Czym jest śmierć? Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Jeśli zapytałabym lekarza odpowiedziałby mi, że jest to całkowite i ostateczne zatrzymanie życiowych funkcji organizmu. Teolog natomiast wyraziłby opinie, że śmierć jest momentem, w którym nieśmiertelna dusza opuszcza swą cielesna powłokę. Osoba wyznająca hinduizm odpowiedziałaby, że jest to przejście z jednego stanu bytu duchowego do drugiego. Niezależnie od wyznawanej Religi czy wykonywanego zawodu śmierć jest tematem obok którego nikt nie może przejść obojętnie, ponieważ dotyka najbardziej osobistych uczuć i lęków. Do tajemnicy kresu życia próbowało zbliżyć się wielu pisarzy. Śmierć jako temat w literaturze przewijała się poprzez wszystkie epoki literackie. Twórcy każdej z epok różnie ją pokazywali. Rozróżniamy śmierć bohaterską, dziecka, absurdalną, kochanków, męczeńską oraz samobójczą.

Pierwszym moim przykładem jest śmierć absurdalna, która najlepiej ukazana jest w “Dżumie” Alberta Camusa. Mieszkańcy Oranu chcą uniknąć epidemii, by móc umrzeć w sposób naturalny w przyszłości. Zdają sobie sprawę, że przeminą, ale chcą ten moment odwlec w czasie. Wiedzą też, że nie będą potrafili się obronić, gdy dżuma właśnie ich zaatakuje. Śmierć opisana w owej powieści jest metaforom umieralności w czasie trwania II wojny światowej. Zarówno na umieralność w czasie wojny, jaki i epidemii nikt nie z nich miał najmniejszego wpływu. Najbardziej niepojęta i niezrozumiała jest śmierć bezbronnego dziecka - syna sędziego Othona. Choroba także dla niego nie miała litości, bardzo szybko zżerała małe ciało dziecka. Na ogól chorzy przyjmowali chorobę ze zgodą, jedynie mały chłopiec walczył ze wszystkich sił, aby przezwyciężyć dżumę. Zgromadzeni z rozpaczą i litością przypatrywali się cierpieniu dziecka, które było bezbronne i niczemu nie winne. Chłopiec miał wysoką gorączkę ,cały drżał, oraz na jego małej, chorej twarzy pojawiły się łzy. Krzyk dziecka powoli zaczął cichnąć, aż wreszcie jego walka się skończyła. Odejście dziecka z tego świata w wyniku zachorowanie na dżumę było przedwczesne, nieoczekiwane i niesprawiedliwe, o ile sprawiedliwość śmierci istnieje. Powieść ta została ukończona w epoce współczesności. Tło owej epoki jest więc niewyobrażalne. Są to czasy II wojny światowej i systemów totalitarnych. Ludzie bardzo często byli stawiani w sytuacjach granicznych, czego metaforą jest wybuch epidemii dżumy .Wiele szczegółów potwierdza podobieństwo epidemii do wojny, min. oblężenie miasta, rozłąka z bliskimi, odosobnienie chorych – te wszystkie elementy nasuwają skojarzenia II wojny światowej.