Temat: Literackie rodzeństwa. Przedstaw różne wizerunki i ukaż ich związek z ideą dzieła. Wstęp. Pomimo że większość ludzi myśli o rodzeństwie w sposób dobry i przyjazny, to nie zmienia to jednak faktu że nie zawsze tak jest, istnieją różne oblicza rodzeństw tych złych i tych dobrych. Niektórzy kochają swoich braci i siostry, a niektórzy ich nienawidzą. Rodzeństwa które się kochają mogą na sobie polegać, cechuje ich ogromna bliskość, poczucie bezpieczeństwa, lojalność, radość, smutek i wzajemne zrozumienie, inne są pełne pogardy, zazdrości, nienawiści, chcą być tymi pierwszymi, tymi którzy dostaną pochwałę lub będą nagrodzeni. W literaturze można spotkać wszystkie te oblicza, jest ich szeroki zakres który można zaprezentować, dlatego w mojej prezentacji chciałbym pokazać oba te zjawiska gdzie rodzeństwa związane są miłością braterską jak i nienawiścią, chociaż są tak bliskie a jednak też i pełne konfliktów i nieustannej rywalizacji. Antygona, Ismena i Polinik Bohaterowie tragedii Sofoklesa znajdują się w trudnej sytuacji, są uwikłani w konflikt między własnym działaniem a siłami wyższymi. Tytułowa bohaterka, Antygona stanęła przed wybraniem jednej z dwóch dróg, na pierwszej drodze było podporządkowanie się władcy na drugiej była duma siostry, która kochała brata. Siostra Antygony, Ismena, także musiała wybrać jedną z tych dróg, dla wyostrzenia kontrastu między tymi dwiema bohaterkami, Sofokles postanowił dać im różne rolę. Antygona pomimo zakazu Kreona, jednak postanowiła pochować brata którego kochała, wiedziała że może marnie za to skończyć. Ismena pomimo miłości do brata jak i siostry wybrała podporządkowanie się Kreonowi. Porównanie sióstr. Antygona była kobietą silną, energiczną, porywczą i na pewno zdecydowaną, Te cechy zadecydowały o tym że przeciwstawiła się zakazowi Kreona który uważa za sprzeczny z boskim prawem. Antygona nie pobłaża Ismenie która boi się złamać zakazu, otwarcie ją krytykuje, mówiąc, że takie postępowanie jest znieważaniem czci bogów. Uważa, że Ismena zasłania się swoją słabą naturą, otwarcie mówi o tym że czuje wstręt do niej. „Kiedy tak mówisz, wstręt budzisz w mym sercu”

Ciężko nie zgodzić z Antygoną, postać Ismeny rzeczywiście wypada słabo, wybrała podporządkowanie się ponieważ bała się o własną skórę, brakuje jej takiej cechy jak odwaga aby mogła pomóc Antygonie. Ismena jednak w pewnym momencie dramatu przełamuje się, Odzyskała ten żar w sobie i miłość do siostry nad nią zwyciężyła bowiem razem z nią chciała podzielić się winą i razem z nią chciała umrzeć, „Winną ja jestem, jak stwierdzi to siostra, I biorę na się tej zbrodni połowę” jednak Antygona dalej krytykowała Ismenę która już nie potrafiła się podnieść i dalej była słabą osobą z początku dramatu. Wniosek Prawo boskie nakazujące uczczeniem pogrzebem zmarłego jest ważniejsze niż prawo ludzkie i posłuszeństwo wobec władzy państwowej.

Balladyna Balladyna i Alina są bohaterkami dramatu Juliusza Słowackiego. Postacie te jak i w Antygonie są skontrastowane. Obie siostry odróżniają się bowiem nie tylko wyglądem, ale przede wszystkim charakterem. I pod tymi względami są zupełnymi przeciwieństwami. Ich domem rodzinnym jest mała, uboga chata w lesie która miała znaczny wpływ na ich uczucia. Mieszkają w niej tylko z matką. Alina jest wysokiego wzrostu, jej smukłość i zgrabność są charakterystyczne, podobnie jak bardzo długie, jasne włosy, splecione w warkocz rzucony na plecy. Jej oczy mają błękitną barwę. Wygląda jak prawdziwy anioł. Balladyna, starsza z sióstr, jest równie wysoka, ale jej włosy są bardzo ciemne, a jej cera jest wyjątkowo jasna.

Wygląd Aliny doskonale oddaje cechy jej prawdziwego charakteru. Jasne kolory, które ją otaczają, charakteryzują także jej wnętrze. To osoba pełna radości, pogody i szczerości. Wypełnia ją miłość do matki i siostry. Mówi otwarcie, że jeżeli zostanie żoną księcia, Kirkor musiałby zabrać jej rodzinę do zamku „Jeśli mnie wybierzesz, Szlachetny panie, to musisz obiecać, Że mię do zamku twojego zabierzesz z matką i siostrą”. Praca, jaką codziennie musi wykonywać, to dla niej nie problem. Potrafi odczuwać szczęście w każdej sytuacji. Jest pełna otwartości, dobroduszności i serdeczności dla wszystkich. Można powiedzieć, że jest wspaniałą siostrą i córką. Nie jest dla niej problemem nawet wyręczanie siostry. Martwi się o wszystkich, których zna. Nawet ptaki, jaskółki „wyczuwają” jej dobre serce. Gdy nadchodzi, otaczają ją czarnym wianuszkiem. Niestety inni potrafią wykorzystać jej łatwowierność i naiwność. Ufa wszystkim i to szybko ją gubi. Nie umie poprawnie rozszyfrować ludzkich charakterów, ponieważ zakłada, że wszyscy są dobrzy…

Patrząc na to, jak wygląda Balladyna, również można wiele dowiedzieć się o jej charakterze. Balladyna jest przeciwieństwem Aliny, o Balladynę musi troszczyć się matka ponieważ sama nie potrafi o siebie zadbać. Tytułowa bohaterka jawi się na wstępie jako zepsuta, egoistyczna i leniwa, po prostu jako zła osoba. Bardzo szybko wychodzi na jaw także jej zazdrość i nienawiść w stosunku do młodszej siostry. Zaczyna w niej dominować natura zbrodniarki. Posługuje się przebiegłością, upartością, siłą, despotyzmem i władczością. Kiedy nadarza jej się okazja do opuszczenia biednej chatki, gotowa jest poświęcić wszystkich na swej drodze tylko po to, by zrealizować swój cel, jakim jest zdobycie wielkiej władzy i równie wielkiego bogactwa. Dla niej liczy się tylko ona sama. Jej charakter, wraz z postępem akcji, jest coraz gorszy. Balladyna jest wręcz opętana swoimi żądzami. W nocy po wyznaniu Kirkorowi miłości „Jeśli dzida będzie mierzyć w Ciebie, Stanę przed Tobą i za Ciebie zginę…” poszła do lasu spotkać się z kochankiem, Grabkiem Już w czasie szukania malin, przed zabiciem siostry, widziała wszędzie zamiast malin krew. Po dokonaniu zbrodni wszędzie prześladują ją jej ślady. Głos, dźwięk i obraz - wszystko przypomina o tym, co zrobiła. Także Kirkor był tylko jednym z etapów na drodze do jej kariery. Ożenek z nim był nie z miłości, ale dla pieniędzy i władzy. Jako zastępczyni Kirkora na tronie, czuje się doskonale. Podczas uczty potrafiła wyrzec się nawet matki. Nie zastanawia się nad czyimś życiem - interesuje ją tylko własna korzyść. W pewnym momencie sama nie może znieść ciężaru swych win i zastanawia się nad rozpoczęciem wszystkiego na nowo. Naiwnie sądzi, że nikt nie dojdzie prawdy o niej. Powoli wprowadza w życie pewne zmiany, które mają uspokoić jej sumienie. Ale nie postępuje zgodnie z głosem serca, kieruje nią po prostu lęk. Jej całe życie jest tak naprawdę jedną wielką i niekończącą się grą. Podczas sprawowania sądów nad poddanymi, gdzie przy każdym oskarżeniu byłą ona winna, pod wpływem tłumu ludzi nieopatrznie wydaje na siebie samą wyrok skazujący na śmierć i potępienie.

Wniosek. W dramacie ścierają się idee: władzy, sprawiedliwości i miłości.

Kain i Abel. Kain, trzeci człowiek na świecie , najstarszy syn Adama i Ewy. Zajmował się rolnictwem, a pod koniec roku chciał złożyć ofiarę z wychodowanych plonów. Jak się później okazało, był on człowiekiem zawistnym i porywczym. Nie mógł znieść myśli , że Bóg nie chce przyjąć ofiary. Z jego zachowania wynikło ,że jest słaby psychicznie i nie umie panować nad swoimi uczuciami. Był pierwszym mordercą na świecie, bratobójcą. Abel - był młodszym bratem Kaina. Zajmował się hodowlą owiec. Podczas składania ofiary Bogu wzbudził zazdrość starszego brata, ponieważ Bóg chętniej przyjął jego ofiarę. Stał się pierwszą ofiarą morderstwa. Historia Kaina i Abla stanowi kontynuację opowieści o ludzkim upadku, która została zapoczątkowana w Raju. W działaniu Kaina uwidoczniło się pierwotne skażenie człowieka grzechem pierworodnym. Mężczyzna jeszcze zanim zabił swojego brata, miał tendencję do ulegania złym skłonnościom, prawdopodobnie właśnie dlatego Bogu nie spodobała się jego ofiara. Ostatecznym motywem zbrodni Kaina stała się zazdrość, w imię której nie cofnął się nawet przed bratobójstwem. Po zabiciu Abla, Bóg nie chciał zostawić Kaina na pastwę losu, nie chciał pozwolić mu umrzeć i zmusił go do tułaczki oraz dał mu znamię które miało go uchronić przed śmiercią. Opowieść o Kainie pokazuje więc, że w sam początek historii ludzkości została wpisana zbrodnia i nienawiść oraz że zło w ludzkim wydaniu przybiera coraz większe wymiary. W tym sensie cały Stary Testament odzwierciedla ogrom upadku człowieka, który jest tak wielki, że jedynym odkupieniem dla świata może być ofiara Jezusa Chrystusa