Jednym z najbardziej znanych zdrajców literatury jest biblijny Judasz, postać z Nowego Testamentu, według którego jako jedyny nie-Galilejczyk należał do grona dwunastu apostołów. Udając się do arcykapłanów rzekł: „Co chcecie mi dać, a ja wam go wydam.” Zaprzedawszy duszę szatanowi oraz ze zwykłej chciwości, za sumę 30 srebrników zdradził Jezusa Chrystusa i wydał go w ręce Sanhedrynu wskazując poszukiwanego pocałunkiem. W konsekwencji Chrystus został skazany na śmierć przez ukrzyżowanie. Późniejsze losy Judasza dają do zrozumienia, iż popełnienie zbrodni zawsze niesie za sobą karę. Są to jakby dwie nierozłączne istoty, które nie mogą bez siebie istnieć. Nie długo po tym, jak Judasz wydał Jezusa na śmierć, zaczęły dręczyć go wyrzuty sumienia, a świadomość popełnienia tak potwornego czynu nie dawała mu spokoju. Jak podaje Biblia, jeszcze w ten sam dzień, kiedy Judasz odebrał pieniądze, chciał je zwrócić, bo zrozumiał, że przyczynił się do śmierci Mesjasza. Kapłani jednak nie przyjęli srebrników z powrotem, nie odwołali również wyroku by ukrzyżować Chrystusa. Rozpacz Judasza była ogromna i wieczorem, by dać ulgę swemu cierpieniu, powiesił się. Można domyślać się, że żałował popełnionego czynu i gdyby mógł cofnąć czas, na pewno by to zrobił. Niestety, nie ma takiej zdrady, którą można usprawiedliwić, ani takiej zbrodni, która nie pociąga za sobą przykrych konsekwencji. Dla chrześcijan stał się on symbolem podłości natury ludzkiej, w której zawsze czai się gotowość do popełnienia jakiegoś występku, symbolem zła, któremu tak łatwo ulegamy. Ta opowieść biblijna mówi nam, że człowiek, który zdradza, obraca się przede wszystkim przeciw sobie, przeciw tej lepszej części własnej natury, a to może prowadzić do tak dramatycznych konsekwencji, jak miało to miejsce w przypadku Judasza.