918 została rozbrojona przez Austriaków. W 1918 w Odessie utworzono oddziały polskie pod dowództwem kpt. S. Skrzyńskiego, liczące ok. 1,5 tys. ludzi, nazywane również IV Korpusem, rozwiązane po próbie rozbrojenia ich przez Austriaków. Część żołnierzy korpusów polskich stała się zalążkiem 4. i 5. dywizji strzeleckich oraz oddziału murmańskiego, utworzonych w lecie 1918. Latem 1917 rozpoczęło się formowanie Armii Polskiej we Francji (nazywanej potocznie Błękitną Armią). Armia została zorganizowana na zasadzie zaciągu ochotniczego we Francji spośród Polaków służących w wojsku francuskim, polskich jeńców wojennych z armii państw centralnych, a także z polskiej emigracji z Francji, Stanów Zjednoczonych, Kanady i Brazylii. Pierwszym dowódcą był Francuz gen. Louis Archinard, od 4 października 1918 armią dowodził gen. Józef Haller. We Włoszech, ze skromnego Legionu utworzonego z jeńców - Polaków z armii austriackiej, utworzono pułki, które przewiezione do Francji wzmocniły Błękitną Armię. Na Syberii tworzyła się dywizja pod dowództwem gen. Waleriana Czumy. Formalnie wchodziła ona w skład armii gen. Hallera jako 5 Dywizja Syberyjska. Poczynaniom tym sprzyjał rozkaz pruskiego ministra wojny w sprawie powołania oddziałów Służby i Straży Bezpieczeństwa. Wszędzie tam, gdzie przeważała ludność polska, miały one w rzeczywistości polski charakter. Oddziały wchodzące w skład tej organizacji stanowiły zaczątek sił zbrojnych, które 27 grudnia 1918 rozpoczęły w Poznaniu akcję powstańczą. W toku działań pozbrojnych rozwinęły się one w wojska wielkopolskie, na których czele 16 stycznia stanął gen. Józef Dowbor-Muśnicki, były dowódca I Korpusu Polskiego. Wiosną 1919 wydano dekrety o poborze kolejnych roczników. Stworzyło to możliwość uzupełnienia istniejących już batalionów oraz nowych oddziałów. Sformowano 12 pułków strzelców wielkopolskich. Nastąpiła też reorganizacja terytorialnych władz wojskowych. Wielkopolskę podzielono na trzy okręgi wojskowe, a rozlokowane w nich oddziały scalono w 3 dywizje strzelców wielkopolskich. W maju 1919 siły wojsk wielkopolskich zostały podporządkowane Naczelnemu Dowództwu Wojska Polskiego. Wojsko Litwy Środkowej Wraz z ogłoszeniem przez generała Lucjana Żeligowskiego powstania Litwy Środkowej, wojsko, którym dowodził i które brało udział w “buncie”, stało się automatycznie Wojskiem Litwy Środkowej. Już we wrześniu 1921 zaczęto przemianowywać pułki Wojsk Litwy Środkowej zgodnie z numeracją ustaloną dla całości Wojska Polskiego. Miński Pułk Strzelców przyjął nazwę 86 pułku piechoty, a 2 pap został przemianowany na 29 pułk artylerii polowej. Jesienią 1921 1. i 2. Dywizja Piechoty Litewsko-Białoruskiej otrzymały numerację 19 DP i 29 DP. . Szeregi POW liczyły ponad 30 000 członków. W kraju znajdowało się przeszło 15 000 byłych legionistów i ponad 20 000 żołnierzy zdemobilizowanych w Rosji.Zasadnicze rezerwy mobilizacyjne stanowili jednak mieszkańcy byłego Królestwa Polskiego i Polacy służący w szeregach obcych armii. W dalszej przyszłości można było liczyć ponadto na żołnierzy służących jeszcze w polskich formacjach wojskowych w Rosji oraz na żołnierzy z Armii gen. Hallera we Francji. Naczelne władze Wojska Polskiego 28 października 1918 roku szefem powołanego trzy dni wcześniej Sztabu Generalnego Wojska Polskiego został gen. Tadeusz Rozwadowski. 11 listopada 1918 zwierzchnią władzę nad wojskiem przejął Józef Piłsudski jako naczelny wódz. Nastąpiła dalsza organizacja naczelnych władz wojskowych: Ministerstwa Spraw Wojskowych i Sztabu Generalnego WP. Sztab Generalny WP Pierwszym szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego powołanego przez Radę Regencyjną 25 października 1918 roku został gen. Tadeusz Rozwadowski. Rozpoczął on formowanie zalążków polskiego wojska. Od 16 listopada 1918 Rozwadowskiego zastąpił gen. Szeptycki. Sztab Generalny funkcjonował wówczas w składzie dziesięciu wydziałów[3]. Były to: I Organizacyjny, II Łączności, III Kolejowy, IV Techniczny, V Demobilizacyjny, VI Informacyjny, VII Naukowy, VIII Geograficzny, IX Personalny[4] i Adiutantura. Od 7 lutego 1919 funkcje szefa Sztabu Generalnego sprawował płk Stanisław Haller, a od lipca 1920 ponownie gen. Tadeusz Rozwadowski. Wielkie jednostki Licząc się z istniejącymi możliwościami materialnymi, przystąpiono na wiosnę 1919 do tworzenia dziesięciu dywizji piechoty, Dywizji Litewsko-Białoruskiej, brygady górskiej i pięciu brygad jazdy. Każdą dywizję piechoty miały stanowić cztery pułki piechoty. Sformowano 40 pułków piechoty, 4 pułki piechoty litewsko-białoruskiej i 2 pułki górskie: a ponadto 2 pułki szwoleżerów i 13 pułków ułanów[6] W połowie 1919 zdecydowano o zjednoczeniu wojska narodowego w jednolity organizm. Chodziło o scalenie formacji zorganizowanych w kraju i na froncie wschodnim z formacjami utworzonymi w Wielkopolsce, we Francji oraz w Rosji. Józef Piłsudski, od pierwszych dni powstawania Wojska Polskiego, dążył do zatarcia różnic pomiędzy żołnierzami. Na terytorium państwa polskiego transportem kolejowym przyjechały z bronią formacje armii gen. Hallera. W połowie czerwca 1919 z Odessy przez Rumunię przedostała się również 4 Dywizja Strzelców gen. Żeligowskiego. Dywizje sformowane w kraju otrzymały numery od 1 do 9. W skład 10 Dywizji Piechoty weszły kadry 4 Dywizji Strzelców gen. Żeligowskiego, a jej pułki otrzymały miano “Strzelców Kaniowskich”. Jej jazda częściowo zasiliła 6 pułk ułanów, a częściowo utworzyła nowy - 14 pułk ułanów. Rozkazem z 1 września 1919 dywizje Armii gen. Hallera otrzymały numery 11—13[8] oraz dostarczyły kadr pozwalających na utworzenie 18. Dywizji Piechoty i na rozwinięcie brygady podhalańskiej w dywizję górską. Dywizje wojsk wielkopolskich — numery 14, 15, 17, a brygada jazdy numer VII. Numer 16 otrzymała dywizja sformowana na Pomorzu w pierwszych tygodniach 1920. Zjednoczone Wojsko Polskie na przełomie lat 1919—1920 dysponowało więc 21 dywizjami piechoty, 7 brygadami jazdy, formacjami artylerii oraz oddziałami wszystkich broni i służb. W formacjach skierowanych na front oraz w oddziałach rozmieszczonych w kraju służyło około 600 000 żołnierzy. Jednostki ochotnicze 5 lipca 1920 powołano Generalny Inspektorat Armii Ochotniczej i przystąpiono do tworzenia formacji, która składałaby się z ochotników nie zobowiązanych do świadczenia służby wojskowej. Ostatecznie utworzono czteropułkową Dywizję Ochotniczą walcząca całością sił, ponadto 5 pełnych pułków ochotniczych i 22 pułki sformowane częściowo. Te ostatnie użyto jako uzupełnienie oddziałów regularnych, oraz kilku oddziałów specjalnych. Jednostki rezerwowe Zimą 1920 przystąpiono do dalszej rozbudowy Wojska Polskiego.Planowano utworzyć 65 tego typu pułków. Z uwagi na ciężką sytuację gospodarczą kraju, plan ten zrealizowano tylko częściowo. Zdołano utworzyć 25 pułków rezerwowych. Wojsko Polskie w szczytowym okresie swego rozwoju, w październiku 1920 miało w swoich szeregach ponad 900 000 żołnierzy. Składało się ze wszystkich rodzajów broni i służb, nie wyłączając lotnictwa i broni pancernych. W latach 1921—1939 polskie siły zbrojne składały się z wojska i Marynarki Wojennej. W skład wojska wchodziły bronie główne: piechota, jazda (od 1924 r. - kawaleria) i artyleria, bronie techniczne: saperzy, łączność oraz wojska samochodowe i bronie pancerne, bronie pomocnicze: żandarmeria i tabory. Ponadto w skład wojska wchodziło lotnictwo oraz jednostki organizacyjne KOP (od 1924 r.) i Obrony Narodowej (od 1937 r.). Bronie i służby Podstawowym rodzajem broni była piechota zorganizowana w 30 dywizji, w tym dwie dywizje górskie. Każda dywizja na stopie pokojowej liczyła 3 pułki piechoty i pułk artylerii polowej. Każdy z 84 pułków piechoty i 6 pułków strzelców podhalańskich składał się z trzech batalionów. Obowiązkowa służba wojskowa w piechocie trwała 18 miesięcy. Drugim rodzajem broni była jazda. Po zakończeniu działań wojennych Polska posiadała 40 pułków jazdy, w tym: 27 pułków ułanów, 3 pułki szwoleżerów i 10 pułków strzelców konnych oraz 10 dywizjonów artylerii konnej. Pułki ułanów i szwoleżerów oraz dywizjony artylerii konnej zorganizowane zostały w dziesięć samodzielnych brygad jazdy. Pułki strzelców konnych podporządkowane były dowódcom okręgów korpusów. Każdy z nich składał się z trzech szwadronów kawalerii i szwadronu karabinów maszynowych. W 1924 r. jazda przemianowana została na kawalerię i zreorganizowana. Utworzone zostały 4 dywizje i 5 samodzielnych brygad kawalerii oraz trzy nowe dywizjony artylerii konnej. Każda z dywizji składała się z trzech dwupułkowych brygad kawalerii, dwóch dywizjonów artylerii konnej i trzech szwadronów. Ze względu na przeznaczenie, artyleria dzieliła się na artylerię organiczną wielkich jednostek piechoty i kawalerii oraz artylerię samodzielną liczącą dziesięć pułków artylerii ciężkiej, jeden pułk artylerii najcięższej, dwa pułki artylerii górskiej, a także jeden dywizjon artylerii zenitowej, jak ówcześnie nazywano artylerię przeciwlotniczą. W 1924 r. dywizjon zenitowy przeformowano w pułk artylerii przeciwlotniczej oraz utworzono 10 samodzielnych baterii przeciwlotniczych. Pod koniec 1925 r. zlikwidowano cztery baterie, a pozostałych sześć przeformowano w samodzielne dywizjony artylerii przeciwlotniczej. Ponadto istniały dwa pododdziały: kompanii artylerii pieszej i dywizjonu artylerii pomiarowej. Lotnictwo wchodziło w skład wojsk lądowych. Podstawową formacją organizacyjno-administracyjną był pułk. W połowie lat dwudziestych Wojsko Polskie dysponowało 6 pułkami lotniczymi oraz dywizjonem lotnictwa morskiego. Pułki stacjonowały w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Toruniu, Lidzie i Lwowie, a dywizjon w Pucku. Wojska saperskie przeznaczone były do prac komunikacyjnych, fortyfikacyjnych, do niszczenia umocnień oraz do działań minerskich. Występowały dwa rodzaje jednostek: saperskie - wyszkolone wszechstronnie i specjalne Wojska łączności dzieliły się na formacje ewidencyjne i nieewidencyjne. Oddziałami ewidencyjnymi były: pułki łączności, pułk radiotelegraficzny i samodzielne bataliony łączności. Do nieewidencyjnych zaliczano: Centralne Składy Łączności, Centralne Warsztaty Łączności, Centralną Stację Radiotelegraficzną, Obóz Szkolny Łączności oraz stacje telegraficzne i telefoniczne, obsługujące władze i instytucje wojskowe. Bronie pancerne w połowie lat dwudziestych stanowiły: pułk czołgów, 5 dywizjonów samochodów pancernych i 2 dywizjony pociągów pancernych. Formacje pancerne były wyposażone w 114 czołgów i 10 pociągów pancernych. W wojskach samochodowych istniało 10 dywizjonów samochodowych, po jednym w każdym okręgu korpusu. Marynarka Wojenna Do 1926 w jej skład wchodziły: 2 kanionierki, 4 trawlery i 5 torpedowców, 4 monitory rzeczne oraz 2 transportowce . Po śmierci Józefa Piłsudskiego w naczelnych organach WP nastąpiły poważne zmiany personalne. Stanowisko Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych objął gen. Edward Rydz-Śmigły[16]. Ministrem spraw wojskowych został gen. Tadeusz Kasprzycki. Nastąpiły również przesunięcia w GISZ. W jego skład weszli m.in. Tadeusz Kutrzeba i Władysław Bortnowski. Szefem Sztabu Głównego mianowano gen. Wacława Stachiewicza. Nowe kierownictwo dążyło do uporządkowania podstawowych dziedzin życia wojskowego, a przede wszystkim do unowocześnienia jego dotychczasowej struktury oraz do wyposażenia wojska w nowoczesny sprzęt. Wiosną 1939, gdy w stosunkach niemiecko-polskich rozpoczął się okres napięcia, w skład wojska wchodziły następujące jednostki organizacyjne wojska stałego, Obrony Narodowej i KOP: 30 dywizji piechoty (90 pułków piechoty, 30 pułków artylerii lekkiej, 7 dywizjonów artylerii ciężkiej, w tym 4 w trakcie formowania, 12 ośrodków sapersko-pionierskich i 30 kompanii łączności); 6 brygad i 5 półbrygad Obrony Narodowej (38 batalionów ON); 11 brygad kawalerii (38 pułków kawalerii, 11 dywizjonów artylerii konnej, 11 szwadronów pionierów i 11 szwadronów łączności); jeden pułk artylerii najcięższej, 10 pułków artylerii ciężkiej, 2 pułki artylerii lekkiej, w tym jeden motorowy, jeden dywizjon pomiarów artylerii, 2 dywizjony artylerii lekkiej; jeden pułk i 9 dywizjonów artylerii przeciwlotniczej; jedna brygada pancerno-motorowa (2 pułki zmotoryzowane, dywizjon przeciwpancerny, dywizjon rozpoznawczy), 10 batalionów pancernych, kadra jednego batalionu pancernego, 2 dywizjony pociągów pancernych; jeden pułk saperów, 7 batalionów saperów, jeden batalion mostowy, jeden batalion silnikowy, jeden batalion elektrotechniczny i 2 bataliony mostów kolejowych; jeden pułk radiotelegraficzny, 3 bataliony telegraficzne i 4 kadry batalionów telegraficznych; 10 dywizjonów żandarmerii oraz 2 dywizjony taborów i 8 kadr dywizjonów taborów; 6 pułków lotniczych[17] (4 eskadry bombowe, jedna eskadra bombowa ćwiczebna, 15 eskadr myśliwskich, 18 eskadr towarzyszących, 17 eskadr liniowych) i 2 bataliony balonowe W dniu 1 marca 1939 r. wojsko i Marynarka Wojenna (bez Korpusu Ochrony Pogranicza) liczyło 282.877 żołnierzy, w tym 17.561 oficerów zawodowych i 368 oficerów rezerwy powołanych na ćwiczenia, oraz 43.384 podoficerów zawodowych. OBECNIE WOJSKO POLSKIE W skład Sił Zbrojnych RP wchodzą jako ich rodzaje: • Wojska Lądowe (ok. 45 000 żołnierzy)[1] • Siły Powietrzne (ok. 16 000 żołnierzy)[1] • Marynarka Wojenna (ok. 8000 żołnierzy)[1] • (ok. 2000 żołnierzy) W trakcie tworzenia są Narodowe Siły Rezerwowe, W skład Sił Zbrojnych RP wchodzi również Żandarmeria Wojskowa jako ich wyodrębniona i wyspecjalizowana służba – organ ścigania. ŻW kontroluje także dyscyplinę wojskową. Odrębnym elementem Sił Zbrojnych RP jest również Dowództwo Garnizonu Warszawa w skład którego wchodzą jednostki zabezpieczenia stołecznego garnizonu oraz kilka innych jednostek na terenie kraju. PRZEMYSŁ II RP Ograniczone środki, niestabilność polityczna i gospodarcza oraz wielki kryzys stanowiły uwarunkowania wpływające na realizacje założeń ekonomicznych w sposób zdecydowanie negatywny[5]. Nie powiodła się reforma rolna, proces industrializacji nie został zakończony, a duża skala bezrobocia pozostawała ważnym problemem społecznym[5]. Udało się jednak zintegrować gospodarkę całego kraju, zagospodarować Wybrzeże, uruchomić procesy modernizacyjne oraz zapoczątkować stopniowe niwelowanie dysproporcji w rozwoju ekonomicznym poszczególnych regionów[5]. Do głównych sukcesów polityki gospodarczej II RP należy zaliczyć: ujednolicenie linii kolejowych, budowę magistrali węglowej Śląsk-Gdynia, budowę portu i stoczni w Gdyni, Centralnego Okręgu Przemysłowego oraz budowę wielu innych fabryk np. Zakładów Azotowych w Tarnowie-Mościcach.