Etapy prowadzące do popełnienia zamachu samobójczego można podzielić według wielu parametrów (działania organizacji terrorystycznych):  Decyzja o ataku  Przygotowanie infrastruktury kolaborantów  Wybór celu  Zbieranie wywiadu  Przygotowanie planu  Przygotowanie materiałów wybuchowych  Wykorzystanie mediów do czczenia zamachowca samobójcy i zachęcania nowych rekrutów do przystąpienia do organizacji.

Co wchodzi w skład przygotowań zamachu samobójczego od planowania do jego wykonania? Nikt nie jest odporny na takie zagrożenie, ponieważ w czasach, w których żyjemy stawia się na zadowolenie z siebie. Jeżeli spojrzymy na decyzję o zamachu samobójczym, to możemy m.in. zadać pytanie „Dlaczego?”. Dlaczego ktoś chce przeprowadzić zamach samobójczy, zabijając mężczyzn, kobiety i dzieci?

Aby wejrzeć w umysł potencjalnego zamachowca samobójcy należącego do organizacji takiej jak Al-Qaeda, Hamas, Jihad Islam, Hezbollah lub innej radykalnej organizacji, należy znaleźć przyczynę chęci śmierci, pragnienia, aby stać sie męczennikiem.

Co nakłania ludzi do śmierci w porównaniu do ludzi szczęśliwie żyjących w normalnych demokratycznych społeczeństwach? Wola popełnienia samobójstwa to nie wymysł Muzułmanów, ponieważ Koran naucza dokładnie odwrotnie, nie nakłania do podburzania, do popełniania samobójstw w celu zasiania masowej zagłady niewinnych ludzi.

Sporne i głośne są kwestie w stylu czy Allah (bóg) nakazał przestępcom popełnić samobójstwo i wysadzić się, by dostać się do nieba i być obsługiwanym przez 72 dziewice. Bez wątpienia, aby przeprowadzić taki zamach, samobójca musi przejść pranie mózgu wykonane przez Islamskie duchowieństwo (Mułła), aby być gotowym do przeprowadzenia takiego zamachu w imię Allaha.

Jedynie inteligentni ludzie dostrzegają, że jest to całkowite przeinaczenie tej religii. Prawdę mówiąc, mistrzami współczesnych zamachów terrorystycznych są Tamil Tigers na Sri Lance, którzy ukształtowali nowy model, w którym człowiek jest narzędziem destrukcji, a pas lub kamizelka samobójcy to głowica bojowa. W większości przypadków używanie człowieka jako broni było prawdopodobnie gwarantem sukcesu dla organizacji terrorystycznej.

Uczciwie jest powiedzieć, że większość samobójczych zamachów przeprowadzanych jest z powodu desperacji przestępcy. Jest to ostateczna i pewna metoda na osiągnięcie sukcesu, podczas gdy inne metody/ środki zawiodły lub zostały odkryte przez służby bezpieczeństwa.

Udany atak może zostać przeprowadzony dzięki siatce kolaborantów, takich jak kierowcy, ludzie pracujący blisko współpracujący z zamachowcami, ogólnie ludzie postrzegani przez grupę terrorystyczną jako osoby gwarantujące pomyślne przeprowadzenie ataku. Kolaboranci mogą przynosić osobom planującym zamach plany miejsc odpowiednich do przeprowadzenia ataków, takich jak: supermarkety, zajezdnie autobusowe, dworce kolejowe, lotniska, centra handlowe, szkoły, uniwersytety, nocne kluby, hotele, budynki rządowe lub inne miejsca publiczne, do których mają dostęp. Kolaboranci mogą przekazywać tego typu informacje poprzez Islamic Learning Centers lub Mosques.

Obieranie celu to kolejny etap, zazwyczaj odbywa się w oparciu o informacje wywiadu pozyskane na temat potencjalnego miejsca ataku (w tym na temat stosowanych w tym miejscu zabezpieczeń, rutynowych czynności, świadomości osób odpowiedzialnych za ochronę, czujności służb bezpieczeństwa, logistyki). Dobrze strzeżone miejsce nie będzie zaatakowane z powodu dużego prawdopodobieństwa niepowodzenia ataku. Terroryści zawsze będą szukali wrażliwych i łatwych miejsc, gdzie nie wykazuje się odpowiedniego stopnia dałości o bezpieczeństwo, gdzie logistyka jest na niskim poziomie.

Po wybraniu celu następuje proces zbierania wywiadu w miejscu obranym za cel przez kolaborantów, którzy pracują w tym miejscu lub są przechodniami połączonymi z organizacją terrorystyczną. W każdym z tych przypadków działacze nadzorujący zamachowców samobójców będą starali się zbierać aktualne dane dotyczące zabezpieczeń, słabości bezpieczeństwa, braków w zabezpieczeniach, możliwych służb bezpieczeństwa nieopodal miejsca obranego za cel, możliwych blokad policyjnych (takie mają miejsce np.: w Izraelu i krajach Bliskiego Wschodu okupowanych przez Stany Zjednoczone lub Wielką Brytanię).

Przygotowania planu ataku to następny etap po zebraniu danych na temat wybranego celu i jego ocenie jako nadającego się na taki cel ataku. Atak może przybrać formę bezpośredniego ataku, w którym giną zamachowcy, dla których nie ma potrzeby tworzenia planów ucieczki, natomiast takie plany należy przygotować dla kolaborantów, aby nie zostali schwytani przez służby bezpieczeństwa. Takie zatrzymanie może stanowić zagrożenie dla organizacji terrorystycznej, która planuje kolejne zamachy w przyszłości. Taktyki dywersyjne również będą stosowane w celu zmylenia służb bezpieczeństwa w danych obszarze, w którym znajduje się obrany cel.

Ładunki wybuchowe, które są używane w zamachu będą wybierane pod kątem umiejętności zamachowca i dostępności ładunków wysokiej jakości, elektronicznych detonatorów, ładunków zapasowych w razie niepowodzenia oraz dyskrecji fabryk produkujących bomby, które zazwyczaj są zlokalizowane w miejscach odosobnionych, z dala od szpiegów współpracujących ze służbami bezpieczeństwa.

Media będą zawsze podkreślały sukces zamachowca samobójcy i będą bagatelizowały jego porażkę, bez względu na to czy są to radykalnie prawicowe media czy liberalno- lewicowe. Wszystkie będą relacjonowały te wydarzenia, w niektórych relacjach da się wyczuć pochwałę sukcesu zamachowca, a w innych bunt przeciwko takim zamachom. W pewnych mediach zamachowiec samobójca będzie pokazywany jako bohater, a w innych jako ktoś, kogo należy unikać i potępiać z powodu czynu, jaki popełnił. On lub ona będą postrzegani jako kolejni mordercy niewinnych ludzi. Bez względu na podejście – nagłośnienie zamachu w mediach będzie zachętą dla kolejnych kandydatów na zamachowców samobójców.