Związek Walki Zbrojnej to formacja zbrojna funkcjonująca w Polsce w trakcie II wojny światowej od 13.11.1939 do 14.02.1942 (utworzony został z inicjatywy gen. Sikorskiego) W październiku 1941 Wódz naczelny wydał Komendantowi Głównemu ZWZ gen Stefanowi Roweckiemu rozkaz scalenia organizacji wojskowych. Temu celowi oraz podporządkowaniu zbrojnego podziemia Naczelnemu Wodzowi służyło przekształcenie ZWZ (14.02.42) w Armię Krajową, uznaną za część składową Polskich sił zbrojnych na zachodzie. Akcja scalenia nie została w pełni zrealizowana. Dowództwo Armii Krajowej przewidywało 3 etapy działań: 1.Pierwszy miał polegać na szkoleniu żołnierzy, samoobronie i walce ograniczonej, stanowiącej odwet za terror okupanta. 2.W etapie drugim przewidywano intensyfikację działań, prowadzenie walki jawnej- przygotowanie do wybuchu powstania zbrojnego. 3.W trzecim etapie miało nastąpić otworzenie wojska polskiego i włączenie się do frontowej walki o wyzwolenie i granice Polski. -Od jesieni 1942 Armia Krajowa nasiliła działania wali bieżącej. -W listopadzie utworzone zostało (KEDYW) Kierownictwo Dywersji, którym kierował pułkownik August Emil Fieldorf. -w czerwcu 1943 w Warszawie został aresztowany Komendant Główny Armii Krajowej gen Stefan Rowecki. Wywieziony został do Berlina, a później do obozu koncentracyjnego i tam zamordowany . Jego następcą został gen Tadeusz Komorowski (Bór). W tym czasie Armia Krajowa liczyła ok 300 tys żołnierzy, a w 1944 osiągneła liczbę ok 380 tys. W kierownictwie Armii Krajowej trwały dyskusje nad przejściem do drugiego etapu działania: przygotowaniem i wywołaniem powszechnego powstania zbrojnego.