Konrad to główny bohater „Dziadów” cz. III- Adama Mickiewicza. Jest on postacią dojrzałego romantyzmu. Bohater romantyczny to z reguły samotnik, buntownik, poeta, patriota, często przeżywa wewnętrzne rozterki. Wszystkie te cechy można przypisać Konradowi. Konrad to przede wszystkim bohater dynamiczny. Już na początku dramatu przechodzi przeobrażenie - “Gustavus obiit - hic hatus est Conradus [Gustaw umarł - urodził się Konrad]”. Maria Janion określiła tę przemianę jako transformację z Kochanka kobiety w Kochanka ojczyzny. W „Wielkiej Improwizacji” przedstawiony jest monolog między Konradem a Bogiem. Bohater otwarcie wywyższa się ponad Boga. „Samotność- cóż po ludziach, czym śpiewak dla ludzi? Gdzie człowiek, co z mej pieśni całą myśl wysłucha”- słowa te świadczą o samotności, ale także o wielkim dramacie poety- Konrada, który świadomy wielkości swojej poezji, wie jednocześnie, że jest skierowana w próżnię. Bojownik sprawy narodowej wierzy, że jako poeta ma specjalne prawa, przemawia w imieniu ojczyzny i narodu, twierdzi, że jest “na ziemi sercem z wielkim ludem zbratan”. Jawi się nam jako Prometeusz, tytan, a władza jest mu potrzebna nie na własny użytek, ale po to by dźwignąć ojczyznę i zdziwić świat. Swój bunt obraca przeciw Bogu, któremu zarzuca obojętność wobec cierpień swych rodaków, czuje się odpowiedzialny za losy ojczyzny, uważając nawet “Ja i ojczyzna to jedno”. Czuje się tak silny jak On, pragnie władać zjawiskami przyrody, duszami ludzkimi. Sprawdza czy rozsadza go pycha, czy też ma moc, jakiej nie mają inni ludzie. Konrad posuwa się nawet do bluźnierstwa, ale mdleje i słowa porównujące Boga do cara wypowiada diabeł. Konrad to najpopularniejszy bohater polskiego romantyzmu, uważany za najdoskonalsze wcielenie modelu poety-wieszcza i poety-patrioty. Dlatego właśnie stał się inspiracją dla wielu późniejszych utworów literackich, a jego postać fascynuje do dziś.