W chwili gdy poznajemy Makbeta, tytułowego bohatera dramatu Wiliama Szekspira, wraca on do domu jako zwycięzca okryty chwałą. Jawi się nam jako wspaniały i dobry rycerz. Makbet pochodził z zacnego rodu, odznaczał się licznymi cechami, które winien posiadać zacny rycerz . Nie obce mu było poświęcenie się dla dobra narodu i ojczyzny. Lecz metamorfoza głównego bohatera jaka pojawia z akcją rozdziela go na dwie kompletnie różniące się strony, tą dobrą i złą. Dobra wspomina mu o moralności i etyce człowieka. Natomiast ta druga zachęca go do zdobycia tronu i sławy .Jego dobroć i honor rycerski zostaje zniszczony poprzez chęć władzy. Nadużywa zaufania przyjaciół, jest fałszywy, nieustannie kłamie. W momencie kiedy słyszy przepowiednię czarownic i spełnienia się jej pierwsza część, wierzy że zostanie królem Szkocji. Daje mu to wiele do myślenia, a kolejne sytuacje które potwierdzają prawdopodobieństwo spełnienia się owej wróżby, sprawiają iż ambicja bierze górę nad honorem. Opowiada żonie o zaistniałej sytuacji, która przekonuje go do popełnienia zbrodni. Makbet z zimną krwią zabija Dunakana. Najtrudniejsza dla zbrodniarza jest pierwsza zbrodnia, ponieważ ma wiele wątpliwości, a do głosu dochodzi sumienie . Po tym mordzie rośnie w siły, jest zdeterminowany i gotowy do kolejnych zabójstw. Dotąd odwaga wypełniona uczciwością, zamienia się w niepohamowaną chęć zbrodni. Zbrodnia ta pociąga za sobą kolejne. Makbet usuwa z drogi następne osoby, które utrudniłyby objęcie tronu. Aby zostać królem traci ostatki swojej godności i moralności. Do metamorfozy głównego bohatera, przyczyniły się osoby postronne. W głównej mierze jego żona Lady Makbet ,słynąca z przebiegłości, pokierowała mężem jak marionetką nie zważając na skutki zaplanowanego morderstwa. oraz czarownice, które obiecały mu spełnienie przepowiedni. Może się wydawać, że to Lady Makbet spowodowała upadek bohatera. W końcu to ona zaplanowała i namówiła go do morderstwa króla. Jednak to sam Makbet jest winien. Miał swój rozum ,a mimo to dał namówić się na ten godny potępienie czyn. Był zbyt słaby, aby przeciwstawić się swojej żądzy. Poniósł klęskę, ponieważ pozwoliła mu na to jego bezmyślność. Pozwolił sobą kierować czarownicom i żonie która posłużyła nim aby zostać królową. Makbet był świadomy tego, że łamie kodeks rycerski, ale mimo to zabił króla dla własnej korzyści. Tak więc sam jest sobie winien, bo gdyby nie pierwsze zabójstwo nie stoczyłby się niżej zabijając po kolei swoich przyjaciół. Usprawiedliwiał sam siebie, uważając się za niewinnego. Ta sytuacja pokazuje jak słabo znał samego siebie. Tragedia ta, to opowieść o wielkim upadku moralnym człowieka. Ze wzoru do naśladowania stał się człowiekiem godnym potępienia. Sam przyczynił się do swojego upadku. Żona i wiedźmy był tylko postaciami, które pomogły mu „podjąć” decyzję. Makbet ponosi straszliwą karę za swoje czyny. Zostaje uznany za tyrana, despotę, ponosi śmierć, traci władzę. Kara dokonuje się też w sumieniu człowieka. Utwór ukazuje że nie ma zbrodni bez kary.