INTERPRETACJA WIERSZA TADEUSZA RÓŻEWICZA pt. „PRZYSZLI ŻEBY ZOBACZYĆ POETĘ”. Tadeusz Różewicz jest poetą, którego twórczość zaczęła się jeszcze przed wojną. W swoich wierszach często opisuje tradycję romantyczną. Został on nominowany w latach 80. do nagrody nobla, jego utwory tłumaczone są na wiele języków. Twórczości Różewicza wyrażają problem i tragizm jednej jednostki, która jest osamotniona w powojennym świecie. Nie może znaleźć sobie miejsca, ani nawet spokoju. Prześladuje go brutalne widmo okrucieństwa wojennego. Utwór „przyszli żeby zobaczyć poetę” to poezje bezpośrednia. Świadczą o tym zaimki wyrażone w pierwszej osobie liczby pojedynczej: usłyszałem, nas. Podmiotem lirycznym wirsza jest autor. Przyszli żeby zobaczyć poetę i co zobaczyli? zobaczyli człowieka siedzącego na krześle który zakrywał twarz”. Do domu znanego auto przychodzą ludzie złaknieni wiedzy. Ich celem jest dowiedzieć się o paru pomocnych informacjach. Prawdopodobnie są to młode osoby. Okazuje się jednak, że ten wielki autorytet jest tylko człowiekiem i nie radzi sobie z tym „zakrywał twarz”. Zaskoczona młodzież nie próżnuje i zadaje sporo pytań wydaje mi się są oni troszkę zawiedzeni i zasmuceni. „ Nad czym pan teraz pracuje co pan robi” w ty momencie widzimy ukryte „Ja” autora. Jest zawiedziony faktem, że jego data ważności minęła, a młodzi poeci przyszli o dwadzieścia lat za wcześnie. Wydaje mi się, że autor chciałby przenieść to spotka nie w lata swojej światłości, w lata młodości. „Przyglądałem się czterem twarzom odbitym w zamglonym lustrze mojego życia usłyszałem z bardzo daleka ich głosy czyste i mozne„