W 1924 roku Władysław Reymont dostał literacką nagrodę Nobla za powieść ,,Chłopi”, ,,walczył” o nią ze Stefanem Żeromskim. Wygraną Reymonta uzasadniono słowami: ,,“Chłopi” nazywani są “wielkim malowidłem epickim”, bowiem Reymont-prozaik nie był ani psychologiem, ani socjologiem, ale malarzem.” Prawdopodobnie chodziło o rozbudowane opisy przyrody, tak że czytelnik z łatwością może przenieść się w świat XIX-wiecznej wsi, a także poznać język, obyczaje i tradycję ludzi z tamtego okresu. Czy pisarz w rzeczywistości słusznie otrzymał Nobla to stwierdzenie postaram się udowodnić. Pierwszym argumentem na poparcie mojej tezy jest fakt że ,,Chłopi” są dziełem ponadczasowym, w powieści jest mnóstwo scen symbolicznych takich jak śmierć Boryny gdy ciężko chory idzie dokonać symbolicznego zasiewu roli. Autor na potrzeby swojego działa stworzył nowy styl, będący mieszanką gwary chłopskiej z językiem literackim jakim posługuje się narrator. Reymont pozbawia powieść wszystkich informacji, które sugerowałyby historyczny czas przedstawianych w “Chłopach” wydarzeń. Dzięki temu czytelnik ma wrażenie, że autor opisał wiejskie życie, które od wieków jest takie samo, że nic się w nim nie zmienia. Najważniejszą rzeczą w życiu mieszkańców Lipki jest ziemia - źródło niezliczonych konfliktów Ludzkie istnienie jest z nią nierozerwalnie związane,przez co  jest ściśle podporządkowane rytmowi przyrody. Zmiany pór roku wpływają na zachowanie ludzi. Wiosna budzi ich do życia, daje energię i zapał do ciężkiej pracy, zaś zima jest to czas odpoczynku. Władysław Reymont nieprzypadkowo wprowadził do powieści różne zwyczaje i obrzędy, związane między innymi z Zaduszkami, Wigilią, weselem. Chciał w ten sposób przybliżyć czytelnikowi obraz tamtych czasów. Dzięki temu lepiej poznajemy wiejskie życie zwyczaje, tradycje i obrzędy.