Na pojęcie szkody majątkowej składają się dwa elementy:

• rzeczywisty uszczerbek w mieniu osoby poszkodowanej (wywołany np. utratą lub uszkodzeniem rzeczy),
• utracony zysk, czyli korzyść, jaką poszkodowany osiągnąłby, gdyby szkody nie wyrządzono. Szkoda niemajątkowa z kolei to np. trudne niekiedy do wymierzenia straty moralne, związane z bólem lub cierpieniem wywołanym rozstrojem zdrowia czy uszkodzeniem ciała. Odszkodowanie za tego rodzaju szkodę nazywa się zadośćuczynieniem. Generalnie w ustawie regulującej kwestię odpowiedzialności cywilnej, tj. w kodeksie cywilnym, przyjmuje się, że odszkodowanie powinno odpowiadać pełnej wysokości szkody. Obowiązek odszkodowania jest to natomiast rodzaj odpowiedzialności odnoszący się do pracowników ochrony uprawnionych do zawierania umów w zakresie ochrony osób i mienia. Takimi zaś są osoby, które uzyskały odpowiednią koncesję i prowadzą działalność gospodarczą w tym zakresie. Osoby te odpowiadają także za działania innych osób, z pomocą których zobowiązanie wykonują (art. 474 kc). Chcąc się zwolnić od odpowiedzialności, osoba taka musi udowodnić, że winy nie ponosi, że przy wy¬konywaniu zobowiązania dołożył należytej staranności, np. jako firma ochroniarska przy zabezpieczeniu imprezy masowej zapewnił we właściwym czasie i miejscu odpowied¬nią liczbę pracowników ochrony, właściwie oznaczonych, wyposażonych, ustawionych w odpowiednich miejscach, właściwie wykonujących swoje obowiązki.