Za początek epoki romantyzmu w Polsce przyjmuje się rok 1820, chociaż już od utraty niepodległości rodziły się utwory nawiązujące do romantycznych tendencji. Polska w czasach romantyzmu była krajem rozbitym, nieistniejącym praktycznie na mapie Europy. Wcześniejsze rozbiory dokonane przez trzy mocarstwa: Rosję, Prusy i Austrię sprawiły, że Polska utraciła niepodległość, stała się krajem zależnym. Rozkwit polskiej literatury romantycznej to przede wszystkim czasy nierozerwalnie łączące się z powstaniami przeciwko zaborcom: powstaniem listopadowym w latach 1830-1831, powstaniem krakowskim w 1846 r. i powstaniem styczniowym w roku 1863 r. W wyniku upadku powstania listopadowego nastąpiła tak zwana Wielka Emigracja, podczas której oprócz żołnierzy kraj opuściła także niemalże cała elita kulturalna. Na emigracji, głównie w Paryżu, skupili się niemal wszyscy najwybitniejsi polscy pisarze, zarówno ci, którzy przybyli tam jako uczestnicy powstania, jak i ci, którzy znalazłszy się wcześniej za granicą, podzielili los politycznej emigracji: nestor literatury Julian Ursyn Niemcewicz, Adam Mickiewicz, Maurycy Mochnacki, Joachim Lelewel, młodzi poeci Juliusz Słowacki, Józef Bohdan Zaleski, Stefan Witwicki. W końcu lat trzydziestych znaleźli schronienie we Francji uchodzący przed aresztowaniami pisarze i działacze podziemia w Galicji, wśród nich Seweryn Goszczyński i Lucjan Siemieński. Poza krajem tworzył, przebywający w krajach zachodnich poeta Zygmunt Krasiński oraz późniejszy dobrowolny emigrant Cyprian Kamil Norwid, który w 1842 roku opuścił Polskę, udając się na studia artystyczne. W związku z poszukiwaniem przez artystów miejsca, gdzie można spokojnie tworzyć, Paryż stał się najpoważniejszym ośrodkiem kultury polskiej a w innych krajach Europy zachodniej także nie brakowało polskich artystów.