Według kodeksu karnego przestępstwo to czyn człowieka zabroniony przez ustawę pod groźbą kary jako zbrodnia lub występek bezprawny, zawiniony i społecznie szkodliwy w stopniu większym niż znikomy.1 Na całym świecie przestępczość osiąga monstrualne rozmiary, w Polsce w 2012 roku stwierdzono 1 119 803 przestępstw, z czego aż 781 340 to przestępstwa kryminalne.2 Z roku na rok odnotowuje się spadek liczby przestępstw, lecz w dalszym ciągu jest ona porażająca. Poniżej postaram się przybliżyć kilka tego typu przestępstw, a także omówić niektóre sposoby ich popełniania.

Kradzież z włamaniem 

Kradzieże z włamaniem do mieszkań stanowią dla Policji istotny problem. Przestępstwa te w sposób szczególny dotykają osoby pokrzywdzone, które niejednokrotnie przy tym tracą wieloletni dorobek. W działaniach policji do najbardziej uciążliwych pod względem przebiegu procesu wykrywczego należą przypadki seryjnego działania sprawców. W Polsce ilość kradzieży z włamaniem do obiektów mieszkalnych od 2000 roku spadła z 364 tysięcy do 119 tysięcy rocznie.3 Prowadzone dotychczas badania wykazały, że istnieją zależności i wzajemne relacje pomiędzy czasem i miejscem dokonania przestępstwa. Bardzo istotnym elementem badań było ustalenie przedziału czasowego doby, w której popełniono najwięcej przestępstw. Badania te jednoznacznie wskazują, że największa liczba kradzieży z włamaniem występuje w porze dziennej. Przedział czasowy 8-16 to na ogół czas nieobecności domowników. Wiele włamań miało miejsce również w godzinach popołudniowych i wieczornych. W porze nocnej stwierdzono trzykrotnie mniej kradzieży z włamaniem niż w porze dziennej. W wielu przypadkach pokrzywdzeni nie byli w stanie określić czasu dokonania kradzieży z włamaniem w odniesieniu do pory dnia z powodu ich kilkudniowej nieobecności. przypadki takie zakwalifikowano jako brak danych.4 Największa liczba włamań do mieszkań występuje w budynkach wielorodzinnych, położonych przeważnie w pobliżu centrum miasta. Położenie obiektu nie pozostaje bez znaczenia w taktyce działania sprawców kradzieży z włamaniem do obiektów mieszkalnych. Badania wskazały, że najwięcej włamań dokonano do obiektów usytuowanych w centrum miasta. Ma to związek z nagromadzeniem obiektów, dużym ruchem osobowym i anonimowością życia, co w sposób zdecydowany sprzyja tego typu przestępstwom. W taktyce działania sprawców kradzieży z włamaniem można wyróżnić kilka elementów. Istotnym elementem w przedsięwzięciu przestępnym jest wzajemna relacja pomiędzy sprawcą a ofiarą. Sprawcy niejednokrotnie przed dokonaniem przestępstwa zawierają celowo znajomość z przyszłą ofiarą. W ten sposób uzyskują informacje o obiekcie działania, trybie i sposobie życia domowników, ich nawykach oraz posiadanych przez nich dobrach materialnych.5 Technika działania sprawców kradzieży z włamaniem jest bardzo zróżnicowana i uzależniona od warunków istniejących w miejscu przestępstwa. Najbardziej istotne elementy determinujące technikę działania sprawcy to usytuowanie obiektu, konstrukcja urządzeń zabezpieczających, a także posiadane narzędzia. Rodzaj stosowanego przez sprawcę narzędzia włamania w sposób istotny decyduje o powodzeniu przestępstwa. Wybór narzędzi ściśle zależy od przyjętej przez przestępcę metody pokonania przeszkody. Sposób zabezpieczenia obiektu oraz jego położenie decydują także o kierunku jego działania ( okna,drzwi, strop). Najczęstsze techniki działania włamywacza: “NA CHAMA”- pod nieobecność domowników i sąsiadów sprawca wykorzystując siłę fizyczną lub posługując się prymitywnymi narzędziami (łomy, młoty, itp.) wyłamuje drzwi; “NA PUK” lub “NA DZWONEK”- przed dokonaniem włamania sprawca upewnia się, czy w mieszkaniu ktoś jest, natarczywie pukając lub dzwoniąc do drzwi. Najpierw sprawdza mieszkania sąsiadów, a w przypadku ich nieobecności dopiero przystępuje do kontroli mieszkania będącego w jego zainteresowaniu. Może się również zdarzyć i tak, że dobrze wyszkolony przestępca posługujący się specjalistycznymi narzędziami, działający skrycie i szybko, sprawdza tylko wytypowane mieszkanie, a po upewnieniu się, że nikogo w nim nie ma – dokonuje włamania. “NA PASÓWKĘ”- włamywacz posiadający odpowiednie narzędzia, np. Specjalnie dorobiony uniwersalny klucz lub klucz wykonany na podstawie wcześniej pobranego potajemnie odcisku w wosku lub plastelinie – dokonuje otwarcia zamka w drzwiach wejściowych. Do tego celu może wykorzystać również zestaw odpowiednich wytrychów. ‘‘NA PARAFINĘ’’- sprawca umieszcza we wkładce zamka zapałki i wstrzykuje klej lub parafinę. To sygnał, że włamywacz unieruchamia przed włamaniem ten z dwóch lub trzech zamków, którego nie potrafi otworzyć. ’’ NA WIERCENIE’’ – włamywacz, wykorzystując doskonałą znajomość mechanizmu zamka, a zwłaszcza jego słabych punktów, przy użyciu małej wiertarki akumulatorowej, dokonuje nawiercenia zamka w kilku miejscach pozbawiając go tym samym wartości użytkowych.6

Sposób pokonania przeszkody przez sprawcę włamania jest ściśle uzależniony od jej rodzaju. Wyniki badań wskazują, że najczęściej atakowaną przeszkodą są drzwi i okna. Na  361 badanych włamań, aż w 239 przypadkach sprawca użył drzwi. Przy czym w 123 przypadkach drzwi zostały wyważone. Znacznie mniej przypadków włamań stwierdzono poprzez wyłamanie drzwi – 21 przypadków,  wiąże się to z powodowaniem hałasu. Również odnotowano stosunkowo niewielką ilość przypadków włamania za pomocą oryginalnego klucza  (13 włamań). Działania takie wymagają wcześniejszego wejścia w posiadanie klucza co wiąże się z określonymi trudnościami nie zawsze możliwymi do realizacji.  Duży procent włamań, bo aż 34,3% to włamania  na tak zwaną „pasówkę”. Jeśli chodzi o okna to najczęściej włamań dokonywanych jest przez jego wypchnięcie- 66 na 122 przypadków, co stanowi aż 54%. Drugim najczęściej występującym sposobem jest wybicie szyby w mieszkaniach położonych przeważnie na parterze budynku ( 44 przypadki – 36%). włamania tą drogą często dokonywane są bez użycia specjalnych narzędzi. Szyby w oknach w wielu przypadkach wybijane były kamieniami, a wypchnięcia okien dokonywano za pomocą tzw. „pseudonarzędzi” czyli ręką, nogą lub barkiem7. 

Liczba kradzieży z włamaniem do mieszkań, mimo iż ciągle się zmniejsza, to nadal stanowi istotny problem w działaniach Policji zarówno zapobiegawczych jak i wykrywczych. Niepokojąco niski jest wskaźnik wykrywalności tych spraw. Szczególnie w tego typu sprawach oczekiwania społeczne w kierunku wykrywania i karania sprawców są bardzo duże.

Zabójstwo

Zabójstwo uznaje się powszechnie za akt skrajnej agresji i najokrutniejsze z przestępstw gwałtownych. Według danych Komendy Głównej Policji odnotowuje się coraz mniej zabójstw. W 2013 roku liczba ta zmalała o 8 zdarzeń, w stosunku do roku poprzedniego ( z 582 na 574), jest to duży spadek w porównaniu z rokiem 2003 gdzie liczba zabójstw sięgała aż 1057 zabójstw rocznie8. Z punktu widzenia prawa zabójstwo może być przestępstwem uznanym za czyn w postaci podstawowej, a także uprzywilejowanej (popełnionym pod wpływem silnych emocji), którego znamiona redukują odpowiedzialność karna sprawcy oraz jego typ kwalifikowany, charakteryzujący się zwykle szczególnie okrutnym, drastycznym działaniem sprawcy. Często ten typ zabójstwa określa się jako zabójstwo ciężkie lub morderstwo9. Historia cywilizacji dostarcza wielu dowodów na to, że zabijanie jest nieodłącznym zjawiskiem w rozwoju ludzkości. Niekiedy towarzyszyło mu przyzwolenie bądź nawet aprobata społeczna (np. krucjaty, prowadzone wojny), innym razem ściągało na sprawcę surowe sankcje, gdy czyny te dokonywane były z chęci zemsty lub pragnienia posiadania bogactwa. Niektórym zabijanie dało sławę, na innych sprowadziło potępienie i śmierć. Zabójstwo pojawiało się w każdej epoce historycznej , jednak dość znacząco zmieniało swój charakter wraz z dokonującymi się przeobrażeniami społecznymi. W ostatnim dwudziestoleciu obserwujemy wyraźne zmiany w strukturze i dynamice przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, do których zalicza się zabójstwo. Wśród zabójstw szczególną kategorię stanowią zabójstwa kwalifikowane, ujęte w art.148 § 2 i 3 kodeksu karnego. W obecnie obowiązujących systemach prawnych za podstawę wyodrębniania zabójstwa kwalifikowanego służą cztery modelowe kryteria kwalifikacji czynu:

1. Treść przeżyć psychicznych sprawcy- przykładem zabójstw kwalifikowanych ze względu na to kryterium stanowią zabójstwa z premedytacją, z chęci zysku, z krwawej zemsty, dla zaspokojenia instynktów morderczych , z powodu nienawiści rasowej lub narodowościowej, z niskich pobudek czy wreszcie zabójstwo podstępne lub najemne. Obecnie najpowszechniejszym typem zabójstwa kwalifikowanego jest zabójstwo z premedytacją. Czyn ten wiąże się z istnieniem zamiaru przemyślanego, a więc takiego, w którym sprawca w sposób zaplanowany, z rozmysłem i zimną krwią konsekwentnie zmierza do osiągnięcia określonego celu. Nieco rzadziej w kodeksach karnych ujęte jest zabójstwo podyktowane chęcią zaspokojenia morderczych instynktów. Sprawców tych czynów charakteryzuje brak racjonalnych motywów, a jedynie poczucie nienawiści, które determinuje zbrodnicze działanie. Zabójstwa te według R, Kokota zwykle wiążą się z dążeniem do zaspokojenia atawistycznych popędów. Innym typem zabójstwa uwzględniającym kryterium treści przeżyć psychicznych sprawcy jest zabójstwo najemne. Występuje ono w dwóch postaciach,. Pierwsza z nich, o mniejszej naganności i traktowana łagodniej, to dokonanie zabójstwa na zlecenie innej osoby, jest to zwykle czyn jednorazowy. Natomiast druga postać obejmuje przypadki zawodowych zabójców. Celem działania tego typu sprawców jest uzyskanie korzyści majątkowej w zamian za wykonana usługę. Ostatnią postacią zabójstwa kwalifikowanego będzie zabójstwo przy wykorzystaniu podstępu. Zgodnie z branym pod uwagę kryterium, w tym wypadku podstęp rozumiany jest w bardzo wąskim znaczeniu. Postać ta obejmuje tylko tzw. zabójstwo zdradzieckie, będące skutkiem nadużycia zaleznsci wynikające zwykle z emocjonalnej bliskości między sprawcą a ofiarą.
2. Sposób popełniania i użyte środki- w tym zakresie można wyróżnić cztery odmiany zabójstw : Zabójstwa okrutne lub szczególnie okrutne, popełnione z towarzyszącymi im dręczeniami i męczarniami ofiar, które mają powiększać ich cierpienie. Zabójstwo przy użyciu środków pociągających skutek w postaci większej liczby ofiar (np. podpalenie lub eksplozja). Zabójstwo będące w związku z innymi przestępstwami. Naganność tej postaci zabójstwa jest tym większa, im większy jest dysonans między powagą celów, które zrealizował sprawca, a środkami zastosowanymi do ich realizacji. Wśród odmian zabójstw kwalifikowanych w tym zakresie można wyróżnić: zabójstwa popełnione w celu ukrycia lub umożliwienia innego przestępstwa, zabójstwa znajdujące się w innym związku czasowo- przestrzennym z drugim przestępstwem, bez względu na motywy działania sprawcy. Otrucie, które jest rozumiane jako zamach na życie człowieka poprzez zastosowanie substancji mogących spowodować śmierć bardziej lub mniej gwałtowną, bez względu na to, jakie substancje zostały podane. Ta forma działania jest szczególnie podstępna, odbiera bowiem ofierze całkowicie możliwość obrony.
3. Osoba ofiary – w tym wypadku zabójstwa kwalifikowane obejmują dwie grupy.: Zabójstwa w których między sprawcą a ofiarą zachodzi szczególna relacja. Sprawcami tych zabójstw mogą być jedynie osoby mające szczególne cechy, powodujące, że są one skłonne do popełnienia przestępstwa. Najpowszechniejsze w tym zakresie jest dzieciobójstwo. Innymi formami zabójstw objętymi tym kryterium są: zabójstwo małżonka, powinowatego, przełożonego, dowódcy. We wszystkich tych przypadkach szczególna naganność zachowania sprawcy wynika ze szczególnej więzi interpersonalnej między sprawcą , a ofiara. Zabójstwo szczególne, których sprawcą może być każdy, bez względu na stosunek łączący sprawcę i ofiarę. Ofiara posiada jednak cechy, rolę społeczną lub funkcję która predestynuje ją do roli ofiary. Do tej kategorii można zaliczyć zabójstwo głowy państwa, policjanta, wojskowego, świadka, kobiety w ciąży, sędziego, osoby duchownej, jeńca wojennego, osoby innego wyznania, innej rasy czy narodowości.
4. Osoba sprawcy- wśród zabójstw kwalifikowanych uwzględniających to kryterium zalicza się zabójstwo popełnione przez sprawców powrotnych lub zawodowych. 10

Kodeks Karny rozróżnia także zabójstwa uprzywilejowane, ujęte w art. 148 § 4 k.k. tzw. zabójstwo z afektu: Kto zabija człowieka pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10 11. Przez silne wzburzenie rozumie się stan psychiczny polegający na przewadze emocji nad intelektem, co powoduje ograniczenie kontrolującej funkcji rozumu. Afekt to proces zwykle krótkotrwały, przebiegający szybko i gwałtownie. Łagodniejsza kara, jaką zagrożony jest ten typ zabójstwa, uzasadniony jest tym, że sprawca tego przestępstwa działa pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami, tzn. zasługiwać musi na pewne zrozumienie z punktu widzenia funkcjonujących w społeczeństwie zasad moralnych będące reakcją współmierną do wywołującej go przyczyny12. Innym rodzajem zabójstwa uprzywilejowanego jest także dzieciobójstwo ujęte w art. 149 k.k.: Matka, która zabija dziecko w czasie porodu pod wpływem jego przebiegu, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 513. Sprawczynią tego czynu, jak wynika z zapisu ustawowego może być wyłącznie kobieta- matka. Kolejnym rodzajem zabójstwa uprzywilejowanego jest zabójstwo eutanatyczne określone w art. 150 § 1 k.k. : Kto zabija człowieka na jego żądanie i pod wpływem współczucia dla niego, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 513. Zabicie człowieka w warunkach określonych w powyższym artykule może obniżać winę sprawcy takiego czynu w stopniu bardzo znaczącym, a nawet może dojść do odstąpienia od wymierzenia kary. Wymagane jest jednak spełnienie dwóch warunków: istnienia żądania ofiary oraz szczególnego motywu działania po stronie sprawcy, w postaci współczucia dla przyszłej ofiary14. Odwołując się do kryterium motywacyjnego zabójstwa można wyróżnić 4 typy sprawców. Pierwszy to typ nawiedzony lub wizjonerski dokonujący morderstw w imieniu i na polecenie siły wyższej. Zwykle to osobnicy cierpiący na psychozy. Drugi to typ misyjny lub posłanniczy, który morduje ofiary według pewnego klucza, bowiem uważa że pewnych grup społecznych należy się pozbyć dla dobra całego społeczeństwa. Taką zasługującą na śmierć kategorią mogą być na przykład prostytutki, bo doprowadzają społeczeństwo do rozkładu moralnego. Kolejny typ- hedonistyczny obejmuje trzy podtypy:

1. Popełniający morderstwa na tle lubieżnym- sprawca ten, dążąc do zaspokojenia seksualnego, nie potrafi go jednak osiągnąć w normalnych warunkach, bowiem seksualne podniecenie wiąże się ściśle z cierpieniem i bólem ofiary. W związku z tym zabójcy tego rodzaju odznaczają się niewyobrażalną wręcz brutalnością, a diagnoza seksuologiczna często ujawnia skłonności nekrofilne.

2. Popełniający morderstwa dla zapewnienia sobie silnych wrażeń. Mordują po to, by przeżyć podniecenie wywołane nowym, ekscytującym, ekstremalnym doświadczeniem. Wykazuje skłonności sadystyczne. Morderstwa te są wysoce zrytualizowane, a sprawcy stosują wyrafinowane sposoby uśmiercania ofiar.

3. Popełniający morderstwa dla zapewnienia sobie wygody. W tym wypadku zabójstwo nie jest celem samym w sobie, ale ma charakter instrumentalny, daje możliwość osiągnięcia określonych, ważnych dla sprawcy gratyfikacji psychicznych lub materialnych. Dla sprawcy znaczenie ma nie przebieg zabójstwa, ale jego efekt. Ostatnim typem jest typ spragniony władzy, który zabija zawadzające mu na drodze do osiągnięcia celu. Głównym motywem działania tego typu sprawcy jest osiągnięcie władzy i całkowitej kontroli nad ofiarą. Często może dochodzić do agresywnych aktów seksualnych z ofiarą, które jednak nie służą zaspokajaniu seksualnemu sprawcy, lecz osiągnięciu dominacji nad ofiarą15.

    	Porwania 
   

Art. 252 § 1 k.k. mówi: Kto bierze lub przetrzymuje zakładnika w celu zmuszenia organu państwowego lub samorządowego, instytucji, organizacji, osoby fizycznej lub prawnej albo grupy osób do określonego zachowania się, podlega karze pozbawienia wolności do lat 1016. choć w uzasadnieniu projektu kodeksu karnego brak jest jednoznacznego wskazania, jaka jest geneza tego przepisu, to jednak można przyjąć, że ten typ przestępstwa wprowadzony został w odpowiedzi na coraz częstsze występowanie tego rodzaju przestępnych zachowań we współczesnym świecie. Niestety, nie brakuje ludzi gotowych na wszystko, aby zdobyć cel. najczęściej tym celem są pieniądze. Wiele osób w uprowadzeniu ludzi znalazło prosty sposób na zdobycie dużej ilości gotówki. Zjawisko to bulwersuje nie tylko osoby potencjalnie zagrożone, ale także przeciętnych obywateli. Uznają oni takie zachowania za nie do przyjęcia we współczesnym świecie. Nad faktem uprowadzenia dziecka czy innej osoby w środku dnia, często na ruchliwej ulicy, trudno przejść do porządku dziennego17. Współcześnie porwaniom towarzyszy zazwyczaj żądanie okupu za uwolnienie wziętego zakładnika już w kilka godzin po porwaniu. W takich wypadkach organy ścigania nie są wcale informowane o przestępstwie, albo dowiadują się o przestępnym działaniu już po uwolnieniu zakładnika. Jednak z punktu widzenia prawa międzynarodowego najbardziej palącym problemem, stały się porwania dyplomatów, oraz wciąż przybierająca na sile jedna z form terroryzmu międzynarodowego – branie zakładników. Analizując tego rodzaju sytuacje, należy się zastanowić, czy organa państwowe powinny prezentować nieugięty sprzeciw co do tego rodzaju zachowań, czy też powinni podejmować negocjacje. Wydaje się że nie ma tu jednoznacznej odpowiedzi. W 2007r. Po porwaniu w Iraku dwóch niemieckich zakładników kanclerz Niemiec, Angela Merkel kategorycznie sprzeciwiła się jakimkolwiek negocjacjom. Podobny pogląd wygłosiła w 2005 r, w przypadku porwania niemieckiej archeolog, Susanne Osthoff ( która została zwolniona po zapłaceniu okupu). Premier Wielkiej Brytanii, Tony Blair, odmówił negocjacji w przypadku porwania w 2004r. Inżyniera Kena Bigleya, który ostatecznie został zamordowany, ale już w przypadku porwania 15 brytyjskich żołnierzy podjęto rozmowy z porywaczami. Natomiast Silvio Berlusconi nie miał oporów przed negocjacjami zmierzającymi do uwolnienia włoskich obywateli porwanych w Iraku. Podobnie zachował się rząd francuski w przypadku dziennikarzy porwanych przez Armię Islamską. Także i USA decyduje się na negocjacje w przypadku tego rodzaju porwań 18.  W 2009 roku w całej Polsce policja zarejestrowała oficjalnie 13 uprowadzeń. 4 zakładników zmarło. Najgorszy pod tym względem był rok 2002, kiedy zarejestrowano aż 29 porwań. Co gorsza – statystyki odzwierciedlają tylko część prawdy. Policjanci szacują, że zgłaszane jest najwyżej co drugie, co trzecie uprowadzenie. Daje to 30 porwań rocznie, czyli średnio jedno na dwa tygodnie. 19. Współpraca z organami ścigania, w szczególności zaś ich zawiadomienie tuż po pierwszym alarmującym sygnale o porwaniu, nie zawsze ma miejsce, mimo iż znacznie zwiększa to prawdopodobieństwo wykrycia sprawców i uwolnienia zakładnika. W niebagatelnej mierze fakt ujawnienia zdarzenia jest tu rezultatem przestrzegania reguły, czy wręcz obowiązującej normy, nieinformowania organów policji. W przypadku porwań dla okupu, zwłaszcza gdy zakładnikiem jest osoba znana społeczności lokalnej, fakt porwania ukryć znacznie trudniej. Często też w zbieranie pieniędzy na okup zaangażowana jest duża liczba osób, stąd wiadomość o porwaniu łatwiej dociera do policji. Nierzadko jednak zdarza się, że po zapłaceniu okupu porwane osoby wracają do domu na tyle zastraszone, że odmawiają współpracy z organami ścigania. Przyczyną odmowy współpracy jest m.in. brak wiary w zapewnienie ze strony tych organów dostatecznej ochrony przed sprawcami czy organizatorami porwania oraz brak wiary w możliwość wykrycia sprawców, przy jednoczesnej świadomości ryzyka wiążącego się z powiadomieniem20. Doświadczeni przestępcy z reguły długo się przygotowują do porwania. – Najpierw typują ofiarę, czyli wybierają dziecko bogatych rodziców . To jest proste: wystarczy podjechać pod szkołę wyższą i zobaczyć, kto przyjeżdża jakim samochodem. Potem obserwują zwyczaje wytypowanej osoby: kiedy, którą drogą wraca do domu. Potem zdobywają informacje o rodzicach: gdzie pracują, ile zarabiają, czy mają problemy finansowe. W ten sposób są w stanie wytypować przyszłego zakładnika. Samo porwanie z reguły przebiega w ten sam sposób. Do obserwowanego człowieka podjeżdża szybko samochód, wyskakują z niego mężczyźni, błyskawicznie wciągają go do środka i natychmiast odjeżdżają. Pierwszy telefon do rodziny wykonywany jest najwcześniej po dwudziestu czterech godzinach, gdy najbliżsi ofiary się martwią i rozpoczynają poszukiwania. Bywa, że rodzice zaczynają na własną rękę negocjować z porywaczami. Często przestępcy, aby wymusić okup, posuwają się bardzo daleko w swych poczynaniach. Hinduski biznesmen Harish H., porwany w 2004 roku, był przez wiele dni przetrzymywany w okolicach Warszawy. Porywacze żądali za jego uwolnienie coraz większych kwot. Aby presja na rodzinę i najbliższych była większa, sekatorem ogrodniczym obcięli Harishowi palec. Gdy po tygodniu nie dostali okupu, obcięli drugi. Łącznie Hindus stracił trzy palce. Został później zamordowany, a jego zwłok do dziś nie odnaleziono. Kilka miesięcy później z willowej dzielnicy Warszawy uprowadzono syna wpływowego biznesmena. Porywacze najpierw obcięli mu palec i wysłali rodzinie przesyłką pocztową. Zdesperowany ojciec zaczął w pośpiechu zbierać pieniądze, jednak w ciągu kilku dni nie zdążył odłożyć wymaganej sumy. Przesyłką pocztową otrzymał wówczas obcięte ucho syna oraz kartkę z napisem „pospiesz się”. Ślad po dziecku zaginął. Według policji, za obydwoma uprowadzeniami stał tzw. gang obcinaczy palców. Ma na swoim koncie co najmniej 21 porwań, jednak dokonanie tylko jednego udało się im udowodnić w sądzie. Proces brutalnych gangsterów (skazano ich na 3-8 lat więzienia) uchodzi za jedną z największych kompromitacji wymiaru sprawiedliwości. Więcej szczęścia miał 31-letni Sebastian S. W 2002 roku został uprowadzony dla okupu przez gang Mariusza D., ps. Przeszczep (ksywa wzięła się stąd, że przeszczepił sobie włosy). Dzień później do zaniepokojonej żony młodego człowieka, porywacze wykonali telefon. Zażądali kilkuset tysięcy złotych za jego uwolnienie. Przerażona kobieta spełniła żądania bandytów i młody człowiek wrócił do domu. Uprowadzenie było zrobione w sposób profesjonalny: ofiara nie zapamiętała żadnych szczegółów, które mogłyby pozwolić na identyfikację przestępców21. Równie częste są zdarzenia brania zakładników wieczorem, co w ciągu dnia. W ciągu dnia dokonano porwania 16vmiesięcznej Krysi- córki włoskiego biznesmena mieszkającego w Warszawie. Tak też było w przypadku porwanego we wrześniu 1998r. 16 letniego Dawida, syna warmińskich przedsiębiorców. Sprawcy siła zaciągnęli chłopca do samochodu, gdy wracał ze szkoły. Nie ma tez reguły co do wyboru miejsca porwania, choć w przypadku osób dorosłych przeważają porwania przy wysiadaniu z samochodu, dzieci i nastolatki zaś w drodze do szkoły. Rodzaje porwań:

1. porwanie dla wymuszenia okupu, 2. porwanie dla celów politycznych i ideologicznych, 3. porwanie pomiędzy lub wewnątrz grupy przestępczej, 4. porwanie związane ze sporami wewnątrz rodziny, 5. porwanie w celu wykorzystania seksualnego, 6. porwanie dokonane z dokonaniem innego przestępstwa, 7. porwanie pozorne. W ostatnim czasie pojawiły się nowe przypadki porwań, takie jak: 1) porwanie ekspresowe ( Express kidnapping), gdzie ofiara jest przetrzymywana przez krótki czas, jednak wystarczająco długo, by uzyskać ustępstwo czy korzyści majątkowe, 2) porwanie pozorne ( wirtualne), gdzie nie chodzi o porwanie, lecz żądanie wysuwane jest pod pretekstem, iż osoba bliska została porwana; często w momencie przekazywania okupu dochodzi do porwania, które jest podstawą do żądania drugiego okupu, 3) sprzedanie ofiary porwania innej grupie przestępczej, która negocjuje okup. Przestępcy są kreatywni i metody porwań ewoluują. W związku z tym, ze instytucje zajmujące się zwalczaniem przestępczości rozwijają się i usprawniają strategie zapobiegania porwaniom i prowadzenia postępowań, przestępcy poszukują coraz to nowszych metod działania. Potwierdzeniem tego jet chociażby informacja Agencji Reutera z dnia 1 sierpnia 2007r., mówiąca oo tym iż przestępcze gangi w Kolumbii, które wyspecjalizowały się w porwaniach dla okupu, opracowały wymyślną metodę uprawiania tego procederu z zastosowaniem telefonów komórkowych. Istota tej metody jest fakt, że kidnaperzy podszywają się pod operatorów sieci komórkowych, wysyłają do abonentów wiadomości tekstowe z prośba o wyłączenie telefonu na okres kilku godzin, na ogół dwóch. W tym czasie przestępcy kontaktują się z rodzina oszukanego użytkownika, informując o porwaniu. Następnie instruują zrozpaczoną rodzinę, która nie może nawiązać kontaktu z bliskim, aby w ciągu dwóch godzin zostawiła okup we wskazanym miejscu22. Popełnienie przestępstwa porwania jest tragedią zarówno dla ofiary, jak i całej jej rodziny. Mimo iż często ofiary uchodzą z życiem, nikt i nic nie jest w stanie zupełnie wymazać z ich pamięci cierpień fizycznych i psychicznych. Często bywa również tak, że uprowadzenie kończy się tragicznie. Ofiary są zabijane, czy to z powodu niezapłacenia okupu, czy też ze względu na gwałtowność sprawcy. Często ofiary ponoszą śmierć z powodu obawy porywaczy, iż będą one w stanie zidentyfikować sprawców i wydać ich w ręce policji. Zakończenie Pocieszającym jest fakt, że liczba przestępstw kryminalnych w naszym kraju ciągle spada. W 2013r. Odnotowano ich mniej aż o 70 tys.23 Jednak nie wiadomo jaka jest liczba przestępstw o których organy ścigania się nie dowiedziały. Najbardziej pożądanym rozwiązaniem obecnego stanu rzeczy byłoby wyeliminowanie tego typu przestępstw. Jednakże wiadomo, że taka idealna sytuacja jest niemożliwa. A zatem należy przede wszystkim położyć nacisk na ograniczenie tego typu zjawisk. Możliwe to będzie wówczas, gdy policja będzie reagować właściwie na wszelkie sygnały świadczące o możliwości popełnienia przestępstwa. Bezwzględne niszczenie wszelkiego rodzaju grup przestępczych także sprzyjać będzie poprawie sytuacji. Jednak powodzenie i sukces z jednej strony przynoszą radość stabilizację, z drugiej strony zaś zawsze będą one przyciągać tych, którzy cudzym kosztem chcą realizować własne plany.