Makbet, tytułowy bohater dramatu Williama Szekspira to przykład postaci bardzo dynamicznej i tragicznej. „Makbet” to dramat pokazujący człowieka uczciwego i prawego, przestrzegającego zasad kodeksu rycerskiego, którego żądza władzy pobudzona przez przepowiednie czarownic doprowadziła do okrutnej degradacji moralnej. Główny bohater przed usłyszeniem przepowiedni, był dowódcą wojsk szkockich króla Dunkana. Był on nie tylko wasalem, ale i krewnym króla. Cieszył się wielkim szacunkiem i uznaniem, ponieważ był gotowy oddać życie w obronie władcy i swojej ojczyzny. Makbetowi niczego nie brakowało, miał kochającą żonę, był szanowany i podziwiany, był krewnym króla, jednak jego nienasycona ambicja podsycona przepowiednią, obudziła w nim pragnienie najwyższych dostojeństw oraz żądzę władzy. Ostatecznie jego pragnienia doprowadziły do popełnienia strasznej zbrodni, która miała nieodwracalne skutki. Tytułowy bohater, zabił króla Dunkana, którego był oddanym przyjacielem, krewnym i wasalem. W pierwszym fragmencie dramatu Szekspira przedstawiona jest sytuacja, kiedy król Dunkan wraz z synami zjawia się z wizytą w zamku Makbeta. Lady Makbet uważa to za dar od losu, który trzeba wykorzystać. Makbet z kolei zaczyna mieć wątpliwości, czy należy zabijać króla. Zdaje sobie sprawę z ohydy zbrodni. Makbet zaczyna rozważać skutki morderstwa w aspekcie kary pośmiertnej oraz tej za życia. Główny bohater nie boi się kary po śmierci, natomiast martwi się konsekwencjami za życia. Makbet wspomina Dunkana jako godnego, „nieskalanie czystego” króla. W dodatku jako gospodarz, jest zobowiązany strzec bezpieczeństwa swojego gościa tak, aby nawet jeden włos z jego głowy i jego bliskich nie spadł. To wszystko sprawia, że Makbet bije się z myślami, czy powinien zabić króla czy nie. Toczy on wewnętrzną walkę ze swoimi ambicjami a honorem i sumieniem. Niestety jego wygórowana ambicja wygrywa i Makbet postanawia zabić króla. Drugi fragment ukazuje czas bohatera po zabiciu króla Dunkana. Główny bohater nie jest już prawym, godnym rycerzem, a pewnym siebie tyranem bez uczuć. Zatracił resztki wrażliwości, nie pamięta już smaku lęku, który przed dokonaniem zbrodni nieustannie mu towarzyszył. Nie ma w nim żadnego lęku, ani uczuć. Kiedy Sejton przychodzi z wiadomością o śmierci Lady Makbet, bezuczuciowy tyran nie jest przejęty tą informacją. Wygłasza wtedy monolog, w którym porównuje życie do nędznego aktora, „który swoją rolę przez parę godzin wygrawszy na scenie, w nicość przepada”. Makbet stracił wszystko, wiarę w sens życia, żonę, honor i szacunek. W kontekście całego utworu Makbet przechodzi proces całkowitej degradacji moralnej. Wszystko zaczyna się od przepowiedni czarownic, które spotkał Makbet wraz ze swoim przyjacielem Bankiem. Początkowo, oboje nie biorą przepowiedni na poważnie, jednak kiedy pierwsza z nich spełnia się, Makbet nie może zapomnieć o drugiej części przepowiedni. Kiedy Lady Makbet dowiaduje się co wiedźmy przepowiedziały jej mężowi, uznaje to za pewnik, do którego należy dążyć za wszelką cenę. Lady Makbet doskonale zna swojego męża, zna jego ambicje, dumę i pragnienie władzy, ale wie, że jego natura będzie się buntować przed dokonaniem zbrodni. Dlatego też zręcznie manipuluje mężem, gra na jego słabościach i podsuwa mu gotowy plan zbrodni. W przeciwieństwie do Makbeta, jego żona jest całkowicie stanowcza i bezwzględna. Nie waha się ani chwili, ponieważ uważa, że w ten sposób okazuje mu miłość. Jest pewna, że to jemu należy się tron i korona. Kiedy Lady Makbet dopina swego i Makbet zabija króla Dunkana, nic już nie jest takie jak dawniej. Makbet początkowo jest roztrzęsiony, ale szybko staje się tyranem, natomiast żona popada w obłęd. Aby przepowiednia całkowicie się wypełniła, Makbet dokonuje kolejnej zbrodni, która ciągnie za sobą kolejną. W tej sposób staje się okrutnym mordercą pragnącym władzy. „Makbet” Szekspira nie ma typowych cech dramatu antycznego. Przede wszystkich nie występuje tutaj fatum. Tytułowy bohater był podsycony przez przepowiednie wiedź, ale tylko od niego zależało, czy dokona zbrodni czy nie. Nie miał on ograniczonej wolnej woli, więc nie go nie usprawiedliwia i nie umniejsza ciężaru jego winy za popełnione zbrodnie. Makbet jest postacią tragiczną. Znając swoją przyszłość, wybrał najgorszą drogę ku temu. Jego ambicje i pragnienia odebrały mu jakąkolwiek wrażliwość i honor. Dążył do celu nie patrząc na krzywdę wyrządzoną niewinnym ludziom. Kiedy już osiągnął wymarzony cel, nie czuł satysfakcji. „Makbet” jest dramatem, który ukazuje, iż ważne jest w jaki sposób zmierzamy do celu. W tym przypadku nie pośpiech, a uczciwość popłaca.