„Różne sposoby mówienia o miłości w poezji renesansu”. Przeanalizuj zagadnienie, wykorzystując wnioski z interpretacji podanych utworów Francesca Petrarki i Jana Kochanowskiego.

Miłość to uczucie niezwykle bliskie ludziom żyjącym zarówno we współczesnym świecie, jak i wieki temu, była więc wielokrotnie wykorzystywanym motywem w sztuce i literaturze. Najczęściej jednak przewijała się ona w średniowieczu i była skierowana ku Bogu. Szersze pojęcie miłości pojawiło się w renesansie, a jej odbiorcom nie był jedynie Bóg, lecz również człowiek. W poniższej pracy przedstawię kilku wybitnych twórców renesansu, którzy w swych utworach ukazywali różne oblicza miłości.

Często stanowiła ona powód wielu nieszczęść, czego przykładem jest m.in. dramat Williama Szekspira „Romeo i Julia”, w którym kochankowie pochodzą z dwóch skłóconych ze sobą rodzin. Wojna między ich bliskimi doprowadza akcję do samobójstwa głównych bohaterów. Jest to więc miłość nieszczęśliwa i tragiczna.

Niemniej ważnym twórcą renesansowym był Jan Kochanowski, którego fraszki ukazują miłość i pociąg do kobiet. W niektórych swoich utworach, jak np.: „Raki”, autor okazuje kobietom swój szacunek („Wiecznie wam służę nie służę na chwilę”) oraz w żartobliwy sposób opisuje cechy płci przeciwnej („Złota tu pragną nie pragną miłości”).

Kolejnym obliczem miłości jest zachwyt nad urodą kobiety, zawarty we fraszce „Do Magdaleny” również Jana Kochanowskiego. Podmiot liryczny rozwodzi się nad wspaniałością tytułowej Magdaleny oraz dziwi się, że ta kobieta tak bardzo wpływa na niego, odbierając mu mowę.

Myślę, że również Francesco Petrarka zasłużył na wymienienie, ponieważ obraz kobiety ujęty w jego „Sonecie 90” przywodzi odbiorcy na myśl anioła, pięknego i jednocześnie tajemniczego, za którym podmiot liryczny tęskni tak bardzo, że żadna z pozostałych kobiet zdaje się nie być dla niego tak wspaniała i cudowna; tylko ta jedna, jedyna nieziemska, „blask niebiański, słońce zwycięskie” była najważniejsza.

W renesansowej twórczości ukazywano miłość na wiele sposobów, ale najczęściej powtarzany był motyw miłości, której nie pokona nawet śmierć, miłości, która daje siłę zakochanym oraz tęsknoty za miłością. Te wszystkie jej oblicza budziły, budzą i zawsze będą budzić wielkie emocje w odbiorcy.