Objaśnij na czym polega problem buntu w domu Stomilów - bohaterów Tanga Mrożka

Bunt jest pojęciem z zakresu nauk społecznych. W koncepcji Roberta Mertona oznacza sposób przystosowania jednostki poprzez odrzucenie celów społecznych grupy oraz społecznie uznawanych środków realizacji celów społecznych oraz zastąpienie ich własnymi celami i środkami ich osiągania. Zachowania tego typu pojawiać mogą się pod wpływem długotrwałej anomii, jak również w przypadku odrzucania kultury dominującej i zastępowania jej kontrkulturą. Albert Camus, stwierdził, że “aby istnieć, człowiek musi się buntować”. Najczęściej buntują się młodzi ludzie, tzw. konflikt pokoleń. Bunt wpisany jest w naturę młodego człowieka, niezrozumiałego przez najbliższych. Podobny problem porusza Sławomir Mrożek w dramacie „Tango”. Przedstawia on grupę postaci połączoną więzami krwi (trzypokoleniowa rodzina) i dwie osoby pozostające z nimi w bliskich stosunkach (Ala i Edek). Bunt, który przedstawiony został przez dramaturga, to walka młodego człowieka – Artura z rodziną, który sprzeciwia się bezładowi i anarchii jaka panuje w jego domu. Artur to młody, wykształcony człowiek, student medycyny. Żyje on w domu z rodziną: babcią Eugenią, wujkiem Eugeniuszem, matką Eleonorą i ojcem Stomilem. Pragnie on przywrócenia porządku i tradycji. Samotnie podejmu¬je próbę ocalenia wartości lekceważonych i miażdżonych przez nowoczesnych rodziców. W domu panują pewne, przez wszystkich (oprócz Artura) przestrzegane, „zasady”: tolerancja, swoboda, odstępstwo od tradycyjnie pojmowanych norm współżycia w rodzinie itp. Głoszone przez Eleonorę i Stomila hasła absolutnej wolności dotyczą wszystkich domowników i wszelkich przejawów życia. W myśl tych ideałów Stomil nie zwraca uwagi na wiarołomstwo swojej żony, Eleonora wyzbywa się jakichkolwiek hamulców natury moral¬nej, Babcia zachowuje się i wyraża jak młoda zbuntowana pannica. Nikt z wymienionych osób nie wypełnia zadań wynikających z ukła¬du relacji rodzinnych. Małżonkowie traktują się nawzajem jak znajo¬mi, Babcia nie stoi na straży tradycyjnych wartości i nie stara się uzdrowić relacji między Stomilem i Eleonorą, zaś matka Artura (Ele¬onora) wręcz jawnie protestuje przeciwko próbom odnowienia dawnych konwencji. Wydaje się, że tylko postawa Artura zakłóca wzajemną akceptację i poszanowanie wolności tak kultywowanej w tym domu. Mimo sukcesu, jakim jest osiągnięcie owej wymarzonej wolności, nie ma tu osób szczęśliwych. Bezgraniczna swoboda odebrała im zdolność przeżywania – nie potrafią kochać ani cierpieć, nie stać ich na żadne emocje. Kontrrewolucyjne dążenia Artura do przywrócenia właściwych proporcji pomiędzy wolnością a ładem sytuują go na pozycji przeciwnika ideowego. Jest synem i wnukiem, który nie ma żadnego oparcia w rodzinie. Nawet wuj Eugeniusz miota się pomiędzy innymi, przystając do tych, którzy akurat dominują w tym dziwnym społeczeństwie. Ala, która – jak oczekuje Artur – ma wejść do rodziny, również pozostaje w gruncie rzeczy w luźnych stosunkach ze wszystkimi, nawet z narzeczonym, którego beznamiętnie informuje o swojej zdradzie. Buntownik czuje się w pewnym sensie zniewolony, podejście bliskich do życia sprawia, że nie może normalnie funkcjonować we własnym domu. Wybuchy gniewu, liczne argumenty i racjonale przemowy nie zmieniły nic w sposobie myślenia domowników. Wręcz przeciwnie, byli oni zdziwieni zachowaniem Artura, nawet je bagatelizowali, nie widząc żadnej przyczyny jego buntu. Eleonora i Stomil uważali, że przetarli ścieżki synowi, walcząc w młodości z zasadami starej epoki, aby teraz mógł poczuć się wolny. Artur w ostateczności postanawia zmusić siłą rodzinę do praktykowania tradycji. Chce również pozbyć się Edka, jego zdaniem – symbolu głupoty i niewychowania. Obraz stosunków międzyludzkich w dramacie Mrożka dopełniają kontakty Edka z pozostałymi bohaterami. Autor wyposażył go w cechy prostaka – a więc człowieka nie podlegającego ograniczeniom wynikającym z wychowania, wykształcenia, ogłady towarzyskiej. W tym sensie Edek jest ucieleśnieniem wolności – dlatego tak łatwo i szybko zdobywa akceptację gorliwych zwolenników tej idei. Jako autentyczny wzór swobody, Edek jest przydatny każdemu do innych celów i zawsze stara się sprostać stawianym mu wymaganiom. Ów „naturalny” człowiek wyzwolony staje się szybko tym, który odbiera wolność innym, podporządkowuje ich sobie i siłą wymusza posłuch. To właśnie Edek zwycięża i w gruncie rzeczy, wymuszając posłuszną postawę domowników, narzuca swój porządek. Finalnie jednak cała walka kończy się klęską Artura, który nagle zrozumiał, że starych tradycji już nigdy więcej nie uda się przywrócić. Artur jest samotnym buntownikiem przeciwko dekadenckiemu obyczajowi. W nikim nie znajduje oparcia, dlatego ponosi klęskę. Problem buntu w domu Stomilów polega na braku jakichkolwiek zasad, ta rodzina pozbawiona jest formy i tradycji czemu właśnie sprzeciwia się młody Artur. Mit swobody, któremu ulegają postaci dramatu Mrożka, staje się przyczyną buntu, agresji i – w konsekwencji – śmierci Artura. Klęska ideałów, o które próbował walczyć, rozkład formy, wreszcie upadek pod śmiertelnym ciosem zadanym przez Edka kryją w sobie ocenę postawy bohatera-buntownika.