Motyw vanitas został poruszony już w Starym Testamencie. Bóg mówiąc do Adama i Ewy „ z prochu powstałeś i w proch się obrócisz” uświadamia człowiekowi, iż jego życie jest kruche i nieubłaganie minie. „EVVIVA L’ARTE VANITAS VANITATUM ET OMNIA VANITAS”- fragment ten zawarty został w Księdze Koheleta. Księga jest zbiorem rozważań na temat sensu ludzkiego życia. Autor zastanawia się jaka droga wiedzie do osiągnięcia szczęścia, jednak nie może on znaleźć odpowiedzi na to pytanie. Podmiot wielokrotnie przypomina, iż wszystko co jest na ziemi jest marnością. Przez to stwierdzenie możemy stwierdzić, iż szukanie szczęścia itp nie ma głębszego sensu. Kohelet słowami: „Nihil novi sub sole- nic nowego pod słońcem” oznajmia, że życie ludzkie wpisane jest w stały porządek świata- życie przemija. Sława, bogactwa a nawet mądrość nie dadzą szczęścia. Autor podsumowuje, że życie to pasmo daremnych trudów, cierpień i niesprawiedliwości, która na każdym kroku spotyka człowieka. Każdego człowieka spotyka śmierć, jednakże nie uwalnia ona od smutków. Po niej dusza trafia do Szeolu, czyli krainy pozbawionej radości. Interpretacja pesymistyczna może być streszczona w powiedzeniach Koheleta: - śmierć przekreśla wszystko, - mądrość nie jest zdolna do poznania, - Bóg jest niepoznawalny, - świat jest nieuleczalnie zepsuty, - przyjemność nie wymaga rekomendacji.