Pierwszym utworem literackim, zwierającym motyw buntu, który państwu zaprezentuję jest starożytna tragedia „Antygona” jednego z najznakomitszych tragików greckich Sofoklesa. Tragedia ta stanowi nawiązanie do mitu Labdakidów. Dwaj synowie Edypa i Jokasty, Polinik i Eteokles sprawują władzę w Tebach, obok nich staje brat Jokasty, Kreon, sprawujący już tam rządy. Bracia nie umieją zgodnie podzielić się władzą. Eteokles skazuje na wygnanie Polinika, który udaje się, na Peleponez. Tam poślubia córkę księcia Adratosa wraz, z którym przygotowuje najazd na Teby. Pojedynek między braćmi kończy się klęską dla obojga. Kreon, który obejmuje władzę po ich śmierci, zarządza Eteoklesa pochować jako bohatera z należnymi mu honorami, zakazuje jednak grzebania zwłok zdrajcy Polinika, pozostawiając jego ciało na pożarcie psom i ptakom pod murami miasta. Zakazowi króla sprzeciwia się jedna z sióstr zmarłych braci, Antygona. Jej czyn, czyli pogrzebanie zwłok brata stanowi temat tragedii. Zwyczajowe prawo greckie nakazywało grzebać ciała zmarłych, gdyż niepogrzebane budziło u Bogów obrazę, a dusza zmarłego nie mogłaby dostać się do podziemi Hadesu. Kreon uważał, że zdrajca ojczyzny musi zostać ukarany także po śmierci. Tymczasem Antygona wychodziła z założenia, że jej obowiązkiem jest wykonanie ostatniej posługi wobec brata i wobec bogów. Tę powinność stawia ponad władzą Kreona. Bohaterka sprzeciwia się prawom ludzkim, za co czeka ja kara śmierci. W momencie spotkania Antygony z Kreonem bohaterka nie zaprzecza tego, że pogrzebała ciało Polinika, co więcej uświadamia Kreonowi, że święte prawa są dla niej znacznie ważniejsze, niż zakaz króla. Sofokles obdarował Antygonę odwagą, męskością, niezłomnością oraz poświęceniem, którą kobieta wykorzystała w trudnej dla siebie sytuacji, a ponadto siostrzaną miłość. Jest to przykład buntu przeciwko władzy.