W epoce romantyzmu większość utworów polskich pisarzy nawiązywała do prób ,odzyskania przez Polskę niepodległości. Mimo ,że każdy bohater wybierał inną metodę walki i przyjmował inną postawę, to zawsze głównym celem było przywrócenie wolności naszej Ojczyźnie. Konrad i Kordian pokazują dwie różne postawy bohatera romantycznego. Ich losy zaczynają się od miłości. Miłość Konrada jest niespełnionym uczuciem, dlatego powoduje jego cierpienie. Nie ma przy nim żadnej bliskiej mu osoby, dlatego czuje się nieszczęśliwy i samotny. W przypadku Kordiana cierpienie powoduje nieodwzajemnione uczucie nastolatka do starszej kobiety. Miłość doprowadza obydwu bohaterów do wielkiej przemiany życiowej. Konrad przemienił się z kochanka w patriotę. Kordian dorósł i wyruszył w celu poszukiwania sensu życia. Kiedy Konrad trafia do więzienia, jego przemiana jest już całkowita. Odnajduje w sobie siłę aby stać się przywódcą narodu. Przemiana głównego bohatera dramatu, kończy się Wielką Improwizacją. Konrad buntuje się przeciwko Bogu i wzywa go do walki. On chce, tak jak światem poezji, rządzić ludzkimi uczuciami niczym Bóg. Jednocześnie mickiewiczowski bohater gardzi ludźmi, których (jak sam mówi) kocha. Od początku jest całkowicie przekonany w słuszność sprawy, o którą walczy. W wielkiej improwizacji uwidacznia się prometeizm Konrada. Jego metodą odzyskania wolności jest samotna walka. Chce wziąć na swoje barki odpowiedzialność za los Polski. Monolog kończy się klęską głównego bohatera. Stwórca pozostaje milczący, a Konrad posuwa się do bluźnierstwa. Dążąc do władzy absolutnej, daje się ponieść swojej pysze i indywidualizmowi. Kordian wyrusza w podróż po Europie, która jest dla niego surową lekcją życia. Bohater przekonuje się ,że za pieniądze można kupić wszystko oraz zaczyna wątpić w sens wiary. Kordian dojrzewa, a jego celem staje się uratowanie Polski. Podróż kończy się monologiem głównego bohatera na szczycie góry Mont Blanc, gdzie ukazuje siłę, jaką uzyskał aby stać się prawdziwym patriotą. Z początku jest on niezdecydowany i rozdarty wewnętrznie. Nie czuje sił aby działać, jest świadomy swojej niezdolności do czynu. W odróżnieniu od Konrada, bohater dramatu Słowackiego nie przeciwstawia się Bogu, choć podkreśla, że zdobył on tak wielkie siły jakie posiada stwórca. Nie żąda władzy, ale chcę pomóc ludzkości poprzez wspólne działanie. Za cel stawia sobie zmobilizowanie Polaków do tego działania. W pewnym momencie bohater chce popełnić samobójstwo, czego jednak nie robi. Kordian przyjmuję postawę, którą możemy określić jako winkelriedyzm. Podsumowując, obaj bohaterowie mają wiele cech wspólnych, które charakteryzują romantyków. Przechodzą wewnętrzną przemianę z romantycznych kochanków w wojowników, a początkiem ich nowej drogi życiowej jest niespełniona miłość. Chcą wolności dla swojego kraju, choć prezentują odmienne koncepcje odzyskania niepodległości. Główny bohater dramatu Mickiewicza chce sam pomóc Polsce, ale żąda władzy nad duszami ludzi, natomiast Kordian mobilizuje do wspólnego działania.