Na początku chciałabym wyjaśnić czym tak naprawdę jest pieniądz. Pieniądz – towar uznany w wyniku ogólnej zgody jako środek wymiany gospodarczej, w którym są wyrażone ceny i wartości wszystkich innych towarów. Jako waluty, krąży anonimowo od osoby do osoby i pomiędzy krajami, ułatwiając wymianę handlową Innymi słowy jest to materialny lub niematerialny środek, który można wymienić na towar lub usługę. Prawnie określony środek płatniczy, który może wyrażać, przechowywać i przekazywać wartość ściśle związaną z realnym produktem społecznym. Ludzie zawsze pragnęli żyć w trochę lepszych warunkach i dążyli do konkretnych zmian w tym kierunku. Niemniej w przypadku niektórych, to dążenie przesłoniło jakiekolwiek inne pragnienie. Oni zapomnieli, że Pieniądze to nie wszystko". Są przecież rzeczy i sprawy, które nie zależą od posiadanego majątku. Miłości i przyjaźni nie zagwarantują nam pieniądze. Wobec tego, można się zastanowić, czy pieniądze są niezbędne, aby odczuwać szczęście i radość i czy nie mają one złego wpływu na postępowanie człowieka czy czasami zamiast szczęścia dają nam zupełnie co innego. Aby pokazać jaki negatywny wpływ na człowieka ma chęć posiadania jak największej sumy pieniędzy posłużą mi postacie literackie. Na początku warto przypomnieć znanego bohatera Ebenezera Scrooge’a, który pojawia się w “Opowieści wigilijnej” Karola Dickensa. Wspomniany człowiek przez całe swoje dorosłe życie gromadził pieniądze. Tylko tym się zajmował z prawdziwa pasją. Wszystkie inne kwestie odsunął na plan dalszy. Taka postawa doprowadziła do nieszczęść w życiu prywatnym. Utracił żonę, która nie mogła zaakceptować materializmu męża. Także wcześniej czy później odsunęli się od Ebenezera wszyscy znajomi i przyjaciele. Nic więc dziwnego, że stał się samotnikiem, odludkiem i w pewien sposób dziwakiem. Pozytywne uczucia rzadko gościły w jego sercu. Najgorsze, że nie dostrzegał tych negatywnych zmian w sobie, bo nie miałby nikogo, kto z życzliwością zwróciłby mu uwagę na ten fakt. Nie wiedział więc na czym polega prawdziwe życie i jaki jest jego sens. Zrozumiał to wszystko, po spotkaniu z duchami, które uświadomiły mu jak źle postępuje i że takie postępowanie może doprowadzić go do jeszcze większej zguby. Ta wizyta zmieniła jego podejście do wielu spraw. Wtedy dopiero poszedł po rozum do głowy i pojął, że tylko miłość, szacunek innych ludzi daje poczucie prawdziwego szczęścia, a nie fortuna. Odtąd stał się pogodny, serdeczny, miły i na nowo odzyskał niegdyś utracone miejsce w społeczeństwie.
SKĄPIEC Następnym przykładem bohatera którego życie opierało się tylko na pieniądzach jest Harpagon z dramatu Moliera to właśnie on jest tym tytułowym skąpcem, który ani na chwile nie rozstaje się z myślą o pieniądzach, są one jego najcenniejszym skarbem i nie chce on ich nigdy stracić. W dramacie tym są ukazane zachowania typowe dla natury ludzkiej Skąpiec jest to opowieść o człowieku owładniętym pragnieniem pomnażania pieniędzy dla samego ich posiadania,. Dla głównego bohatera pieniądze okazują się sensem życia, wartość samą w sobie, dla której należy poświęcić wszystko. Możliwość powiększenia zawartości sakiewki usprawiedliwia nawet najnikczemniejszy czyn. Harpagon trudni się lichwą, na dodatek nie robi tego otwarcie. Stary skąpiec jest obłudnikiem, jako lichwiarz stara się ukryć swoją tożsamość, a bezwzględne warunki pożyczki wypowiada za pomocą pokrętnych słów. Pieniądze stają się również argumentem przy dobieraniu partnerów życiowych dla potomstwa. Trzeba zauważyć, że skąpstwo Harpagona - skutek miłości do pieniędzy - staje się źródłem nieszczęść innych ludzi: Marianny, Kleanta, Elizy, Walerego. Nie chodzi już tylko o miłosne rozterki, ale o to, że całe otoczenie Harpagona zmuszone jest albo przyjąć posłusznie jego zasady, albo rozpocząć trudną grę opartą na kłamstwach i podstępach. Większość bohaterów by móc żyć szczęśliwie dopuszcza się dwuznacznego moralnie czynu. Skąpiec może nie tyle traktuje o pieniądzach, co o tym, jak bardzo potrafią one zapanować nad człowiekiem. Dla Harpagona pokaźny majątek jest źródłem szczęścia, wręcz miłosnej rozkoszy. Zauważmy, że skąpiec mówi o swojej szkatule wypełnionej pieniędzmi jak o kochance. Swatka Frozyna celnie podsumowuje uczucia Harpagona: „co prawda kocha on bardzo pannę Mariannę, ale pieniądze kocha bardziej”. W tym sensie złote monety są w komedii Moliera również przedmiotem wielkiej namiętności. Jednak rozkoszy towarzyszy tu strach o to, czy aby ktoś nie przyjdzie w nocy i nie zabije bogacza, by odebrać mu cenną szkatułę. Pieniądze – szczególnie po tym jak zginęły – stają się przyczyną obsesji głównego bohatera. Zaślepiony rozpaczą po utracie dziesięciu tysięcy franków przestaje racjonalnie myśleć, każdy jest dla niego potencjalnym złodziejem (w pewnym momencie oskarża sam siebie). Zbytnio przywiązany do pieniędzy Harpagon ukazany jest jako śmieszny, zniewolony, zaślepiony, żałosny człowiek, którego słowa kończące sztukę mówią same za siebie’ A ja pójdę uściskać kochaną szkatułkę. Kordian: Gdy posiadamy pieniądze zdobywamy uznanie w oczach niektórych ludzi stajemy się zauważalni ,myślimy wtedy że możemy mieć wszystko, w takim przekonaniu żył też Kordian tytułowy bohater książki Juliusza Słowackiego. W lekturze tej ukazana jest siła jaką posiada pieniądz, za pieniądze możemy kupić wszystko nawet ludzkie uczucia, czego doświadczył Kordian. Kordian o sile pieniądza przekonuje się wtedy gdy poznaje piękną Wiolettę w której się zakochuje bez wzajemności, ponieważ ona tylko udaje ze go kocha, jest dla niej atrakcyjny do momentu, gdy informuje ją o stracie dóbr i możliwym ubóstwie. Okazuje się, że Wioletta nade wszystko ceni rzeczy materialne i wygodne życie. Jej uczucia można kupić. Za pieniądze potrafi wyznać i okazać miłość. Czytając tą książkę możemy pomyśleć że posiadając dużą ilość pieniędzy możemy wszystko kupić. Przykładem bohatera który też był przekonany że mając pieniądze może mieć wszystko jest Stanisław Wokulski główny bohater Lalki Bolesława Prusa,. Lalka jest to powieść na której szczycie hierarchii wartości stoi pieniądz, przedstawiane są kolejne etapy dochodzenia do majątku Wokulskiego. Dla pieniędzy żeni się bez miłości z bogatą wdową i robi wielkie pieniądze na dostawach dla znienawidzonej przez społeczeństwo armii rosyjskiej. Po śmierci żony zakochuje się w zimnej wyniosłej arystokratce Izabeli Łęckiej. Izabela zwróciła uwagę na Stanisława tylko dlatego że jej rodzina znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej. Wokulski mógł jej zapewnić życie na poziomie, do którego była przyzwyczajona. Jednak wiedziała, że nigdy nie mogłaby go pokochać ze względu na jego pochodzenie. Stanisław starał się zdobyć jej miłość i względy. Często chodził na przyjęcia, aby ją znowu ujrzeć. Dawał datki na “ochronkę” dla sierot, dzięki czemu ciotka Izabeli bardzo go polubiła. Z Tomaszem Łęckim grał w karty, ale specjalnie przegrywał, aby Łęckim nie brakło pieniędzy. Wiedział, że tylko w ten sposób może zdobyć Izabelę, ponieważ dla niej ważniejsze od miłości były pieniądze. Dlatego też wyjechał do Turcji, by tam powiększyć swój majątek. Wrócił jako człowiek bardzo bogaty. Przez okres pobytu za granicą nie zapomniał o Izabeli. Gdy po powrocie przyszedł do sklepu, pierwszą rzeczą jaką uczynił, było dowiedzenie się stanu finansowego Łęckich, który nie był najlepszy. Aby podbudować finanse Tomasza, Wokulski kupił jego srebrną zastawę i weksle. W końcu odkupił także kamienicę. W ten sposób chciał sobie zaskarbić jej miłość. Izabela nawet zgodziła się za niego wyjść ale, tylko dlatego że posiadał on dużo pieniędzy, jednak do ślubu nie doszło, ponieważ Wokulski dowiedział się co tak naprawdę myśli o nim Izabela i że dla niej oprócz pieniędzy nic więcej się nie liczy. Stanisław zrozumiał, że choć ma dużo pieniędzy to i tak nie możemy mieć wszystkiego.