Życiem człowieka kierują namiętności, które mogą budować, tworzyć, rozwijać ale także niszczyć i unicestwiać. Czasami prowadzą do spełnienia pragnień, dodają sił do działania, są motywacją by walczyć o marzenia, czasami jednak są w stanie obrócić całe życie w niwecz. Tak stało się w przypadku tytułowego bohatera dramatu p.t.: „Makbet” pióra W. Szekspira. Przez cały utwór obserwujemy nieustanny wewnętrzny pojedynek między zbrodniczą ambicją głównego bohatera, a jego sumieniem. W tym dziele autor przedstawia zwycięstwo żądzy nad ludzką uczciwością i powolną degradację moralną tytułowego Makbeta. Makbet początkowo jest dzielnym, okrytym chwałą rycerzem króla Dunkana, gotowym poświęcić swe życie w obronie władcy. Wszystko zmienia się w momencie, w którym spotyka trzy czarownice wróżące mu przejęcie rządu nad krajem. Spotkanie to rozbudza w nim ambicję sięgnięcia po koronę królewską. Żądza władzy dodatkowo podsycana jest przez jego bezwzględną małżonkę. Paląca chęć władania doprowadza do tego, że szlachetny tan Glamis przemienia się w okrutnego zbrodniarza. Makbet po wielu wahaniach, których świadectwem są słowa: „Jestem i krewnym jego, i wasalem. To samo zbyt już potępia taki postępek – lecz jestem, co więcej, i gospodarzem jego, który powinien drzwi zamknąć jego zabójcy, nie, owszem, sam mu do piersi nóż przykładać.”, zabija spokrewnionego z nim króla, oraz z pomocą uknutej intrygi kieruje podejrzenia na jego dwóch synów.