Żydzi stanowili w społeczeństwie polskim grupę silnie odrębną i dla Polaków kontrowersyjną. Ich niechęć do asymilacji, do wtopienia się w społeczeństwo polskie zaowocował wieloletnim uprzedzeniem, niechęcią, jaką obdarzali Żydów Polacy. Z czasem jednak Żydzi zaczęli współtworzyć z Polakami społeczeństwo polskie, stali się jego nieodłączną częścią, elementem o sporych wpływach na terenie gospodarczym, finansowym. Stąd w pozytywizmie zrodziła się idea konieczności umożliwienia Żydom pełnosprawnego i pełnoprawnego uczestnictwa w życiu społecznym Polski, do czego drogą miała być ich postępująca asymilacja, czyli włączenie się w Polskie społeczeństwo. W poprzednich epokach postać Żyda tradycyjnie spychana była na margines literatury. Dziewiętnasty wiek uczynił z niego pełnoprawnego bohatera literackiego, a także bohatera sztuk plastycznych nadał mu ludzką godność, zwrócił uwagę na fascynującą kulturę hebrajską. Ciężko jest jednak walczyć z wieloletnimi uprzedzeniami, ze stereotypami blokującymi obiektywne myślenie. Dlatego wydaje się, że rację miał Jean Paul Sartre, który zwracając uwagę na problem akceptacji i asymilacji Żydów w społeczeństwach europejskich stwierdził " Żyd to człowiek, którego inni uważają za Żyda". W takim właśnie świetle należałoby rozważać i omawiać obrazy Żydów zawarte w dziewiętnastowiecznej literaturze. Ich postaci nigdy nie są obojętne, zawsze wnoszą do tekstu czy to literackiego czy to wypowiedzi malarskiej, jakiś ładunek emocjonalny- pozytywny lub negatywny, nigdy zaś- neutralny.