W wierszu tym przedstawiona jest praca cieślów w pracowni ciesielskiej, pracują oni w trudzie używając do pomiarów poziomic. Efektem ich pracy jest kula, tworzenie jej jest dla nich ogromnym wysiłkiem, ale za to efektem pracy jest bryła idealna, doskonała, równa i gładka. Cieśla jest to metafora artysty, który zgodnie z programem Awangardy tworzy „w pocie czoła” i z trudem dzieło literackie –doskonale dopracowane. Cały wiersz „Cieśle” jest wielką metaforą opowiadającą o pracy twórczej – wysiłku artysty. Wiersz Juliana Przybosia „Cieśle” stanowił literacki debiut tego artysty. Po jego opublikowaniu na łamach czasopisma „Skamander” w 1922 roku poeta dołączył do środowiska krakowskiej awangardy skupionego wokół pisma „Zwrotnica”, którego współredaktorem byl wówczas m.in. Tadeusz Peiper. Inspiracja twórczością pierwszego z tych poetów, twórcy najważniejszych awangardowych nurtów w polskiej literaturze, wywarła bardzo istotny wpływ na młodego Przybosia i zaważyła na jego wczesnych dokonaniach.

Utwór „Cieśle” został przedrukowany w debiutanckim tomie tego twórcy, czyli pochodzących z 1925 roku „Śrubach”. Poezja tego okresu skupia się głównie na motywie pracy, jej bohaterami są więc przeważnie robotnicy, rzemieślnicy lub rolnicy, których postaci stoją w ostrej opozycji wobec młodopolskich „piewców natury”. Natura nie jest już bowiem jedynie źródłem jałowej fascynacji, ale źródłem rozmaitych dóbr, które potężny, witalistyczny bohater potrafi „wyrywać z jej trzewi” w celu budowania nowej rzeczywistości. Poeta ukazuje się tutaj jako wódz pracujących mas – ten, który pracuje słowem. człowiek sam kształtuje naturę, według własnych potrzeb i upodobań; jest to świadome działanie Poeta apoteozuje temat swojego wiersza czyli pochwala prace Cieśli